09/05/2026
Podczas naszych siódmych zajęć TUS z elementami Terapii Ręki i zabawami muzyczno-ruchowymi pracowaliśmy wokół tematu „Zatrzymaj się”, czyli szukaliśmy sposobów na regulację emocji i wyciszenie. Zajęcia miały spokojny, ale jednocześnie angażujący rytm – tak, by dzieci mogły doświadczać zarówno ruchu, jak i zatrzymania.
Dzieci przywitały się piosenką: „Wszyscy Razem” przy akompaniamencie organów. Podczas wspólnego śpiewu wykonywały naprzemienne wymachy rąk, unoszenie i opuszczanie dłoni oraz ruchy angażujące obręcz barkową i ramiona. Ćwiczenia te wspierały rozwój motoryki dużej, koordynacji ruchowej oraz przygotowywały dzieci do dalszych działań z zakresu Terapii Ręki.
Punktem wyjścia była bajka o żółwiku, który uczył się robić „STOP”, kiedy jego emocje stawały się zbyt silne. Dzieci szybko podchwyciły metaforę „chowania się do skorupki” – stała się ona dla nich zrozumiałym i bezpiecznym sposobem myślenia o wycofaniu się z trudnej sytuacji. W trakcie modelowania i zabaw ruchowych dzieci ćwiczyły zatrzymanie ciała, świadomy oddech oraz przechodzenie od napięcia do rozluźnienia – co dla tej grupy jest szczególnie istotne.
Elementem Terapii Ręki było również rysowanie palcem wskazującym szlaczków na tablicy. Dzieci wykonywały ruchy pionowe, poziome i koliste, ćwicząc precyzję ruchów dłoni, kontrolę motoryczną oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Aktywność wspierała usprawnianie motoryki małej, stabilizację obręczy barkowej oraz przygotowanie do czynności grafomotorycznych i pisania.
Dzieci uczestniczyły również w zabawie muzyczno-ruchowej: „Światła drogowe” przy akompaniamencie organów. W trakcie aktywności wykonywały ćwiczenia z zakresu Terapii Ręki i motoryki dużej – biegały po sali, zatrzymując się na sygnał dźwiękowy zgodny z kolorami świateł drogowych: czerwone światło oznaczało STOP i zatrzymanie ruchu, żółte – przygotowanie do ruchu, natomiast zielone – możliwość dalszego poruszania się. Dzieci wykonywały również wymachy ramion, ruchy dłoni oraz ćwiczenia angażujące obręcz barkową, co wspierało rozwój koordynacji ruchowej, kontroli ciała oraz planowania motorycznego.
Ważnym elementem spotkania była również zabawa „Potwór z krainy Groty Króla Gór”. Dzieci chowały się pod chustą animacyjną przed „potworem”, ucząc się współpracy, oczekiwania na swoją kolej oraz reagowania na sygnały słuchowe i ruchowe. Następnie w ciszy i skupieniu wysłuchały utworu „W grocie Króla Gór” autorstwa Edvard Grieg granej przez terapeutę na organach. Aktywność miała na celu rozwijanie umiejętności koncentracji uwagi, budowanie świadomości emocji związanych z napięciem i niepewnością, a także ćwiczenie wyciszenia oraz samokontroli w sytuacji pobudzenia emocjonalnego. Wspólne doświadczenie muzyczne sprzyjało również integracji grupy i rozwijaniu kompetencji społecznych w obszarze TUS.
W ćwiczeniach odgrywania scenek pojawił się moment zatrzymania „jak na czerwonym świetle” – i było widać, że dla części dzieci samo przerwanie działania stanowi wyzwanie, ale jednocześnie daje im poczucie kontroli. W informacji zwrotnej dzieci zaczęły zauważać, że oddech realnie zmienia to, co dzieje się w ich ciele.
Zajęcia były przeplatane relaksacją przy muzyce klasycznej granej przez terapeutę na organach. Spokojne melodie sprzyjały wyciszeniu układu nerwowego, obniżaniu napięcia mięśniowego oraz regulacji emocjonalnej. Dzieci uczyły się świadomego oddechu, odpoczynku i rozluźniania ciała, co wspierało koncentrację uwagi, poczucie bezpieczeństwa oraz umiejętność przechodzenia ze stanu pobudzenia do wyciszenia.
Elementem wyciszającym była także praca ze „ślimakiem spokoju” – powolne prowadzenie ręki po spirali, zsynchronizowane z oddechem. To ćwiczenie działało jak naturalny hamulec – spowalniało tempo działania, porządkowało napięcie i sprzyjało koncentracji.
Dzieci uczestniczyły również w zabawie tanecznej z chustą przy muzyce klasycznej i akompaniamencie organów. W czasie aktywności wykonywały płynne ruchy unoszenia i opuszczania chusty, krążenia ramion, ruchy przedramion, dłoni oraz paliczków. Ćwiczenia te wspierały rozwój obręczy barkowej, wzmacniały mięśnie ramion i dłoni, poprawiały koordynację bilateralną oraz precyzję ruchów rąk. Powolne tempo muzyki dodatkowo sprzyjało wyciszeniu i harmonizacji ruchów.
Spotkanie zakończyło się krótkim podsumowaniem – dzieci potrafiły wskazać, że w sytuacji złości mogą „zatrzymać się jak żółw” lub „zwolnić jak ślimak”. Te obrazy stały się dla nich konkretnymi narzędziami, które – przy dalszym utrwalaniu – mogą być przenoszone do codziennych sytuacji.
