Psycholog niepłodności

17/10/2026

Nie wszytko co masz i jest z Tobą związane wynika z traumy. Pracując z pacjentami z diagnozą PTSD lub C-PTSD jednym z elementów psychoedukacji w psychoterapii jest oddzielanie siebie od diagnozy. Nie każdy Twój ruch, wybór, myśl, czy potrzeba jest podyktowana doświadczeniem traumatycznym. Jesteś osobą, zbiorem historii, cech, wspomnień, relacji. Jesteś kimś więcej niż myślisz. Wielu moich pacjentów po traumatycznym porodzie postrzega siebie jako rodzica właśnie przez pryzmat tylko tego trudnego początku. ,,Martwię się, to pewnie przez ten poród". ,,Nie wiem co robić , to pewnie dlatego". ,,Nie nadaje się do tego, aby być rodzicem , nie mam siły". ,,Inni robią to lepiej". Zwłaszcza, gdy jest to pierwszy i jedyny poród. Trauma Ciebie nie definiuje. Jest czymś co wydarzyło się w Tobie i zostało w Twoim układzie nerwowym, ale nie jest jedyną historią o Tobie. Na relacjach zostawiam dziś okienko dla Was na Wasze historie: Czy doświadczenie porodowe wpływało na sposób, w jaki poatrzegał_ś siebie jako rodzica ? Pytanie skierowane jest zarówno do matek jak i ojców.

16/10/2026

Kontrola towarzyszącą leczeniu niepłodności może uruchamiać przeżycia związane z okresem zaburzeń odżywiania ( jeśli pacjent w przeszłości je miał). Kontrola w obszarze ciała jest niezbędna, aby móc uczestniczyć w procesie leczenia. Monitorowanie cyklu, branie leków, współżycie w okresie owulacji dla wielu pacjentów jest trudne, a ta trudność polega na tym, że zwiększa się poziom lęku. Czasem to przypomina ten lęk, ten konkretny, któremu towarzyszyło nadmierne kontrolowanie w ciele ( kiedyś jedzenia, dziś starań). Działania pacjentów mogą być wtedy ukierunkowane na poszukiwanie winy w sobie oraz ...karanie/nagradzanie ciała za efekty związane z leczeniem. Na relacjach zostawiam dziś okienko dla Was z miejscem na Wasze historie: Czy w trakcie leczenia niepłodności czujecie się podobnie jak wtedy w okresie , gdy towarzyszyły wam zaburzenia odżywiania?

15/10/2026

Jeśli zaglądaliście dziś do mnie na relacje na pewno zauważyliście zdjęcia słoni. Nie pojawiły się one w tym dniu przypadkowo. Od kilku lat w poruszam temat straty w okresie okołoporodowym w świecie zwierząt. Żałoba jest naturalną reakcją na stratę. To my ludzie ją czasem hamujemy. Wstydzimy się jej, chowamy ją, wątpimy czy to co czujemy ma sens. Żałoba po stracie dziecka jest odpowiedzią na utratę przyszłości, która się nie wydarzy. Przechodzą ją ludzie, przechodzą ją zwierzęta. Rodzic po stracie, potrzebuje pozostać w swoim stadzie. Nie być odrzuconym, wyśmianym, pominiętym. Potrzebuje być ze swoją historią wśród innych przyjęty przez nich tak, jak ta historia brzmi.

15/10/2026

Polecam dziś Waszej uwadze ten odcinek podcastu.

Baby Loss Awareness Week is an opportunity for anyone touched by pregnancy and baby loss to have a safe space to share their experiences.

In our podcast from 2025, we were joined by Sandra and Lori in an emotional conversation about the experience of pregnancy loss and what it's like to be childless not by choice.

Listen on your favourite app or through our website thefullstoppod.com/listen

15/10/2026

15.10.2026 Dzień Dziecka Utraconego

14/10/2026

Niepłodność, podobnie jak inne choroby somatyczne, wpływa na funkcjonowanie psychiczne pacjentów w wielu aspektach. Jednym z nich jest zaufanie do siebie i do swojego ciała, które w wewnętrznym świecie danej osoby może być postrzegane jako to wrogie i zawodzące. Może to sprzyjać odcinaniu się od ciała, a gdy nie jesteśmy z nim w kontakcie, nie odpowiadamy na jego potrzeby. Powstaje w ten sposób błędne koło: im gorzej się czujemy, tym bardziej się od siebie odcinamy, im bardziej się od siebie odcinamy , tym trudniej nam o te przyjemne i równoważące doświadczenia z naszym ciałem. W dłuszej perspektywie czujemy więc to co nieprzyjemne albo...nic nie czujemy. To przekłada się na kolejne sfery - na relacje społeczne i relacje romantyczne - bo trudno być z innymi blisko, kiedy ze sobą jest się daleko. Powrót do czucia tego co przyjemne może przebiegać stopniowo. W pracy z pacjentem czasem zaczynam od prostego zadania np. jedzenia posiłków regularnie, offline, koncentrowania się na sensoryce ( smak, zapach, konsystencja itd). Może i dla Ciebie to będzie dobry i możliwy do wprowadzenia początek powrotu do tego co przyjemne?

13/10/2026

https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=0WD-b-UFlXM&ra=m
,,To były realia tysięcy rodziców w szczycie pandemii w Polsce, pisały o naszych przemocowych praktykach media na całym świecie, a w Polsce wciąż mało kto o tym wie. Pełnometrażowy dokument "Głos zza szyby" przedstawia historie kilku z rozdzielonych rodzin.
I mimo, że film nakręcony został w pandemii, porusza on znacznie szersze wątki - patrząc wstecz, ale też wybiegając w przyszłość. Kto w Polsce decyduje o tym co dzieje się z Twoim ciałem w porodzie, do kogo “należy” Twoje dziecko kiedy jesteście w szpitalu? Odpowiedzi “ja” i “do mnie” wydają się oczywiste, ale czy na pewno? Przemoc położnicza wzmogła się w pandemii ale nie zniknęła wraz z nią. Harmonogramy odwiedzin w wielu miejscach są nadal. Warto zawalczyć o te prawa właśnie teraz bo jeśli nic nie zmienimy, jest jedynie kwestią czasu kiedy to co było się powtórzy".

[ENG English below]Co byś zrobił/a gdyby Twoje maleństwo zostało ...

12/10/2026

12/10/2026

Przemilczane straty w genogramie to ciekawy temat z punktu widzenia losów rodziny. Pracując w gabinecie przy przemilczanych stratach staram się zatrzymać razem z pacjentem i je dokładnie pooglądać. Jaki był kontekst straty ? Czy strata została uznana ? Przyjęta taka jaka była? Czy ktoś jej zaprzeczał ? Na zasadzie: dobrze, że teraz a nie później ( np. przy stracie wczesnej ciąży ) albo to nie było nic takiego przy stracie partnera, z którym się było w nieformalnym związku. Straty niewypowiedziane to te, które zostały w takiej postaci, w jakiej ktoś je w pewnym momencie zostawił . W języku psychologicznym mówimy o zahamowanej żałobie. Czasem nie ma jak się w stracie zatrzymać - bo trzeba walczyć o przetrwanie i nie można sobie pozwolić na rozpad. Przemilczane straty różnie mogą w nas pozostawać. Np możemy mieć skłonność , aby umniejszać sobie lub innym ( ,,nic się nie dzieje, to nic takiego"). Możemy unikać pożegnań - zmieniając pracę po prostu nie przychodzić ostatniego dnia się pożegnać tylko rozstać bez słów z tymi, którymi pracowaliśmy. Ghostować na aplikacjach randkowych innych, nawet gdy było nam z nimi dobrze. Rezygnować z terapii bez słów , z lekcji angielskiego, z jogi po prostu nie odpisując. Sposobów w jaki pozwalamy sobie przeżywać uczucia związane z końcem może ( nie musi ) być związane z tym, jak to robili nasi bliscy i jakie wzorce od nich przejęliśmy. Na relacjach zostawiam dziś okienko dla Was z pytaniem: Czy w Twojej rodzinie były przemilczane straty ?

11/10/2026

Dziś chciałabym podzielić się swoim doświadczeniem w pracy z mężczyznami po doświadczeniu poronienia. Kontekstem zgłoszenia się na konsultację psychologiczną dla wielu z nich było poczucie pogorszenia w relacji partnerskiej po tym zdarzeniu. Więcej kłótni, trudności w komunikacji z partnerką, bezradność na widok reakcji partnerki po stracie. Pierwszej rozmowie towarzyszyło hasło: Nie umiem jej pomóc, nie możemy się dogadać. Kiedy zalewa nas bezradność, mamy poczucie, jakbyśmy tonęli. Mimo podejmowania działań ( machania rękami ), zapadamy się w dół. W sytuacji kryzysu to może nasilać lęk, efektem czego jest jeszcze większe działanie w panice. Gdy to dzieje się w parze, każda ze stron może mieć żal do drugiej osoby o to, że jej działania nie poprawiają sytuacji, a w indywidualnej perspektywie danej osoby jeszcze ją pogarszają. Rozmowa z psychologiem zajmującym się tematyką okołoporodową, w tym wsparcie psychologiczne po poronieniu może polegać właśnie na wyjaśnieniu pewnych mechanizmów działania człowieka w kryzysie. I pary w układzie partnerskim. W historii o poronieniu, z którą do gabinetu psychologicznego przychodzi mężczyzna, można znaleźć wiele opowieści. Opowieść o presji oczekiwań ( musisz być się silny i jej pomóc ). Opowieść o stracie ( pragnąłem tego dziecka i nie mam). Opowieść o uldze i wstydzie ( nie mogę innym powiedzieć co czuje, bo mnie nie zrozumieją ). Opowieść o lęku ( nie wiem jak dalej starań się o dziecko). Opowieść o stratach z własnej rodziny ( odejściach które już były, o których mówiono i o których w rodzinie nie rozmawiano ). Opowieść o traktowaniu siebie - mechanicznym i chłodnym, na zasadzie maszyny ( nie zatrzymuje się idę dalej ). Opowieści o nadziei ( przynajmniej wiemy, że ciąża jest możliwa ). Opowieść o odcieniu od emocji ( kiedy zajmę się emocjami partnerki, nie spotkam się z własnymi ). Nie ma dwóch takich samych opowieści o poronieniu. Każda z nich jest inna.