Gabinet Psychoterapii Dagmara Teczke

10/02/2026

Branie odpowiedzialności za udział we własnym nieszczęściu, w mojej opinii nieodzowny krok w każdej terapii, która ma przynieść trwałe, głębokie zmiany. Myśląc o terapii, powinniśmy myśleć o tym, że to nie rzeczywistość ma się zmienić ale to, jak sobie z nią radzimy.

Dopóki pacjenci trwają w przekonaniu, że ich podstawowe problemy wynikają z czegoś, nad czym nie mają kontroli – z działań innych ludzi, słabych nerwów, niesprawiedliwości społecznej, genów – my, terapeuci, mamy ograniczone możliwości pomocy. Możemy współczuć, sugerować bardziej adaptacyjne metody reagowania na ataki ze strony świata i niesprawiedliwości życia; możemy pomagać pacjentom osiągnąć spokój lub uczyć ich skuteczniej zmieniać otoczenie. Jeśli jednak mamy nadzieję na bardziej znaczącą zmianę terapeutyczną, musimy zachęcać naszych pacjentów, by podjęli odpowiedzialność – to znaczy, by uznali swój udział we własnym nieszczęściu.

Irvin D. Yalom
fot. Ilaria M

07/12/2025

Do podnajęcia gabinet na Paulińskiej 2/5: poniedziałek 7.00-13.00, wtorek 17.00-21.00. Możliwość wynajmu w pakietach lub na godziny.

24/04/2025

Depresyjny nastrój, co nie jest być może oczywiste, często towarzyszy osobom z rysem narcystycznym. "Jesteśmy przyzwyczajeni do wizji narcyza jako kogoś bardzo zadowolonego z siebie. Ale tak nie jest. Osoba narcystyczna może być krótkotrwale zadowolona z siebie, ogromną część życia jest niezadowolona, dlatego że nie dorasta do własnego ideału. Wciąż funkcjonuje w kręgu wyobrażeń na temat tego, jaka być powinna, żeby stać się doskonałą."
Dlatego każda, nawet często drobna porażka, niepowodzenie które uwypukla niedoskonałości, defekt który oddala od tego ideału jest w zasadzie przerażający i podcinający kruche skrzydła narcystycznego napompowania, może być powodem ogromnego wstydu, reakcji depresyjnej i tak realnie zdarza się bardzo często.

Dla osoby narcystycznej każde niewystarczające zwycięstwo jest klęską, a każda klęska jest źródłem fundamentalnej agresji, którą kieruje przede wszystkim przeciwko sobie, co owocuje lękiem, niemożnością zaakceptowania siebie i poczuciem winy. Czyli wszystkimi przeżyciami, które składają się na zespół objawów nazywanych depresją.

Jesteśmy przyzwyczajeni do wizji narcyza jako kogoś bardzo zadowolonego z siebie. Ale tak nie jest. Osoba narcystyczna może być krótkotrwale zadowolona z siebie, ogromną część życia jest niezadowolona, dlatego że nie dorasta do własnego ideału. Wciąż funkcjonuje w kręgu wyobrażeń na temat tego, jaka być powinna, żeby stać się doskonałą. Więc po pierwsze, sama musi spełnić mordercze standardy, a po drugie, musi uzyskiwać nieustanne potwierdzenie od świata. Jeżeli odnosi w życiu sukcesy, no to ten układ działa, ale prawie każdy w pewnym momencie zderza się ze ścianą.

Andrzej Leder
Obraz: Caravaggio, Narcyz | 1597–1599, Palazzo Barberini, Galleria Nazionale d’Arte Antica, Rzym

12/09/2024

Pop psychologia jest jak McDonald's, k**i szybkim i tanim posiłkiem, który w zasadzie nie ma wielkiej wartości odżywczej a dodatkowo bardzo szybko sprawia, że znowu jesteś głodny. Od czasu do czasu fajnie... ale czy minutowa rolka, dobra książka poradnikowa czy ciekawy wywiad jest w stanie zmienić Twoje życie bez pracy, trudu i kosztów?
Mam wielką, ogromną nadzieję, że to się w końcu skończy. Dodałabym jeszcze, że nie każda trudność w podejmowaniu decyzji czy nadmierna aktywność to ADHD, większość z nas nie ma zaburzeń autystycznych.

16/07/2024

❤️

Osoby czujące się bezpiecznie w związku:
- dobrze radzą sobie z konfliktami; podczas kłótni nie mają potrzeby, żeby się intensywnie bronić ani żeby ranić czy karać drugą osobę, dzięki czemu zapobiegają eskalacji;
- są elastyczne i nie boją się krytyki; są skłonne do przemyślenia swojego postępowania, a gdy to koniecznie – do zmiany poglądów i strategii;
- potrafią się skutecznie komunikować; oczekują, że inni będą wobec nich wyrozumiali i wrażliwi, więc naturalnie przychodzi im wyrażanie swoich uczuć w swobodny i szczery sposób;
- nie stosują „gier”; pragną bliskości i wierzą w to, że inni pragną tego samego, więc po co udawać, że nie?
- dobrze się czują z bliskością i nie martwią się stawianiem granic; nie boją się, że zostaną w coś „wplątani”; ponieważ nie przytłacza ich lęk, że mogliby zostać upokorzeni, ani nie mają potrzeby dezaktywowania uczuć, łatwo im cieszyć się – tak fizyczną, jak i emocjonalną – bliskością;
- szybko wybaczają; zakładają, że ich partner ma dobre intencje i dlatego stosunkowo łatwo przychodzi im wybaczyć, gdy ta osoba jakoś ich zrani;
- mają skłonność do postrzegania seksu i emocjonalnej bliskości jako czegoś, co idzie w parze; nie potrzebują tworzyć dystansu, oddzielając jedno od drugiego (w sensie bycia blisko albo emocjonalnie, albo cieleśnie, ale już nie jedno i drugie naraz);
- traktują swoich bliskich szczodrze; gdy już staniesz się częścią ich wewnętrznego kręgu, traktują cię z miłością i szacunkiem;
- wierzą, że potrafią ulepszać swój związek; a ponieważ są pewni swoich pozytywnych przekonań na własny temat i na temat innych, założenie to jest jak najbardziej logiczne;
- czują się odpowiedzialni za dobre samopoczucie swojego partnera; oczekują, że inni będą wobec nich wrażliwi i kochający, więc sami również wykazują wrażliwość wobec ich potrzeb.
na podstawie "Partnerstwa bliskości" cytowanej tu już wielokrotnie i skłaniającej do refleksji,
fot Keith Tanner