Gabinet Psychologiczny Empatia Weronika Loch

20/04/2026

Zmiany potrafią być ekscytujące, ale też bardzo trudne.

Czasem z zewnątrz wyglądają jak „nowy etap”, „rozwój”, „coś dobrego”, a w środku niosą ze sobą niepewność, zmęczenie, lęk i wiele pytań bez odpowiedzi.

Sama jestem teraz w takim momencie życia — pełnym decyzji, porządkowania, zamykania jednych rozdziałów i otwierania kolejnych. I wiem, jak łatwo w tym wszystkim zapomnieć o sobie.

Zmiana, nawet ta dobra, potrafi obciążać psychicznie. Można jednocześnie czuć wdzięczność i strach. Radość i smutek. Nadzieję i tęsknotę za tym, co znane.
To normalne.

Nie musimy przechodzić przez ważne życiowe momenty „dzielnie” i bez zatrzymania. Możemy dać sobie czas. Możemy czegoś nie wiedzieć. Możemy potrzebować wsparcia.

Czasem największą odwagą nie jest pójście naprzód za wszelką cenę, ale zatrzymanie się i zapytanie siebie: „Czego ja teraz naprawdę potrzebuję?”

I może właśnie od tego warto zacząć.
🤍

10/11/2025

W ostatnią w sobotę odbył się wyjątkowy pokaz mody w wykonaniu podopiecznych Fundacji Otwarcie w Koninie.

Kochani, byliście wspaniali! Wielkie brawa za to, że macie odwagę być sobą i spełniać swoje marzenia! 😍😍

18 lat minęło. Wyruszyli pociągiem do gwiazd
https://przegladkoninski.pl/pl/11_wiadomosci/5001716_18-lat-minelo-fundacja-otwarcie-w-pociagu-do-gwiazd.html

05/11/2025

Kochani!
Dużo się u mnie ostatnio dzieje zawodowo, dlatego nie zawsze mam czas, żeby zająć się stroną.

Chciałam się jednak z Wami podzielić ważną wiadomością — od 18 listopada będę przyjmować w gabinecie w Kole! 🪷

Na wizyty można zapisywać się już teraz – przez wiadomość prywatną lub telefonicznie.
Już wkrótce pokażę Wam mój nowy gabinet.

Do zobaczenia na spotkaniach 💛

18/10/2025

🍂 Choroba też ma swoją funkcję

Październik to czas, w którym więcej mówimy o zdrowiu.
To miesiąc profilaktyki raka piersi i Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego.
Dobry moment, by zapytać siebie:
👉 czy ja naprawdę dbam o siebie?

Jesienią, po powrocie z urlopów, łatwo wpaść w przeciążenie.
Nadrabiamy obowiązki, gromadzimy stresy, próbujemy sprostać wszystkim oczekiwaniom.
I wtedy często przychodzi… choroba.

Infekcja, spadek energii, brak sił — ciało mówi:

🩶 „Zatrzymaj się. Odpocznij. Posłuchaj mnie.”

Bo choroba też ma swoją funkcję.
Zatrzymuje nas, kiedy sami nie potrafimy się zatrzymać.
Pomaga odzyskać kontakt ze sobą.
Zwraca uwagę na to, że potrzebujemy troski i ciepła.
Zamiast się na siebie złościć — spróbuj zapytać:

✨ czego moje ciało teraz potrzebuje?

Bo czasem właśnie choroba
jest początkiem powrotu do zdrowia —
nie tylko fizycznego, ale i emocjonalnego. 🌿

14/10/2025

W ostatnich tygodniach mam przyjemność uczestniczyć w wyjątkowym projekcie, w ramach którego spotykam się z mieszkańcami Domu Pomocy Społecznej w Koninie.
To spotkania, które niosą w sobie ogromną wartość – pełne emocji, refleksji i autentycznej obecności.
Tworząc przestrzeń do rozmowy, wysłuchania i zauważenia drugiego człowieka, mam poczucie, że daję coś ważnego.

Ale prawda jest taka, że otrzymuję jeszcze więcej – mądrość, doświadczenie, życiowe historie, które poruszają i inspirują.🥲🥲🥲

Czasem kilka słów, spojrzenie czy wspólne milczenie potrafią powiedzieć więcej niż długie rozmowy.
I właśnie w takich chwilach przypominam sobie, jak wiele znaczą uważność, empatia i zwykła ludzka obecność. 💛

13/10/2025

🩵 Wewnętrzne dziecko – kiedy reagujemy z jego poziomu

Czasem zauważamy, że w dorosłym życiu reagujemy „nieadekwatnie”:
obrażamy się, zamykamy w sobie, czujemy bezradność, złość albo potrzebę, by ktoś nas zauważył i przytulił.

To nie znaczy, że coś z nami jest nie tak.
To znaczy, że odezwało się w nas wewnętrzne dziecko – ta część, która kiedyś nie miała narzędzi, by o siebie zadbać. 🤔👶🧠

Wewnętrzne dziecko to metaforyczna część naszej psychiki, która reprezentuje to, kim byliśmy w dzieciństwie — ze wszystkimi emocjami, potrzebami, lękami, spontanicznością i wrażliwością, które wtedy mieliśmy.
Można powiedzieć, że to nasze emocjonalne „ja” z przeszłości, które wciąż żyje w nas i wpływa na to, jak reagujemy, czujemy i budujemy relacje.

💫 Terapeutycznie – to część, którą możemy dziś usłyszeć, przyjąć i otoczyć opieką, zamiast karać za „nadwrażliwość” czy „dziecinne reakcje”.

Praca z wewnętrznym dzieckiem polega właśnie na tym, by jako dorosły stać się dla siebie kimś, kogo potrzebowaliśmy wtedy — kimś wspierającym, cierpliwym, bezpiecznym.

Reagując z poziomu wewnętrznego dziecka:
🧒 czujemy się mali,
😔 chcemy, by ktoś nas uratował,
💬 trudno nam mówić o potrzebach wprost,
🫶 a emocje bywają bardziej intensywne niż sytuacja, w której się znaleźliśmy.

Z perspektywy dorosłego możemy jednak:
✨ zauważyć ten głos w sobie,
✨ nazwać, czego potrzebujemy,
✨ dać sobie to, czego kiedyś zabrakło – spokój, akceptację, troskę.
Każdy z nas ma w sobie to dziecko.
Nie chodzi o to, by je „uciszyć”, ale by nauczyć się je słuchać i zaopiekować się nim z poziomu dorosłej, dojrzałej części siebie.
🩵 Czułość wobec siebie to nie słabość – to pierwszy krok do wewnętrznej równowagi.

Zadbaj o siebie 🫶

11/09/2025

🌿 Być sobą w związku – czyli o poczuciu, że jestem wystarczająca

Wielu z nas dorastało w atmosferze miłości warunkowej. Słyszeliśmy: „bądź grzeczną dziewczynką”, „bądź dzielnym chłopcem”, „nie przesadzaj”. Uczyliśmy się więc dopasowywać, rezygnować z własnych potrzeb, żeby zasłużyć na uwagę, uznanie czy akceptację.

W dorosłych relacjach to często owocuje lękiem przed odrzuceniem. Zastanawiamy się:

👉 „Czy jestem wystarczająca?”
👉 „Czy dam radę sprostać oczekiwaniom?”
👉 „Czy jeśli pokażę siebie taką, jaka jestem, ktoś jeszcze zechce przy mnie zostać?”

Paradoks polega na tym, że im bardziej
staramy się być „idealni”, tym bardziej oddalamy się od prawdziwej bliskości. Bo bliskość rodzi się tam, gdzie możemy być sobą – z potrzebami, słabościami, radościami i lękami.

💡 Zatrzymaj się i daj sobie prawo do bycia takim człowiekiem, jakim jesteś– nie „doskonałym”, ale autentycznym.
💡 Pamiętaj o tym, że w zdrowym związku nie trzeba zasługiwać na miłość.

Ty już jesteś wystarczająca / wystarczający. 🌸
Zawsze byłaś_eś.

01/09/2025

🌿

01/09/2025

Pamiętam, że dla mnie powrót do szkoły nigdy nie był tylko radością z nowych zeszytów czy spotkań z kolegami.
Był też smutkiem i napięciem.
W tle pojawiało się nadmierne poczucie obowiązku – że muszę być zawsze przygotowana, najlepsza, nie zawieść oczekiwań. Towarzyszył temu perfekcjonizm i lęk, że jeśli coś zrobię „nieidealnie”, to zostanę skrytykowana, odrzucona.

Oprócz ciężaru plecaka dochodził jeszcze inny – o wiele trudniejszy. Ciężar presji: oczekiwań ze strony innych, ale też tych, które sama sobie narzucałam. 🎒🎒🎒

Z perspektywy czasu widzę, jak wiele dzieci i nastolatków przeżywa podobnie ten moment.
Wrzesień to nie tylko nowe początki, ale też presja, wymagania i zmiana rytmu dnia, która potrafi mocno obciążać.

Dlatego jeśli Twoje dziecko – albo Ty sam/a – czujesz w tym czasie napięcie czy smutek, zauważ je. To naturalne emocje, które pojawiają się, gdy wchodzimy w nowy etap i musimy się w nim odnaleźć.
Zatrzymaj się, daj sobie przestrzeń i czas, aby spokojnie wejść w nowy rytm. Bez szarpania.

✨ Dziś wiem, że można uczyć się
lekkości. Że nie trzeba dźwigać wszystkiego samemu, a prawo do niedoskonałości daje nam oddech i wolność.

29/08/2025

✨ „Czy jestem wystarczający/a?” ✨

To pytanie wraca do wielu osób, które czują, że ciągle muszą coś udowadniać. Być lepsze. Bardziej pomocne. Spełniać oczekiwania innych – często kosztem siebie.

Skąd się to bierze? 🤔

Źródło bywa w dzieciństwie. Jeśli dorastało się w domu, gdzie panowała nadmierna surowość – nie tylko w słowach, ale też w spojrzeniach, gestach czy braku ciepła – łatwo było nauczyć się, że akceptacja jest warunkowa.
Że „zasługuję” tylko wtedy, gdy się staram. Że błąd oznacza rozczarowanie. Że odpoczynek to lenistwo.

Z czasem ten głos zamienia się w wewnętrznego krytyka: „to za mało”, „mogłeś/aś lepiej”, „inni robią więcej”. I trudno wtedy poczuć spokój czy satysfakcję.
Prawda jest inna: nie trzeba być idealnym, żeby zasługiwać na szacunek i miłość.

Wystarczający nie oznacza „doskonały”.
Wystarczający oznacza – ludzki , autentyczny, w swoim tempie.

A Ty? 🤔
Czy zdarza Ci się czuć, że musisz wciąż udowadniać swoją wartość innym?