Pracownia Psychoterapii Poznawczo Behawioralnej

Pracownia Psychoterapii Poznawczo Behawioralnej Gabinet psychologiczny. Psychoterapia poznawczo behawioralna

26/07/2026

Wczoraj był Światowy Dzień Mózgu, wiec dziś 10 rzeczy, których nasz mózg naprawdę potrzebuje (i dlaczego dobry sen i garść orzechów to nie wszystko)

1. Mózg potrzebuje nudy
Zdecydowanie nie każda chwila powinna być produktywna, raczej wprost przeciwnie. Kiedy nie bombardujemy się milionem bodźców, aktywizuje się tzw. default mode network (DMN), która uczestniczy w integracji wspomnień, doświadczeń, układaniu planow, uaktywnia się nasza kreatywnosc, mamy wtedy więcej pomysłow. Czyli co od jutra: spacer bez bodzcow, patrzenie przez okno, odłożenie telefonu

2. Mózg akurat lubi zmieniać zdanie 🙂
W uczeniu się akurat nie chodzi o potwierdzenia własnych przekonan - neuroplastyczność to zdolność do przebudowy połączeń neuronalnych Pod wpływem nowych doświadczeń, a nie udowadnianiu racji. I osoby, które potrafią aktualizować swoje poglądy, szukają, reflektują, zwykle uczą się skuteczniej

3. Mózg nie lubi ciągłego przełączania uwagi.
Multitasking nie istnieje.
Za każdym razem, gdy przeskakujemy między zadaniami, nasz mógł ponosi ogromny koszt energetyczny, pracujemy wtedy wolniej, mniej skutecznie, nasza koncentracja spada, uwaga jest procesem kierowania swiadomosi na jedna aktywność (nie kilka, to mit)

4. Mózg lubi wysiłek
Najsilniej rozwijają nasz mozg zadania odrobinę trudniejsze od tego, co już umiemy, nie moze być za latwo, ani za trudno, tylko dopasować uczenie i tempo uczenia, zadania, pod siebie (nauka nowego języka, instrumentu, tańca).

5. Mózg lubi ludzi i to jak budujemy relacje społeczne. Jest dość relacyjny 🙂
Samotność nie jest tylko doświadczeniem naszej psychiki, przewlekła izolacja wiąże się z gorszym funkcjonowaniem poznawczym i większym ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych w starszym wieku. Relacje są naszym biologicznym zasobem. Dbajmy o nie

6. Mózg nie lubi przewlekłej przewidywalności.
Rutyna, owszme, zmniejsza nasze codzienne obciążenie poznawcze, ale całkowity brak nowości ogranicza stymulację układów odpowiedzialnych za uczenie się. Czyli warto chodzić nowymi ścieżkami, szukać nowych dróg, próbować smaków, jeździć w nowe miejsca, czytać nowe książki

7. Mózg lubi ruch, który wymaga myślenia
Nie tylko bieganie czy spacerki, choć tez. Chodzi tu o również o ruch połączony z planowaniem i koordynacją, np taniec, wspinaczka, gry zespołowe, sporty walki. Dużo struktur w mózgu jest zaangażowanych

8. Mózg nie odróżnia wiedzy od doświadczenia tak dobrze, jak nam się wydaje (rozumienie to nie zawsze zmiana)
Można doskonale rozumieć mechanizm, a mimo to nie zmienić sposobu działania. Moje ulubione: zmiana wymaga nowych doświadczeń, wcale nie tylko nowych informacji

9. Mózg lubi poczucie sprawczości
Badania nad stresem pokazują, że nie sam poziom trudności jest kluczowy, ale to czy mamy jakikolwiek wpływ na to co się dzieje. Każdy wybór, każda decyzja, każda możliwość poszukiwania i wpływu na siebie obniża obciążanie układów stresowych. Warto tego szukać, zawsze!

10. Mózg potrzebuje błędów
To tez uwielbiam. Najsilniejsze sygnały uczenia pojawiają się wtedy, kiedy przewidywania mózgu okazują się błędne 🙂 jest cos takiego jak prediction error, czyli takie drive który ma kluczowe znaczenie dla zmiany i możliwości uczenia się. Czyli rozwijamy sie, kiedy odkrywamy dla nas cos nowego.

I z okazji tego dnia i po, myślę, ze to co się w tych punktach zawiera, to zwyczajnie i najprościej, życzliwość dla mózgu i to, żeby go traktować lepiej niż dbanie o własny telefon ❤

Co zrobiliście dla niego dzisiaj?
Bo on naprawdę ogarnia 😊 i potrzbuje dużo miłości 🥰
ja dałam mu m.in. spacer bez bodźców, zmianę perspektywy, szukanie trochę sprawczości w ważnej sprawie i nudę też dostał!

- - - --
Jeśli te treści Cie wspierają, możesz pomoc mi rozwijać te przestrzeń dalej. dobra kawa jest dobra zawsze 🙂

https://buycoffee.to/dr.izajaderek

Inny charakterystyczny element takiego temperamentu to domyślny nastrój depresyjny. Życie zwyczajnie nie przynosi wyraźn...
13/07/2026

Inny charakterystyczny element takiego temperamentu to domyślny nastrój depresyjny. Życie zwyczajnie nie przynosi wyraźnej satysfakcji. Ludzie bez ADHD mogą być z natury radośni i pozytywni. W tym wypadku to nie takie proste; jednostce egzystencja wydaje się nużąca, nudna, niewdzięczna. Każdy jej aspekt rodzi pytanie “jaki to ma sens?", przez co przychodzący innym naturalnie dobry nastrój budzi pełną konsternacji fascynację. Ten brak odczuwanej przyjemności napędza niespokojne poszukiwania stymulacji, czy to w postaci narkotyków, seksu, nowych informacji, czy też intensywnych odczuć w relacjach. Cały czas utrzymuje się przy tym poczucie pustki, braku sensu, niekiedy przechodzące w stany depresyjne. „Zabieranie się" do czynności albo projektu sprawia takim osobom dużo problemu, więc oddają się prokrastynacji. Z drugiej strony, kiedy już coś zaczną, często trudno im przerwać.

Ludzie z ADHD odbierają życie jako trudne, frustrujące i niewdzięczne. Ich relacje z otoczeniem, począwszy od rodziców oraz rodzeństwa, a kończąc na kolegach szkolnych i rówieśnikach, naznaczone są niepokojem. Czują się odmieńcami, autsajderami, postrzega się ich jako dziwnych albo ekscentrycznych, chociaż czasami docenia twórcze ciągoty, na przykład artystyczne. Agresywne albo nieprzyjemne interakcje mogły być w życiu takich osób na porządku dziennym.

Phil Mollon: Rozpadające się self. Psychoterapia osób dorosłych z ADHD, w spektrum autyzmu i z zaburzeniami somatopsychicznymi. Oficyna Ingenium Warszawa 2024

Durer: Melancholia I

ADHD to konstelacja często ukryta, zbudowana wokół pewnych cech neurobiologicznych, które leżą u źródła wielu psychopato...
09/07/2026

ADHD to konstelacja często ukryta, zbudowana wokół pewnych cech neurobiologicznych, które leżą u źródła wielu psychopatologii, w tym niektórych zaburzeń osobowości, a w szczególności zaburzenia typu borderline. Bez właściwego zrozumienia istoty problemu, emocjonalne i psychologiczne rozterki klienta można z łatwością źle odebrać albo niewłaściwe zinterpretować, tym samym pogłębiając jego fałszywy obraz self. U osoby z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi w zadziwiający sposób „bezład" komponuje się z wyjątkowym uzdolnieniem. Trudności w nauce, problemy z koncentracją oraz przetwarzaniem informacji (niczym w przeciążonym komputerze) splatają się z kreatywnością, intuicyjnością, a w niektórych przypadkach tak-że wysoką inteligencją, która może kojarzyć się z ekscentryzmem. Nie wspominając o tym, że emocjonalne reakcje czy nastroje osób z ADHD i przeciętnego człowieka diametralnie się różnią.

Oto trzy powszechne aspekty doświadczenia ADHD:

ogólne wrażenie chaosu oraz bezładu;

podatność na stany lękowe albo napady szału pod wpływem stresu;

brak czerpania satysfakcji z życia.

Do tego dochodzi niemalże automatyczna, instynktowna niechęć, a także bunt wobec autorytetu czy obowiązujących w społeczeństwie reguł.

Phil Mollon: Rozpadające się self. Psychoterapia osób dorosłych z ADHD, w spektrum autyzmu i z zaburzeniami somatopsychicznymi. Oficyna Ingenium Warszawa 2024

Obraz: Louis Marcoussis The Old Musition

Dlatego też, kiedy matka potrafi objąć własne doświadczenia i pomieścić je w obrębie swojej własnej, indywidualnej osoby...
06/07/2026

Dlatego też, kiedy matka potrafi objąć własne doświadczenia i pomieścić je w obrębie swojej własnej, indywidualnej osoby, jest w stanie nawiązać z dzieckiem relacje jako ta, którą naprawdę jest. Jest zdolna zobaczyć swoje dziecko w jego własnym kształcie i odrębnej formie, i się do niego jako takiego odnieść. Zatem warunkiem, który pozwala matce widzieć swoje dziecko takim, jakim jest, jest jej samoświadomość, a ta jest wynikiem aktu przyjęcia własnej przeszłości. Nie chcę, żebyśmy wszyscy przyklasnęli, powiedzieli „tak, tak", po czym z samozadowoleniem poszli spać. Aby wyjaśnić tę samoświadomość, musimy zapytać o stan opisanych przez Hobsona matek, które nie były samoświadome. Osoby pozbawione samoświadomości określa on mianem „uwikłanych", i jest to słowo preferowane przez prowadzących badania nad zachowaniami w więzi: „Wydaje się, że osoba uwikłana nie jest w stanie całkowicie oddzielić się od swoich wczesnych opiekunów" [s. 179]. Wydaje się, że cechą tego stanu jest niezdolność do stworzenia w psychice obrazu drugiej osoby jako odrębnej figury. Kiedy jest się uwikłanym w innego, nie można wytworzyć jego figury we własnym umyśle.

Neville Symington - Rozmowa, która uzdrawia. Jak przebiega leczenie. Instytut Studiów Kulturowych Raven, Czeladź 2025.
Obraz: Mary Cassat The Child’s Bath

Dlaczego więc mówię tak dużo o przyjaźni? Z tego samego powodu, dla którego mówię o sztuce. Jest ona owocem cywilizacji....
02/07/2026

Dlaczego więc mówię tak dużo o przyjaźni? Z tego samego powodu, dla którego mówię o sztuce. Jest ona owocem cywilizacji. A cywilizacja otwiera coś w ludzkiej psychice w taki sposób, że elementy, które służyły potrzebie przetrwania, podejmowane są teraz jako cele same w sobie, a przeobrażenie to wskazuje na przekształcenie struktury psychicznej. Kiedy próbowałem tę zmianę zdefiniować, określić, co też tam jest, czego wcześniej nie było - lub było tam tylko jako niepodlewane ziarno -powiedziałem, że w osobowości otworzyła się przestrzeń. Ale to nie wystarczy.

Zarówno sztuka, jak i przyjaźń są kreacjami. Więc dobrze, nazwijmy to przestrzenią, pustką, lecz taką, z której wyłania się żywa siła twórcza. Na temat jednego z cytowanych powyżej fragmentów dialogu Cycerona o przyjaźni Macmurray [1935] mówi: „Nie zależą one wcale od naszych własnych decyzji, lecz są całkowicie zdane na łaskę kapryśnego przypadku"(...). Rozróżnia więc on między tym, co nazywa aktywnością pozostającą na łasce kapryśnego przypadku, a czymś, co zależy od naszych własnych decyzji.

Podkreślam, że chodzi tu o przyjaźń, ponieważ jest ona najwyższą instancją, w której więź między osobami jest ceniona jako taka, dla niej samej. Nie jest środkiem, lecz celem samym w sobie. I jednostki komunikacji w osobowości znajdują swój wydźwięk w emocjach. Uważam, że istnieje korelacja między mężczyznami i kobietami, którzy zaczęli malować w jaskiniach Altamira i Lascaux, a przyjaźnią. W obu przypadkach celebruje się zarówno owoce, jak i przejawy komunikacji. W przypadku sztuki prymitywnej celebruje się komunikację między człowiekiem a naturą, ale także komunikację z innymi przez wzgląd na nią samą. W przyjaźni zaś celebruje się komunikację między dwiema osobami. I jeśli mam rację, że emocje są substancją tej komunikacji, to wartość emocji jako takich jest uświęcona jako coś cennego, a to z kolei znajduje najwyższy wyraz w przyjaźni.

Od czasu do czasu przychodzi mi na myśl, że widoczny dzisiaj rozwój psychoterapii i poradnictwa jest po części funkcją osłabienia przyjaźni we współczesnej kulturze. Jeśli to prawda, myślę, że nasza kultura jest bardzo chorym pacjentem.

Neville Symington - Rozmowa, która uzdrawia. Jak przebiega leczenie. Instytut Studiów Kulturowych Raven, Czeladź 2025
Obraz: Altamira, malarstwo jaskiniowe

Komunikacja między jednym osobnikiem a drugim służyła przetrwaniu - nadawaniu sygnałów alarmowych, sygnalizowaniu obecno...
29/06/2026

Komunikacja między jednym osobnikiem a drugim służyła przetrwaniu - nadawaniu sygnałów alarmowych, sygnalizowaniu obecności zwierzęcia, które można było upolować, i tak dalej. Lecz wraz z nadejściem cywilizacji stała się w różnych przejawach celem samym w sobie. To, co pierwotnie miało formę jodłowania sygnalizującego niebezpieczeństwo w górach, stało się początkiem muzyki, a znak na drzewie informujący o tym, że w okolicy żeruje niedźwiedź, formował się w zalążek sztuki. Gdy pomyślimy o muzyce i sztuce jako o różnych formach porozumiewania, komunikacja ta staje się celem samym w sobie. A skoro podstawową jednostką komunikacji jest emocja, którą reprezentują mowa, muzyka i sztuka, to staje się ona celem samym w sobie. Przetrwanie nie wystarczy. Nie wystarczy tradycyjne zaspokajanie głodu niemowlęcia mlekiem z piersi, żeby tylko przeżyło. Zaleca się troskliwy, pielęgnujący styl karmienia, ponieważ on również sprzyja rozwojowi emocji, które są podstawową jednostką komunikacji.

Neville Symington - Rozmowa, która uzdrawia. Jak przebiega leczenie. Instytut Studiów Kulturowych Raven, Czeladź 2025.

Obraz: Clodion, Poetry and Music

Przy tylu wyraźnych wadach i nieprawidłowościach towarzyszących ADHD należy pamiętać także o znaczących zaletach, szczeg...
27/06/2026

Przy tylu wyraźnych wadach i nieprawidłowościach towarzyszących ADHD należy pamiętać także o znaczących zaletach, szczególnie kiedy zaburzenie ma przebieg łagodny albo umiarkowany.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi prowadzi do zwiększonej kreatywności (Carson, 2010; Cramond, 1994). Nietrudno zrozumieć, dlaczego tak się dzieje. Silny stopień rozproszenia, „mentalnego roztrzepania", daje dostęp do mnóstwa bodźców, myśli oraz informacji, zwłaszcza w połączeniu z typowym dla ADHD poszukiwaniem wyjątkowych doznań. Impulsywność, również w przypadku procesów myślowych, a także odrzucenie konwencji, przekazywanej przez innych wiedzy czy protokołów mogą prowadzić do odkrywania nowych rozwiązań.
Ludzie z ADHD są żądni przygód, mniej ograniczają ich społeczne konwenanse (chociaż zdarza im się odczuwać lęki społeczne). Niespokojni i dociekliwi, zawsze poszukują, podają w wątpliwość, kwestionują autorytety, w tym autorytet „ogólnie przyjętych wiadomości". Te same ciągoty do konfliktów, agresywnej eksploracji czy podbojów militarnych prowadzą część z nich ku ekspansywnym dążeniom intelektualnym bądź artystycznym. Cechy ADHD często wykazują na przykład muzycy rockowi.

Przewaga fal wolnych w mózgu wprowadza ich w quasi--senny stan umysłu. Marzenia senne to przykład absolutnego procesu twórczego, jako że rozbijają, a następnie układają w nowe obrazy lub scenariusze elementy z przeróżnych źródeł. Pozostawanie w podobnym stanie na jawie w oczywisty sposób sprzyja twórczości.

Phil Mollon: Rozpadające się self. Psychoterapia osób dorosłych z ADHD, w spektrum autyzmu i z zaburzeniami somatopsychicznymi. Oficyna Ingenium Warszawa 2024

Obraz: Painting with Green Center, Wassily Kandinsky, 1913

Cierpiących na ADHD prześladuje zwątpienie we własne możliwości, brak pewności siebie, choć towarzyszą im jednocześnie p...
22/06/2026

Cierpiących na ADHD prześladuje zwątpienie we własne możliwości, brak pewności siebie, choć towarzyszą im jednocześnie pozorna brawura albo megalomania. Dzieje się tak, ponieważ realistycznie rzecz biorąc, nie mogą mieć zaufania do działania własnego umysłu (chociaż są w stanie wykształcić kompensacyjne strategie adaptacyjne).
Często ktoś taki nie kończy tego, co zaczął, częściowo ze względu na upośledzoną motywację w przypadku braku natychmiastowej nagrody, a częściowo ponieważ zapomina o tym, o ile nie wydaje mu się dostatecznie ważne. Prowadzi to potencjalnie do dalszego unikania podejmowania się zadań, ze względu na samą myśl o porażce, która wywołuje lęk oraz poczucie winy. Co więcej, podskórny przymus wykonania danej czynności (którą może być przykładowo po prostu wysłanie listu albo maila czy wypełnienie formularza, ale też coś bardziej skomplikowanego, jak rozliczenie podatkowe) wywołuje wewnętrzny sprzeciw pojawia się coś w rodzaju „patologicznego syndromu unikania przymusu" (Christie i inni, 2012). W ten sposób głęboko zakorzenia się w danej osobie potrzeba prokrastynacji, podtrzymywana i podsycana powodowanym przez nią lękiem, a także wewnętrznym sprzeciwem. Doświadczająca tego osoba zaczyna narzeka że „stoi w miejscu".
Phil Mollon: Rozpadające się self. Psychoterapia osób dorosłych z ADHD, w spektrum autyzmu i z zaburzeniami somatopsychicznymi. Oficyna Ingenium Warszawa 2024.
Obraz: Franz Marc, The Bewitched Mill, 1913
1913

Zapraszamy na warsztaty dla rodziców po rozstaniu!
04/06/2026

Zapraszamy na warsztaty dla rodziców po rozstaniu!

W dziedzinie badań nad PTSD pisano o utracie ideałów, (...). Jak powiedział jeden z pacjentów: „Czuję to tak, jakby wszy...
03/06/2026

W dziedzinie badań nad PTSD pisano o utracie ideałów, (...). Jak powiedział jeden z pacjentów: „Czuję to tak, jakby wszyscy ludzie rodzili się dobrzy, ale świat to niszczył. Nie przestaję myśleć: jakie znaczenie ma bycie żywym? I nie mogę znaleźć odpowiedzi". Trauma może wzbudzać dylemat egzystencjalny: czy doświadczając cierpienia i zła, ocaleni pozostają zanurzeni na tym poziomie, odpłacając nieufnością, destrukcją i izolacją (w stosunku do samego siebie i do innych)? Czy wznoszą się ponad to, tworząc nowy dialog uczciwości, prawości, zrozumienia i wyższych ideałów? Takie kontrasty powtarzają się jako tematy występujące w różnego rodzaju literaturze dotyczącej traumy, czy to w przypadku ofiar Holocaustu, weteranów wojennych, ofiar przestępstw, czy osób maltretowanych w dzieciństwie (Frankl, 1963; Herman, 1998; Shay, 1994). Z niektórych badań wynika, że osoby ocalałe ze zdarzenia traumatycznego, które potrafią znaleźć pozytywne znaczenia swojego cierpienia, radzą sobie lepiej niż te, które tego nie są w stanie zrobić (Janoff-Bulman, 1997). Wielu pacjentów zgłasza występowanie poczucia przygnębienia bardziej z powodu utraty ideałów, takich jak zaufanie, niż ze względu na określone warunki zewnętrzne, takie jak bieda czy brak pracy.

Przy nadużywaniu substancji psychoaktywnych również występuje utrata ideałów. Życie zawęża się do jednego punktu, a w ostrej formie żyje się „na dnie" w otoczeniu ludzi, którzy nie potrafią sobie radzić, odpychając rzeczywistość, tracąc kontakt z normalnym życiem (pracą, domem, relacjami z ludźmi), kłamiąc na temat nadużywania substancji, nie mogąc stawić czoła bólowi emocjonalnemu. Uderza fakt, że podstawowa terapia nadużywania substancji psychoaktywnych, stosowana przez większą część XX wieku AA jest jedyną terapią zaburzenia psychicznego mającą tak silny komponent duchowy. Cel AA, czyli prowadzenie spójnego moralnie życia, stanowi antidotum na upadek ideałów wpisany w nadużywanie substancji psychoaktywnych.

Lisa M. Najavits: Poszukiwanie bezpieczeństwa.Terapia PTSD i nadużywania substancji psychoaktywnych. Tłumaczenie Iwa Magryta-Wojda.Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
Obraz: Goya

Adres

Ulica Nowickiego 2/1
Lublin
20-817

Telefon

+48535572778

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Pracownia Psychoterapii Poznawczo Behawioralnej umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Pracownia Psychoterapii Poznawczo Behawioralnej:

Skróty

Udostępnij

Kategoria