Quantum - Centrum Zdrowia Psychicznego w Koszalinie

27/05/2026

Moja pierwsza rolka by troche przybliżyć Quantum…😇dziekuję za pomoc Małgorzata Niewiadomska • Psychoterapia❤️🙏

26/05/2026

Mija właśnie Dzień Matki.

Ponieważ coraz częściej wiele rzeczy rozpatruję przez pryzmat przemijalności, podobnie jest z tym dzisiejszym świętem i jego tematem.

Na zdjęciu (które de facto robił Andrzej) — ja i moja mama, kiedy ja nie byłam jeszcze mamą, ale na pewno byłam już córką.

Myślę właśnie o tym, że zanim zostałam mamą, najpierw byłam córką, która miała taką, a nie inną mamę.
I że wiele z tego, jak dziś kocham, reaguję, przytulam, milknę czy stawiam granice… przyszło do mnie dużo wcześniej, niż pojawiły się moje dzieci.

Żadne to odkrycie, gdy powiem, że nosimy w sobie nasze matki.
Ich czułość.
Ich lęki.
Ich zmęczenie.
Ich sposób patrzenia na świat i na siebie.

A nasze dzieci, zwłaszcza córki, będą nosiły w sobie nas…

Kiedy patrzę na swoją córkę, myślę, że to, jaka jestem dla niej dziś/byłam wczoraj, stanie się kiedyś jej wewnętrznym głosem.
Jej sposobem kochania siebie.
Jej sposobem bycia kobietą.
Może kiedyś także matką.

To jednocześnie wydaje mi się piękne i bolesne.
Bo uświadamia, jak bardzo jesteśmy połączone pokoleniowo.
Jak wiele zależy dalej od tego, jaka ja jestem… jaki klimat tworzę jako rodzic… jako matka…
Jak historie kobiet płyną przez domy, spojrzenia, gesty, ciszę i słowa, które zostają na lata.

Przemijalność uczy mnie pokory.
Pokazuje, że nie da się być matką idealną.
Można tylko być wystarczająco obecnym człowiekiem, rodzicem.
Takim, który ma odwagę widzieć siebie prawdziwie.
Uważam to za największą wartość w relacjach, a szczególnie w tych ważnych — a takimi są relacje z dziećmi.

Im bardziej jesteśmy świadomi i prawdziwi, szczerzy z samymi sobą, tym większa szansa na dobrą relację z dzieckiem, a dziecka z samym sobą…
A potem — na bycie dobrym, uważnym rodzicem dla swoich dzieci.

Podoba mi się stwierdzenie Jespera Juula, że: „Nieważne w wychowaniu jest to, jak radzimy sobie z dziećmi, ale jak radzimy sobie z samym sobą”.
To chyba moje motto, jeśli chodzi o "wychowanie" dzieci.

Ostatnie lata uczą mnie także być matką bez wsparcia mężczyzny.
Podejmować samodzielnie decyzje rodzicielskie.
Umieć mieścić w sobie emocje dzieci — te trudne, ciężkie, czasem przytłaczające — i nieść je sama.
Martwić się sama (choć oczywiście wspierają mnie w tym Przyjaciele, ale drugi rodzic to drugi rodzic).
Ale też cieszyć się — w jakimś sensie sama — ich sukcesami i radościami.

Dlatego tym bardziej blisko mi dziś do kobiet i mam, które idą przez macierzyństwo w podobny sposób. I je szczególnie przytulam do serca. A te, które mają przy sobie ojca dzieci...niech fajnie dzielą się tym wspólnym doświadczeniem...

Wszystkim mamom życzę dziś przede wszystkim łagodności dla siebie samych.
Mniej oceniania siebie przez pryzmat ideału.
Więcej czułości wobec własnej historii.
I odwagi, by być dla swoich dzieci nie idealnymi — ale prawdziwymi, obecnymi i świadomymi kobietami.

Asia

16/05/2026

Wszystko plynie… ♥️przeplywa też przez nas… trzeba przyjac tylko odpowiednią postawę do zycia🦋😇

03/05/2026

Żyjemy w czasach powierzchowności.
W świecie szybkich odpowiedzi, natychmiastowych reakcji i nieustannego biegu ...Coraz trudniej zatrzymać się naprawdę...i w prawdzie — nad własnym sercem, emocjami, schematami, nad tym, co w życiu ważne.

A jednak widzę i serce me rośnie, gdy widzę, że coraz więcej osób wybiera inaczej.

Coraz więcej ludzi decyduje się na psychoterapię.
Na spotkanie ze sobą.
Na pogłębianie świadomości.
Na odwagę, by przestać być jedynie biernym uczestnikiem własnej historii.

To niezwykle poruszające widzieć osoby, które podejmują odpowiedzialność za swoje życie, swoje wybory, swoje relacje.
Które nie zatrzymują się wyłącznie na poczuciu krzywdy, lecz z uważnością przyglądają się własnym ranom, schematom i sposobom przeżywania. Nie są biernymi ofiarami, lecz współtwórcami i kreatorami swojego życia....

To właśnie tam zaczyna się prawdziwa zmiana.
W refleksji. W świadomości.
W gotowości do wewnętrznej pracy.

Dziękuję wszystkim, którzy wybierają tę drogę.
Za odwagę.
Za dojrzałość.
Za to, że pokazujecie, iż można żyć bardziej świadomie, głębiej i prawdziwiej. Dajecie mi nadzieję na inny świat...nie ten pełen powierzchowności, szybkich rad na dobre życie i rozwiązania...ale ten na styku serc....powolnego uczenia się czucia...czucia siebie....a przez to widzenia i czucia innych...

Zmieniacie ten świat❤️

26/04/2026

Mam taką refleksję w związku z tym co się wydarzyło w ostatnich dniach… choć nie tylko.. bo zawsze uważałam, czułam że właśnie tak .. jak poniżej👇♥️♥️♥️

Jesteśmy połączeni niewidzialnymi nićmi. Każdy uśmiech, każde dobre słowo, każdy akt życzliwości tworzy piękną sieć.
Bądź częścią tej sieci, rozsiewaj dobro, buduj mosty. Pamiętaj, że to, co dajesz, wraca do Ciebie.

- Kaja Kowalewska
Fot. Chaos i inne piętra

15/04/2026

Przemijanie...kim jesteśmy dziś a kim byliśmy wczoraj...parę dni temu minęło 2 lata od odejścia Andrzeja ..już nic nie jest tak trudnego..żadne świeta, urodziny ...moje, Andrzeja... dzieci..dzień zakochanych...kobiet...mężczyzny...
Najtrudniejszy jest czas przed i w okolicach odejścia Andrzeja...rodziecielsko....mimo że dzieci nie przywiązują pamięci do dat...partnersko... po prostu przed 8 kwietnia czuję jak wewnętrzenie zbiliża się ten czas...jestem wówczas na granicy dwóch światów...czasami chcę się dać pochłonąć temu światu zadaniowemu ...zewnętrznemu ...żeby nie czuć...a przynajmniej nie czuć tak mocno ...ale minęło...teraz kolejna nakrętka... kolejny rok bez..kolejne nabudowywanie wspomnień....do czas traumy....w której na nowo przeżywasz to, co zadziało się rok, dwa, trzy lata temu...może kiedyś będę gotowa na poczucie... klatka po klatce kiedy odprowadzałam Andrzeja ku....💫🌖

02/04/2026

🍀Nie jestem osobą religijną... Niewątpliwie jednak Duchowość zajmuje obecnie dużo miejsca w moim życiu.
Dlatego w Święta Wielkiej Nocy zatrzymuję się, gdzieś jeszcze głębiej niż zwykle. Bo to nie są dla mnie święta o tradycji, wręcz przeciwnie lubię łamać schematy z nimi związane...taka moja natura.
Dla mnie to jest czas i temat o granicy ... o granicy między życiem a śmiercią (choć ta ponoć nie istnieje). Między „jeszcze” a „być może już nigdy”. O tym dokąd zmierzamy... i po co tu jesteśmy💫

🐣Święta Wielkiej Nocy to dla mnie też czas mówiący o Kruchości, Obecności i Świadomości tego, że nic nie jest dane na zawsze...
To też czas, który budzi głęboką refleksję, ale też mówi o tym, że mogę nie znać odpowiedzi na najważniejsze pytania, ale czuje i jestem z bliskimi, ze sobą w tu i teraz, tak jak potrafię i jak najbardziej prawdziwie i w zgodzie z sobą.

co raz częściej myślę sobie, że może sens życianie jest w wielkich odpowiedziach.
Może jest w tym, że mimo wszystkiego tego, co nas spotyka wybieramy szczerą obecność w tym, co tu i teraz, i z tymi z którymi jest nam po drodze ku....

Życzę Wam/Nam
Żebyśmy potrafili być blisko tego, co w Was/Nas prawdziwe.
Nawet jeśli to nie jest lekkie.
Żebyśmy mieli w sobie zgodę na to, że nie wszystko musi być poukładane.
Żebyśmy czuli, że życie to nie obowiązek, ale Doświadczenie.

A jeśli niesiecie w sobie stratę…
żeby znalazło się w Was choć odrobinę przestrzeni,
w której można oddychać.

Spokojniej.
Głębiej.
Bardziej świadomie.

dobrego Czasu w tu i teraz

Asia