Psycholog Sylwia Kosikowska-Widarska

03/02/2026

12/01/2026

2/52

Dziś przychodzę z pytaniem o potrzeby. Jeśli mogę coś podpowiedzieć - nie myl potrzeb z zachciankami ani ze strategiami.

To, że masz ochotę na wiadro lodów pistacjowych, bo "spadł ci cukier" po rozmowie z szefem, nie jest potrzebą tylko zachcianką.
To, że chcesz wygrać milion w loterii, nie jest potrzebą, bo pieniądze są tylko (aż) strategią do zaspokojenia potrzeb, np. potrzeby bezpieczeństwa.

Jak odkryć, czego naprawdę potrzebujesz?

Wbrew pozorom to wcale nie jest takie oczywiste.
Wielu z nas przez lata uczyło się ignorować swoje potrzeby – bo „inni są ważniejsi”, bo „nie wypada”, bo „trzeba być silnym”, bo „co to da, i tak się nie da wszystkiego mieć”.

A potem - pustka, frustracja, albo (co często słyszę w pracy) „niby wszystko ok i powinnam być szczęśliwa, ale..”.

Dlatego warto zatrzymać się - dosłownie i w przenośni - na 5 minut, bez rozpraszaczy, i ze sobą "porozmawiać".
Jak mi jest, kiedy czuję się sobą?
czego mi najbardziej brakuje?
kiedy czuję się nakarmiona a kiedy pusta?

Czasem odkrywanie swoich potrzeb zaczyna się od poczucia dyskomfortu. Przyjrzyj się temu.

Pamiętaj, że niezaspokojone potrzeby zostawiają ślady w postaci frustracji, zniechęcenia, agresji, przygnębienia, bezsilności itd.

Więc w sumie to się nie opłaca ich ignorować ;-)

I wiem, że wielu potrzeb nie możemy sobie sami zaspokoić, że zależy to także od innych ludzi i czasem będziemy zderzać się ze “ścianą”.

Mimo to zachęcam cię do zobaczenia ich i nazwania. Bo tylko wtedy będziesz mogła zdecydować, co dalej.

Anita Rawa - wsparcie na zakręcie życia
https://doktorrawa.pl/

22/12/2025

21/12/2025

❤️

20/12/2025

26/12/2024

28/10/2024

Warto zwrócić na to uwagę ❤️

14/10/2024

Niestety nie mogłem zlokalizować autora, ale uważam, że warto udostępnić to dalej w świat ❤️

03/02/2024

Nie przestawaj ich stawiać, nie przestawiaj dbać o siebie, nie przestawiaj priorytetyzować swojego zdrowia psychicznego ❤️

18/01/2024

Nasz mózg jest nastawiony na przetrwanie, więc ciągle skanuje otoczenie w kierunku wyszukiwania potencjalnych zagrożeń, analizuje i interpretuje przychodzące dane.
Nasz umysł żywi się myślami. Chętnie je tworzy, przeżuwa, rozmnaża.
Jako ludzie mamy dużą potrzebę rozumienia świata. Lubimy wszystko nazywać, wyjaśniać, kategoryzować, analizować, szukać odpowiedzi, związków przyczynowo-skutkowych.

Obserwuję to właściwie zawsze u klientów i klientek przeżywających stratę po odejściu ukochanej osoby. To, co najtrudniejsze, to znalezienie odpowiedzi na pytanie “dlaczego?” Osoby, które zostały porzucone bardzo często mówią “gdybym tylko mógł/mogła porozmawiać i zrozumieć, co się stało, byłoby mi łatwiej”. Tylko tyle i aż tyle.
Podobnie w przypadku innych trudnych doświadczeń, przy czym owa trudność jest oczywiście odczuwana subiektywnie, bardzo często zadajemy sobie/ innym/ Bogu/ Wszechświatowi pytanie “dlaczego mnie to spotkało?” “dlaczego on to zrobił?” “dlaczego tak się stało?”
Ostatnio moje klientki i klienci wnoszą doświadczenia związane z ghostingiem, czyli zniknięciem drugiej osoby z relacji. To też cholernie trudne doświadczenie - nagle tracimy kontakt z drugą osobą bez żadnego wyjaśnienia czy zapowiedzi z jej strony. Nie możemy ani zrozumieć, ani porozmawiać ani nawet wyrazić swoich emocji. Nie wiemy co się stało i często długo przeżuwamy takie doświadczenie - właśnie dlatego, że mózg szuka i szuka wyjaśnienia, niczym wyszukiwarka starszego typu ;-)
Co można zrobić w takiej sytuacji? Wyłączyć wyszukiwarkę. Zastopować owo “dlaczego?”, przyjąć, że odpowiedź nie jest dostępna i skupić się na tym, co teraz i co dalej. Przyjąć na klatę trudne emocje jakie się pojawiły i wytrzymać je, ale nie pławić się w nich. To jedyne rozwiązanie.
Jeśli macie jakiś lepszy pomysł, to zapraszam do podzielenia się ;-)

06/01/2024

Miłość to dla mnie dawanie temu, kogo kochamy, tego, co naprawdę pragnie otrzymać.
Nie tego, co należy.
Nie tego, co wygodne.
Nie tego, co przyjęte.
Nie tego, co sprawi, że będzie cię kochać czy potrzebować. Tego, czego naprawdę pragnie.

Shai Orr "Cud Rodzicielstwa"
❤ https://bit.ly/Cud-rodzicielstwa ❤

22/06/2023

❤️

Świadectwo szkolne nie jest świadectwem Twojego rodzicielstwa.
Oceny Twojego dziecka nie są oceną tego, jakim rodzicem jesteś.
Jego osiągnięcia nie są Twoimi osiągnięciami.

Dziecko nie jest Twoją wizytówką.
Zachowanie dziecka nie świadczy o tym, czy dobrze je wychowujesz.
Chwalenie się dzieckiem nie sprawi, że będzie ono z siebie bardziej zadowolone.
Błysk dumy w oczach rodzica znaczy mniej niż jego bezwarunkowa akceptacja na co dzień.
Słowa: “Stać Cię na więcej” bardziej bolą niż motywują.

To, jakim rodzicem jesteś, nie może zmierzyć żaden system.
Ani szkoła. Ani rodzina. Ani sąsiedzi i znajomi.
Randomowi ludzie, mijający Cię na ulicy, nie wiedzą, ile wysiłku wkładasz w wychowanie.
Więc dlaczego tak zależy Ci na ich opinii?

To, jakim rodzicem jesteś, wie jedynie Twoje dziecko.
To ONO wystawia Ci świadectwo. Codziennie.
I codziennie masz szansę poprawić tę ocenę.
Nie szukaj potwierdzenia w rankingach, konkursach, turniejach…
Wszystkie nasze dzieci są wyjątkowe i nie da się ich porównać.
A my, dorośli dajemy z siebie tyle, ile możemy.
To nie jest wyścig po tytuł na najlepszego rodzica.
To maraton po dobrą relację z naszymi, dorosłymi kiedyś, dziećmi.

Dzieci nie są do naprawiania tylko do odkrywania.
Spokojnych wakacji dla Was i Waszych cudownych dzieci!