Agnieszka Wołowczyk psychoterapia i warsztaty

21/08/2026

Uzależnienia i ich związek z relacjami

Dla wielu osób łatwiejsze i bezpieczniejsze jest kontrolowanie używania substancji niż relacji z ludźmi. Zbliżanie się do innych, odsłanianie, rozpoznawanie potrzeb, odkrywanie, czym jest więź, uruchamia w nich nieuświadamiane dotąd lęki i doświadczenie dezorganizacji wraz z dotychczasowymi sposobami radzenia sobie. Używanie staje się próbą – bo ostatecznie jest to nieskuteczne – kontrolowania reakcji, które wydają się nie do zniesienia. (...)
Relacja między ludźmi jest emocjonalnym i neurobiologicznym doświadczeniem. Badania wskazują, że to, co dzieje się między terapeutą a pacjentem ma nie tylko potencjał modyfikowania wzorców regulacji emocji. Głębokie doświadczanie więzi zmienia neuroplastyczność mózgu, co z kolei obniża dynamikę objawu, jakim jest uzależnienie, i osłabia uporczywe pragnienie używania. Terapia staje się przestrzenią, w której pacjent może doświadczyć emocjonalnej spójności i „bycia utrzymanym” w relacji, mimo doświadczania napięcia czy ujawniających się bolesnych uczuć wstydu czy winy. Pacjent uczy się odczuwać i wyrażać swoje emocje w obecności drugiej osoby – zamiast je tłumić lub rozładowywać czy regulować substancjami. Tak rozumiana terapia psychodynamiczna jest procesem doświadczeniowym. I, jak mówi Daniel Stern, opiera się na „chwilach spotkania”. W tych mikrodoświadczeniach relacyjnych dokonuje się głęboka zmiana, leżąca u podstaw występujących objawów.

fragment rozmowy dla serwisu strategiejst

fot Babarinde Tosin

29/07/2026

André Green opisuje specjalny rodzaj pacjentów, którzy
w swojej wczesnej historii mają kontakt ze straumatyzowaną matką. Przyczyny traumy, której doświadczyła, pozostają w ukryciu. Dziecko początkowo bezskutecznie próbuje reparować zaabsorbowaną własną żałobą matkę. Ten wysiłek jest oczywiście beznadziejny, bo dziecko próbuje naprawić matkę „z zewnątrz”, podczas gdy uszkodzenie jest wewnętrzne.
Po jakimś czasie zaczyna zdawać sobie sprawę, jak bardzo jest bezsilne. Często cierpi na bezsenność, pobudzenie i lęki nocne. Broniąc się przed uczuciem rozpaczy dziecko uruchamia obrony — przede wszystkim dekateksję obiektu matki i nieświadomą identyfikację z martwą matką (...). Osoba opuszczona przez „martwą matkę” próbuje zapanować nad sytuacją traumy poprzez realizowanie się na poziomie fantazji. Może to sprzyjać
wyrażaniu siebie za pomocą twórczości artystycznej albo na poziomie poznawczym za pomocą wysoce sprawnych intelektualizacji. Osoby takie często skarżą się na poczucie
niemocy — niemożność wycofania się z sytuacji konfliktowej, niemożność odczuwania miłości, rozwijania talentów, powiększania zasobów. Nawet jeżeli odnoszą sukcesy, to nie odczuwają z tego powodu satysfakcji. Charakterystyczne są stany przeżywania swoistej pustki określanej przez Greena jako halucynacja negatywna, biała psychoza lub biała żałoba, będących rezultatem masywnego wycofania emocjonalnego, które w nieświadomości pozostawia ślady w postaci „dziur psychicznych”. Na poziomie świadomym osoba ta uważa, że chłód emocjonalny jest niewłaściwy, że jest zdolna do zaangażowania uczuciowego, jeśli poczuje, że jest kochana i akceptowana. W rzeczywistości nie jest w stanie odczuwać miłości, bo jej miłość jest „złożona” w obiekcie „martwej matki” i osoba taka w wieku dorosłym dąży do samotności, a nie do relacji.
Za: Prot-Klinger, Smoleń, 2022
Link w komentarzu
Grafika: pinterest, Carl Wilhelmson 1866-1928 Zweden,

22/05/2026

22/04/2026

Można czytać murale, można czytać rzeźby, można czytać sny ♡

Gdyby się chwilę zastanowić, to można by powiedzieć, że żyjemy w sennej rzeczywistości.

To, co nas otacza to symbole, obrazy, zdarzenia, ludzie i nasze wewnętrzne interpretacje tegoż świata.

Na comiesięcznych spotkaniach ze snami uczymy się wspólnie czytać nasze sny, by wzbogacać nasze wewnętrzne życie i przedkładać tę mądrość na codzienność 🤍

Link do spotkania ze snami w komentarzu 🌻

05/04/2026

Czasem czynnikiem uzdrawiającym jest nadzieja, a czasem - jej brak 🤍

"Znana psychoterapeutka psychodynamiczna Martha Stark nazwała taką nadzieję [ że rodzice się zmienią] "nieustępliwą”. Dorosłe już osoby często mają poczucie, że czegoś w dzieciństwie nie dostały, jeżdżą do domów rodzinnych, myśląc, że tym razem będzie inaczej. Że mama i tata w końcu ich docenią. Dlatego jeszcze bardziej się postarają, kupią lepszy prezent, będą bardziej potulni albo awansują w pracy tylko po to, by w oczach mamy lub taty pojawił się błysk dumy albo miłość. Ale to się nie dzieje. W terapii tym, co leczy, jest pozbawienie nadziei na to, że rodzic się zmieni. I że w dorosłym życiu da to, czego nie dał w dzieciństwie. Ta świadomość pozwala wejść w proces żałoby za tym brakiem. Kiedy żałoba zostaje przepracowana, można zaczynać budować nowe, dorosłe życie. Bo ci sami ludzie, którzy straceńczo jeżdżą do domów po zrozumienie, często sami nie "widzą" i nie akceptują swoich rodziców takimi, jakimi oni są.
A w tym nowym, dorosłym życiu można na swoich rodziców spojrzeć innym okiem. Dostrzec, że zimny, krytyczny ojciec nie jest może w stanie dać ciepła, ale może mi np. naprawić samochód. Albo że mama, choć kompletnie niezainteresowana tym, co się u mnie dzieje, to potrafi zrobić wyśmienitą kapustę. Nie kochała tak, jak tego oczekiwałam, ale kapusta jest OK. I że mogę przyjechać do niej po prostu na obiad, a nie po to, czego kiedyś nie dostałam.
Ale że tak jak ja nie zamierzam być dentystką z mężem i dwójką dzieci, tylko, powiedzmy, historyczką sztuki żyjącą w bezdzietnym związku z kobietą – tak moja mama nie będzie wrażliwą i empatyczną duszą, a tata intelektualistą. Im mniej wzajemnego oczekiwania zmiany, tym łatwiej się spotkać w dorosłym tu i teraz. Albo zadecydować o ograniczeniu kontaktu, jeśli ta niezmienność polega na tym, że np. tato jest alkoholikiem, stosuje przemoc psychiczną i nie chce się leczyć."

Katarzyna Szaulińska-Dynowska, psychiatra, psychoterapeutka
fot Jack Anstey

30/03/2026

W tym filmiku studenci pierwszego roku Studium Psychologii Procesu w Poznaniu dzielą się swoimi wrażeniami i przemyśleniami po zjeździe poświęconym głębokiej pracy z ciałem.

Dzięki Wiki i Witku

30/03/2026

W moim procesie nauki pracy z ludźmi, gdzie ciągły rozwój i doskonalenie umiejętności są kluczowe, coraz wyraźniej odkrywam, jak istotnym elementem w terapii jest praca z ciałem.

Ciało zawsze jest w tu i teraz, podczas gdy umysł potrafi lawirować między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Dlatego praca z ciałem pozwala dotrzeć do głębszych warstw psyche bez nadmiernej mentalizacji i racjonalizacji, sprowadzając doświadczenie do CZUCIA.

To obszar, który wciąż (szczególnie w naszej kulturze) jest mocno obwarowany różnymi przekonaniami, wstydem czy innymi wewnętrznymi blokadami.

W gabinecie często spotykam się z tym, że ludzie MYŚLĄ o tym, co czują, zamiast naprawdę CZUĆ. To właśnie w tym obszarze kryje się ogromny potencjał do rozwoju i zmiany jakości postrzegania siebie i świata.

Na ostatnim zjeździe w Instytucie Psychologii Procesu, gdzie asystowałam prowadzącej Joanna Asia Caffo doświadczyłam po raz kolejny tego w praktyce - głęboka praca z ciałem otwiera nowe perspektywy w gabinecie terapeutycznym.

28/03/2026

Spotkanie rozwojowe ze snami 🌙

Tkamy narracje o sobie, o naszym świecie. Wydobywamy je na zewnątrz. Ucieleśniamy. Badamy symbole. Wymieniamy się spostrzeżeniami, perspektywami. To daje wgląd, poszerza zrozumienie, zmienia kąt widzenia.

Jeśli sny Cię wołają, przyjdź do miasta-ogrodu, do Milanówka, 30 min kolejką od Warszawy 🙂

Szczegóły wydarzenia: https://fb.me/e/4d5b9rOkJ