01/10/2026
W poniedziałek pracę w podstawówce zaczyna polonistka Iwona. Iwona umie zaplanować cele lekcji, napisać scenariusz lekcji rozplanowany co do minuty, stworzyć plan naprawczy, ocenić progresje ćwiczeń. Ma mnóstwo narzędzi dydaktycznych i pomysłów jak wytłumaczyć co to jest metafora i epitet.
Na pierwszej lekcji sprawdza obecność, ale na hasło "Kowalski" nikt się nie odzywa, dzieci wołają "proszę pani, proszę pani, bo on tak ma, że się nigdy nie odzywa, jak czubek jakiś normalnie, to tamten. U nas w klasie jest jeszcze jedna taka, dzisiaj jej nie ma. Też udaje głuchą".
Potem koleżanki w pokoju nauczycielskim powiedzą Iwonie, że tamten ma pewnie mutyzm, a tamta nie mówi odkąd ojciec wyszedł z więzienia, a mama przyjęła go do domu.
Iwona zastanawia się czy chyba mutyzm i chyba objawy traumy traktuje się tak samo? Mówić do tych dzieci, czy nie?
Nie ma za dużo czasu, bo na następnej lekcji w pierwszej ławce podskakuje Michał, Iwona przeczytała jego diagnozę - ADHD, w ostatniej siedzi Paulina z ODD czyli z zaburzeniami opozycyjno - buntowniczymi i śpiewa na głos "Legia paaaaaaaanyyyyyyyy". Iwona dostała w biegu informacje, żeby ich trzymać z dala od siebie, bo Michał i Paulina bardzo nakręcają swoje objawy.
Potem w czwartej klasie Janka zatrzasnęła się w łazience, okres przyszedł niespodziewanie, plama na spodniach. Wszyscy widzieli.
Szlocha, że się zabije, że już zawsze będą się z niej śmiać.
Wreszcie długa przerwa. Iwona planuje wejść za kaloryfer w bibliotece i szumieć sobie cichutko razem z wodą z wodociągów.
Ale w połowie drogi przychodzi Kasia, cała się trzęsie i mówi, że błaga żeby jej tę uwagę wymazać, bo tata ją tak zbije strasznie. Ona przysięga, że będzie już grzeczna. Iwona myśli, czy zza kaloryfera powinna dzwonić do MOPSu?
W bibliotece siedzi Rafał, bibliotekarka wyjaśnia, że zawsze chowa się tu przed kolegami, którzy nie dają mu żyć, po tym jak nietrzeźwy ojciec Rafała wtoczył się na boisko z kolegami i z piwkiem.
Potem, na lekcji z ósmą B prosi Janka, żeby się przesiadł, bo rozmawia i przeszkadza i to natychmiast i bez dyskusji. To jest szósta lekcja Iwona ledwo zipie więc jedzie na adrenalinie i kortyzolu. Kiedy Janek lat 14, (który buduje pozycję w grupie udawaniem przed kolegami, że niczego się nie boi i nikt mu nie podskoczy) słyszy "natychmiast i bez dyskusji" wie, że musi zadbać o wizerunek. Więc mówi "Chyba k ... żart. Pokaż jak mnie zmusisz". Cała klasa czeka. Iwona czuje, że ucieknie zaraz z krzykiem, że położy się pod szkołą i będzie czekać pod śniegiem do wiosny.
A o 15.00 przychodzi mama Kasi, która mówi, że jej córka jest bardzo utalentowana i potrzebuje indywidualnie przygotowanych materiałów, nie może siedzieć koło Zosi, bo przejmuje złe nawyki. A na polskim jest za mało wierszy. Że Kasia beka na lekcji i udaje, że puszcza bąki? Nieeee, w domu się tak nie zachowuje.
Po 20 latach szkoleń dla nauczycieli, po latach superwizowania nauczycieli myślę sobie, że niewiele jest zawodów, w których przyszłego pracownika wypuszcza się do tak odpowiedzialnej i wymagającej pracy z kompetencjami w tylko jednym i całkowicie niewystarczającym obszarze. Mianowicie dydaktycznym.
A przecież gdyby nauczyciel chciał być człowiekiem od dydaktyki - pisałby podręczniki.
A skoro pracuje z grupą - potrzebuje narzędzi do pracy z niedojrzałym układem nerwowym. Bo ta robota, to jeden z najbardziej obciążających zawodów. Nawet chirurg - robotę ma oczywiście odpowiedzialną, ale pacjent śpi, nie śpiewa "Legia paaaany".
Dlatego właśnie webinar dla rodziców i specjalistów "Emocje w szkole i po szkole" (odbędzie się 4 listopada) ma również opcję PRO, a ta dodatkowe, bonusowe nagrania o tym jak pracować z trudnym zachowaniem na lekcji. Bardzo praktyczne narzędzia dla nauczycieli, pedagogów i psychologów szkolnych.
Jeśli czujesz, że potrzebujesz tych narzędzi - wpisz w komentarzu hasło emocje i dostaniesz link do strony webinaru w prywatnej wiadomości.
