20/07/2026
Wiele osób po traumie zadaje sobie pytanie: „Dlaczego jednego dnia mam tyle energii i nie potrafię usiedzieć w miejscu, a drugiego nie mam siły nawet wstać z łóżka?” albo „Dlaczego raz uciekam od ludzi, a innym razem desperacko potrzebuję ich bliskości?”
Odpowiedź często nie tkwi w charakterze ani w silnej lub słabej psychice.
Tkwi w sposobie, w jaki Twój autonomiczny układ nerwowy próbuje zapewnić Ci przetrwanie.
Według teorii poliwagalnej nasz organizm może funkcjonować w trzech głównych stanach.
Pierwszym jest stan bezpieczeństwa. To moment, w którym układ nerwowy odbiera świat jako bezpieczny. Możesz wtedy myśleć jasno, odczuwać ciekawość, budować relacje, odpoczywać i podejmować decyzje bez ciągłego napięcia. W tym stanie ciało nie walczy o przetrwanie – ma przestrzeń, aby naprawdę żyć.
Drugim jest stan walki lub ucieczki. Kiedy mózg rozpoznaje zagrożenie, aktywuje układ współczulny. Serce zaczyna bić szybciej, mięśnie się napinają, oddech staje się płytszy, a organizm przygotowuje się do działania. Możesz odczuwać lęk, niepokój, rozdrażnienie, złość, gonitwę myśli lub silną potrzebę ucieczki. To naturalna reakcja obronna. Problem pojawia się wtedy, gdy układ nerwowy pozostaje w tym stanie przez tygodnie, miesiące lub lata.
Trzecim stanem jest zamrożenie. Jeżeli organizm uzna, że walka ani ucieczka nie są możliwe, może przełączyć się w tryb odcięcia. Pojawia się odrętwienie emocjonalne, brak energii, poczucie pustki, trudność z podejmowaniem decyzji, wycofanie z relacji czy wrażenie, jakby życie toczyło się obok Ciebie. Wiele osób błędnie interpretuje ten stan jako lenistwo lub brak motywacji, podczas gdy jest to jeden z najbardziej pierwotnych mechanizmów przetrwania.
Najważniejsze jest zrozumienie, że żaden z tych stanów nie świadczy o tym, kim jesteś.
Są to strategie biologiczne, które miały Cię chronić.
Zdrowienie po traumie nie polega na tym, aby nigdy więcej nie doświadczać walki, ucieczki czy zamrożenia. Polega na tym, aby układ nerwowy coraz częściej potrafił wracać do stanu bezpieczeństwa i nie pozostawał uwięziony w trybie przetrwania.
Dźwiękoterapia może być jednym z narzędzi wspierających ten proces. Odpowiednio dobrane częstotliwości i wibracje pomagają wyciszyć nadmiernie pobudzony układ nerwowy, wspierają jego regulację i ułatwiają powrót do stanu bezpieczeństwa. Kiedy układ nerwowy zaczyna czuć się bezpiecznie, organizm stopniowo odzyskuje zdolność do regeneracji, budowania relacji i przeżywania życia z większym spokojem.
Kiedy zaczynasz rozumieć, w jakim stanie znajduje się Twój organizm, przestajesz zadawać sobie pytanie: „Co jest ze mną nie tak?”
Zaczynasz pytać: „Czego w tej chwili potrzebuje mój układ nerwowy, żeby znowu poczuć się bezpiecznie?”
To właśnie od tego pytania dla wielu osób zaczyna się prawdziwe zdrowienie. 🤍
✨ Po wakacjach serdecznie zapraszam na indywidualne sesje dźwiękoterapii oraz grupowe sesje relaksacyjne z misami tybetańskimi.
Jeśli czujesz, że Twój układ nerwowy potrzebuje wyciszenia, regeneracji i bezpiecznej przestrzeni do odpoczynku, będzie mi bardzo miło Ci w tym towarzyszyć.
Do zobaczenia po wakacjach! 🤍
Anuta OdNowa
