Pracownia Psychoterapii

10/04/2025

Pierwszego dnia wiosny zostałam przyjęta do Polskiego Towarzystwa Psychoanalityczngo.

Oznacza to, że jako kandydatka na psychoanalityczkę rozpoczynam formalne szkolenie w tej pasjonującej metodzie.

Psychoanaliza jest dla mnie sposobem obchodzenia się w pierwszej kolejności z sobą w świecie. Jest w niej zawarta również niezachwiana wiara zbudowana na latach doświadczeń klinicznych, że dwa umysły mogą się spotykać ze soba w sposób, który tworzy nowe rzeczy czucie i widzenie.

A poza wszystkim innym to niezwykła przygoda. Tym bardziej pozostaję w zachwycie tym nowym początkiem.

Aga Szczypior Bulanda
Psycholog, psychoterapeuta, specjalista psychoterapii dzieci i młodzieży, superwizor aplikant SNP PTP, kandydat PTPa

29/10/2024

Serdecznie dziękuję Komitetowi Naukowemu Konferencji Trzech Sekcji za możliwość zaprezentowania swojej pracy podczas tegorocznego święta psychoterapii, które odbyło się w mijający weekend w Katowicach. Tym bardziej, że ciało zawsze stało w centrum moich zainteresowań klinicznych. Poniżej wstęp z mojego wystąpienia zatytułowanego "Glina pamięta - o stawaniu się o_sobą".

“(…) Okres archaiczny w życiu człowieka obejmuje najbardziej początkowy czas przed nabyciem języka. Przełyk i krtań dziecka nie są jeszcze rozwinięte do niczego więcej jak gaworzenie, a mózg nie potrafi przełożyć wrażeń zmysłowych na słowa. A jednak zachowana zostaje każda chwila głodu, każda cisza, każda piosenka, każde spojrzenie i każde odwrócenie wzroku – właśnie z tego, z bezsensownego zbioru doświadczeń, powstają pierwsze wspomnienia człowieka, pamięć archaiczna. Ale wszystko się zmienia, kiedy pojawia się język. Słowa przykrywają to, co bezsłowne. Pamięć archaiczna znika, glina na dnie rzeki. Warstwa wspomnień pod wspomnieniami.“
Elisabeth Asbrink „Porzuceniu”.

Wyłaniamy się z gliny ale nią nie jesteśmy. Z istoty szarej wyłania się biała. Połączenia między neuronami wzmacniają się poprzez tzw. "dobry kontakt". Dziecko wyraźnie reaguje na pobudzenia i afekty, na które naraża je bycie w świecie, w którym samo nie przetrwa. Stawanie się osobą łaczy się z obecnością wystarczająco frustrującej rzeczywistości i wystarczająco kojącej odpowiedzi na tę frustrację. W pierwszej kolejności odpowiedzi samego ciała dziecka, któremu z pomocą lub dewastującą przeszkodą przyjść może to co Winicott nazywał "otoczeniem matkującym". Wiemy z rozlicznych badań, że kluczowy dla rozwoju poczucia siebie jest nie tylko rytm biologiczny a nawet sama obecność czy nieobecność matki, ale charakter tej obecności (Bolwby “style przywiązania”).
Tworzenie osoby, w znaczeniu kogoś osobnego zaczyna się od doświadczeń na styku obecności i nieobecności kojącego środowiska. Przy czym w wiedzy o tym, w jaki sposób wydarza się ten wzajemny wpływ i co buduje jego jakość przewagę nad neuronauką ma psychologia, a szczególnie psychoanaliza.
Od wczesnych prac Freuda, który ego widział jako biologiczne czy Klein, która uznała, że kluczowa jest zdolność matki (a w sesji analityka) do reverie, czy Biona, dla którego u podstaw życia psychicznego leży doświadczenie emocjonalne, którego surowymi elementami są pierwotne doznania jako wyraz popędów. Wszyscy oni - w szczególności Ferenchi i jego analizanci (Klein, Balint) uznawali zakłócenie w tej pierwotnej wymianie za źródło zaburzenia czy traumy. Wiązało się ono z powstawaniem bolesnych dziur w miejsce wczesnej nieinternalizowanej wymiany z matką, somatyzacji w miejsce niezmentalizowanych stanów pobudzeń oraz fałszywego, przedwcześnie “dojrzałego” self w miejsce rozwoju prawdziwej osoby.

Katowice, 2024

10/10/2024

10 października obchodzimy Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Wczoraj wieczorem, wraz z prof. Dudek i Ewą Kaim z Teatru Starego rozmawiałyśmy o „Wielorybie” Aronofskiego w ramach trwającego właśnie Human Week.
To film o natarczywej i nieugiętej nadziei na nadanie swojemu życiu sensu. Każdy z bohaterów sięga przy tym po inne zabiegi. Każdy szuka innej ścieżki do bycia sobą w świecie. To film o żałobie po świecie, który mógłby być gdyby nie … tutaj cała lista zarzutów głównie adresowana do niedojrzałych rodziców, kościołów i społeczeństwa. Wreszcie film o tym, czym różni się słowo - piękny wytrych od słowa - aktu działania. O tęsknocie za prawdziwym kontaktem, za mówieniem do siebie szczerze choćby i musiało to ozanczać nazwanie wstrętu, obrzydzenia i dewastującej rozpaczy. I o tym, że bronimy się przed potworami, których sami tworzymy w miejsce takich słów jak „przepraszam, poszedłem za miłością, zostawiłem cię za sobą, nie wiem jak mogłem to zrobić”. Ta miłość ma tutaj znów wiele wymiarów. Potrafimy zostawić w pogoni za nią bliskich i przede wszystkich samych siebie. Staje się uzależnieniem, mirażem, fatamorganą życia, którego zawsze pragnęliśmy. Potrafi nas uwięzić w traumie, w żalu i wreszcie - we wstydzie. Żyjemy wówczas z cieniami. Mijają lata nim odważymy się na prawdziwe spotkanie.
Reżyser nie daje łatwych odpowiedzi. Zguba i nadzieja pozostają w tym, że „człowiek nie potrafi pozostać obojętny”. Dopóki krążą uczucia, tęsknoty, zranienia można zdobyć się na gest. Dać komuś coś prawdziwego. Z siebie. Przyjąć coś prawdziwego. Od Innego. Pozostać w wymianie. Stworzyć coś, co nie powstałoby bez tego spotkania.

14/01/2023

Zapraszam na superwizję w duchu myśli analitycznej i systemowej.

Aga Szczypior-Bulanda (superwizor-aplikant Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego)
[email protected]

18/12/2021

26/10/2020

„(…) Tym, co w największym stopniu sprawia, iż jednostka czuje, że warto żyć, jest twórcza apercepcja. Jej przeciwieństwem jest taki stosunek do rzeczywistości zewnętrznej, który polega na uległości, w którym świat i jego elementy są spostrzegane jedynie jako coś, do czego trzeba się dopasować, przystosować. Dla jednostki uległość niesie poczucie jałowości i łączy się z odczuciem, że nic nie ma znaczenia (…). Wiele osób doświadczyło twórczej egzystencji na tyle, by boleśnie zdawać sobie sprawę z faktu, że przez większość czasu nie żyją twórczo, lecz tak, jak gdyby ich istnienie było podporządkowane twórczości innej osoby albo jakiegoś mechanizmu.

(…) Trzeba wziąć pod uwagę to, że prawdopodobnie zdolność człowieka do twórczego życia nie może ulec całkowitemu zniszczeniu; nawet w najbardziej skrajnym przypadku uległości i organizacji osobowości określanej jako fałszywe self istnieje gdzieś sekretne życie, które jest dla człowieka twórcze i oryginalne, a przez to satysfakcjonujące. Jeśli odczuwa je jako niesatysfakcjonujące, to głównie dlatego, że musi ono pozostawać w ukryciu, z dala od wpływu potencjalnie wzbogacających, żywych doświadczeń”.

D. W. Winnicott (2011). Zabawa a rzeczywistość. Gdańsk: Wyd. Imago, s.101, 105.

10/10/2018

Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego - 10 października 2018.
Tegoroczny Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego 2018 obchodzony jest pod hasłem: "Młodzi ludzie i zdrowie psychiczne w zmieniającym się świecie".
A my już w przyszłym miesiącu szkolimy się i występujemy na dwóch ważnych konferencjach w Warszawie i w Krakowie

27/09/2018

24/09/2018

Nie bój się - reaguj

Źródło: Główny Inspektorat Sanitarny

04/06/2018

W pracy z pacjentami, którzy jedzą kompulsywnie zazwyczaj spotykam się z ogromem nierozpoznanych uczuć i myśli - tak, jakby nigdy one nie zostały przez nikogo z ich bliskich odczute i oddane im w przetrawionej formie. Coś jest wciąż przyjmowane, trawione i wydalane, ale tylko na konkretnym poziomie. Pacjenci wiedzą tylko, że jest taka teoria, która mówi o zajadaniu stresu. Ale co to ten stres? I co zrobić, żeby go nie było?

Marta Frej.

13/05/2018

„Kiedy jesteś zmęczony, naucz się odpoczywać, nie rezygnować” Banksy