23/06/2026
https://www.facebook.com/photo?fbid=122282175764061370&set=a.122112550058061370
W psychoanalizie postać ojca przez długi czas była opisywana przede wszystkim jako figura prawa, zakazu i autorytetu. Ojciec symbolicznie reprezentował granicę, która oddziela dziecko od pierwotnej bliskości z matką i wprowadza je w szerszy świat relacji, norm i kultury.
Współcześnie ojciec nie jest już rozumiany wyłącznie jako figura zakazu. Coraz częściej mówi się o nim jako o realnej, emocjonalnie obecnej osobie, która pomaga dziecku wychodzić poza pierwszą, najbliższą więź i stopniowo odkrywać świat relacji, granic oraz własnej odrębności. Ojciec może wnosić do życia dziecka doświadczenie „trzeciego”, kogoś, kto poszerza świat poza relację matka–dziecko, ale jej nie niszczy. Dzięki temu dziecko może uczyć się, że można być blisko i osobno, kochać więcej niż jedną osobę, oddalać się i wracać.
Ciekawe światło rzucają na to badania nad zabawą ojca z dzieckiem. Robinson, StGeorge i Freeman przeprowadzili systematyczny przegląd badań dotyczących zabawy ojciec–dziecko oraz jej związku z rozwojem dzieci w wieku od 0 do 10 lat. Autorzy pokazują, że ojcowska zabawa często zawiera element ruchu, pobudzenia, ekscytacji, ryzyka i negocjowania granic. To właśnie w takiej relacji dziecko może uczyć się regulować emocje: doświadcza napięcia, radości, czasem frustracji, ale w bezpiecznej obecności dorosłego. Innymi słowy, ojciec, bawiąc się z dzieckiem może pomagać mu ćwiczyć odwagę, samokontrolę, elastyczność oraz zaufanie do własnego ciała i emocji.
Alex Gray - Father and child
Freeman, T. (2008). Psychoanalytic Concepts of Fatherhood: Patriarchal Paradoxes and the Presence of an Absent Authority. Studies in Gender and Sexuality.
Robinson, E. L., StGeorge, J., & Freeman, E. E. (2021). A Systematic Review of Father–Child Play Interactions and the Impacts on Child Development.
