17/07/2026
Polecamy Państwa uwadze ważne i merytoryczne opracowanie przygotowane przez Polskie Towarzystwo Psychoanalityczne dotyczące współczesnego rozumienia psychoanalizy, jej rozwoju oraz praktyki klinicznej.
Link do pełnej wersji tekstu znajduje się w komentarzu.
Poniżej prezentujemy wybrany fragment tekstu autorstwa Anny Czownickiej, Gustawa Sikory i Moniki Barwińskiej.
„W praktyce klinicznej każdego pacjenta traktuje się jak niepowtarzalną jednostkę, która wymaga równie indywidualnego podejścia. Ogólna i szczegółowa wiedza na temat objawów, zaburzeń, mechanizmów psychicznych czy obron, która składa się na całość teorii psychoanalitycznych, w sytuacji klinicznej działa zasadniczo w tle, pozwalając jedynie pośrednio w rozumieniu pacjenta, poprzez uwrażliwienie percepcji analityka. Na poziomie klinicznej pracy z pacjentem psychoanalityk nie poszukuje podobieństw, nie dokonuje uogólnień i – w konsekwencji – nie kieruje się jakimś konkretnym algorytmem postępowania. Psychoanaliza kliniczna jest pochodną połączenia kilku elementów: nabytej wiedzy teoretycznej, zweryfikowanej przez własne doświadczenie kliniczne każdego analityka, jego wrażliwości na komunikację ze strony pacjenta i otwartości na to, co niepoznane, zarówno w pacjencie, jak i w sobie samym. Praca psychoanalityka obejmuje z jednej strony wiedzę teoretyczną, doświadczenie i rzemiosło, z drugiej zaś osobistą otwartość, tolerancję na niepokój oraz z pewnością pierwiastek twórczy.”
Dziękujemy za ten ważny głos.
Źródło: Czownicka A., Sikora G., Barwińska M., Czym jest psychoanaliza? Odpowiedź PTPa na tekst „Wyborczej", Wyborcza. pl, 16.07.2026.