Gabinet Psychoterapii ISTDP Lidia Kulikowska

03/06/2026

„Połamane serce" i „nieobecny umysł" — to, jak podkreśla Lidia Kulikowska, nie jest metafora literacka. To opis kliniczny. Rzeczywistość, którą w ISTDP obserwujemy na żywo: w przeniesieniu, w ciele, w mikroruchach obronnych, w nagłym wzroście lęku, w zaciśniętym oddechu, w somatyzacji, w zjawiskach dysocjacyjnych. Rzeczywistość, która ma imię — trauma przywiązaniowa — i która w ujęciu Davanloo nie jest historią słabości. Jest świadectwem siły uczuć, których nie było komu pomieścić.

Właśnie z tej klinicznej rzeczywistości wyrasta wystąpienie Lidii Kulikowskiej na XI Psychoterapeutycznej Konferencji Szkoleniowej Sentio — „Połamane serca, nieobecne umysły. Trauma przywiązaniowa w koncepcji dr. Habiba Davanloo."

David Malan pisał: „Freud odkrył nieświadomość; Davanloo odkrył, jak terapeutycznie z nią pracować." Lidia podejmuje to zdanie jako punkt wyjścia i poprowadzi nas przez rdzeń myślenia klinicznego w ISTDP: czym jest trauma przywiązaniowa, jak wczesne urazy więzi organizują nieświadomość, dlaczego objawy — niezależnie od tego, czy przyjmują postać depresji, somatyzacji, zaburzeń osobowości czy lęku — mają to samo nieświadome źródło, i na czym polega leczenie rozumiane jako możliwość przeżycia, zintegrowania i opłakania tego, co zostało rozbite i wyparte.
Dopiero wtedy — jak mówi sama Lidia — połamane serce odzyskuje zdolność kochania, a nieobecny umysł może powrócić do pełnej obecności w relacji z drugim człowiekiem.

W centrum tego myślenia stoją trzy pojęcia - filary klinicznej pracy w ISTDP: nieświadome przymierze terapeutyczne jako siła zdolna przeciwstawić się destrukcji superego i otworzyć drogę do zalegających uczuć; nieświadome złożone uczucia przeniesieniowe, wielowarstwowe, ambiwalentne, obejmujące miłość, żal, wściekłość i winę z powodu wściekłości; oraz nieświadomy opór - w tym jego wymiar charakterologiczny i opór wynikający z poczucia winy.

Lidia pokaże również, dlaczego ISTDP stanowi klasyczny przykład podejścia transdiagnostycznego: te same zasady kliniczne - analiza oporu, mobilizacja emocji, praca z lękiem - stosowane są u pacjentów z różnymi rozpoznaniami, bo źródło objawów jest zawsze to samo.

„Terapeuta jest jak słońce. Może ogrzewać taflę lodu, pod którą skute są złożone uczucia pacjenta. Pacjent może jednak, za pomocą obron, nieświadomie blokować dopływ tych promieni. Potrzebna jest równocześnie ta wewnętrzna siła odśrodkowa pacjenta, która przebije pancerz chłodu, korzystając z ciepła towarzyszącego terapeuty z zewnątrz."
—
Lidia Kulikowska jest psychologiem i psychoterapeutką. Jej droga kształcenia należy do najdłuższych i najbardziej wielotorowych w polskim środowisku ISTDP. Pięcioletnie studia magisterskie na Wydziale Psychologii SWPS, studia podyplomowe z Diagnozy Psychologicznej, studia z Seksuologii Klinicznej a następnie czteroletnie Studium Psychoterapii Psychodynamicznej Indywidualnej i Grupowej przy Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie.

To drugie wykształcenie, psychodynamiczne, nie jest tłem dla ISTDP. Jest jego dopełnieniem: pozwala jej rozumieć procesy nieświadome w sposób, który ISTDP osadza w precyzyjnych ramach diagnostycznych i interwencyjnych.
Czteroletnia szkoła ISTDP, a następnie trzyletni kurs nauczycielsko-superwizorski pod kierunkiem Jona Fredericksona.

Doświadczenie kliniczne zdobywała tam, gdzie praca z pacjentem jest najtrudniejsza: na Oddziale Nerwic Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, na Oddziale Nerwic Wojskowej Akademii Technicznej, w XIII Oddziale Dziennym Mazowieckiego Specjalistycznego Centrum Zdrowia im. prof. Jana Mazurkiewicza w Tworkach. To środowisko psychiatryczne uformowało jej rozumienie głębokiej patologii i kruchości pacjenta co widać to w każdym jej szkoleniu: mówi o traumie przywiązaniowej, mechanizmach obronnych i cyklach cierpienia w sposób zakorzeniony w kontakcie z realnym, cierpiącym pacjentem.

Jest jedną z założycielek PTP ISTDP - Polskiego Towarzystwa Psychoterapii ISTDP, powołanego po to, by nadać polskiej praktyce i kształceniu w tym podejściu instytucjonalne ramy.
Bierze udział w pracach komisji edukacyjnej IEDTA, Międzynarodowego Stowarzyszenia Psychoterapii Psychodynamicznej opartej na Doświadczaniu. Jest tłumaczką polskiej wersji ćwiczeń Jona Fredericksona „Doskonalenie interwencji terapeutycznej w pracy z wysokooporującymi pacjentami", dokumentu, po który polscy psychoterapeuci sięgają na różnych etapach drogi z ISTDP.

Swoją pracę superwizuje u Zofii Milskiej-Wrzosińskiej, Jona Fredericksona i dr. Allana Abbassa.

W Sentiotece ISTDP jest autorką wielu szkoleń online: z zakresu interwencji terapeutycznych, praktycznego zastosowania presji oraz zanurzania w poczuciu winy, łączących precyzję struktury z kliniczną gęstością, do których psychoterapeuci wracają wielokrotnie, odkrywając za każdym razem kolejną warstwę.
—
Jej wystąpienie „Połamane serca, nieobecne umysły" jest częścią programu XI Konferencji Psychoterapeutycznej Sentio.
Do 31 maja bilet na konferencję kosztuje 899 zł. 👇
https://polskiinstytutistdp.pl/xi-psychoterapeutyczna-konferencja-kliniczna-istdp/

10/05/2026

15/03/2026

Badania Laboratorium Badań nad Traumą na Wydziale Psychologii UW, kierowanego przez prof. Marcina Rzeszutka, wykazały, że tzw. negatywne doświadczenia z dzieciństwa (adverse childhood experiences, ACE) mogą prowadzić do PTSD w dorosłości, natomiast tzw. pozytywne doświadczenia (positive childhood experiences, PCE) budują odporność psychiczną w dorosłości i są odpowiedzialne za subiektywne poczucie szczęścia.
Najnowsze badania opublikowane w „Scientific Reports” pokazują, że około 24 proc. dorosłych Polaków może spełniać kryteria zaburzenia po stresie traumatycznym (PTSD). To wynik wyraźnie wyższy niż w wielu krajach Europy Zachodniej.
Badania nad traumą i PTSD w Polsce zainaugurowała prof. Maja Lis-Turlejska, która w swoich licznych badaniach zauważała, że PTSD występuje w Polsce znacznie częściej niż w innych krajach. Jej badania nie były jednak prowadzone na próbach reprezentatywnych.
– W 2022 roku przeprowadziliśmy pierwsze ogólnopolskie badanie na reprezentatywnej próbie 1600 dorosłych. Zastosowaliśmy wystandaryzowane narzędzia oparte na kryteriach DSM-5. Około 19 proc. badanych spełniało kryteria nasilonych objawów PTSD – zrelacjonował w rozmowie z PAP prof. Marcin Rzeszutek, psycholog, psychoterapeuta Gestalt.
Dodał, że wynik był na tyle wysoki, że wymagał bardzo ostrożnej interpretacji oraz weryfikacji metodologicznej.
Dlatego w 2025 roku jego zespół przeprowadził badanie replikacyjne na jeszcze większej, również reprezentatywnej próbie – obejmującej ponad 2200 Polaków. Wynik nie tylko się potwierdził, lecz także wzrósł do około 24 proc. Oznacza to, że tak wysokie wyniki poziomu PTSD w Polsce nie są efektem jednorazowego odchylenia ani efektem specyficznego momentu historycznego.
– To, że poziom PTSD w Polsce jest tak wysoki, to nie publicystyczna teza, lecz powtarzalny wynik – skomentował prof. Rzeszutek.
Istnieje bardzo obszerna literatura dotycząca wpływu ACE na problemy ze zdrowiem psychicznym w dorosłości. Tymczasem dopiero od niedawna psychologowie zaczęli analizować także potencjalnie ochronną rolę pozytywnych doświadczeń z dzieciństwa (ang. positive childhood experiences, PCE). Badacze z UW chcieli bowiem sprawdzić, czy PCE mogą stanowić swoistą przeciwwagę dla traum doświadczanych w dzieciństwie.
– Spodziewaliśmy się, że PCE będą swoistym buforem chroniącym przed skutkami ACE, tj. będą taką „poduszką powietrzną”. Wyniki nie do końca jednak tę hipotezę potwierdziły – podsumował prof. Marcin Rzeszutek.
Analizy statystyczne wykazały, że długofalowe konsekwencje negatywnych i pozytywnych doświadczeń działają w dużej mierze niezależnie od siebie.
O ile ACE są istotnym czynnikiem ryzyka problemów psychicznych w dorosłości (np. depresji, PTSD), o tyle PCE mogą być powiązane z poczuciem szczęścia w dorosłości. W szczególności takie ACE, jak wykorzystanie seksualne, zaniedbanie emocjonalne i fizyczne oraz choroby psychiczne rodziców - były związane ze zwiększonym ryzykiem PTSD wśród osób badanych. Natomiast deficyt pozytywnych doświadczeń z dzieciństwa nie był powiązany z ryzykiem zaburzeń psychicznych, ale przekładał się na niski poziom subiektywnego dobrostanu w dorosłości.
Z danych Trauma Lab wynika, że ponad połowa badanych Polaków (53 proc.) doświadczyła w dzieciństwie przynajmniej jednego ACE, a 26 proc. – co najmniej dwóch. Dla porównania w Europie wskaźniki te wynoszą odpowiednio 25 i 13 proc.
W Polsce – jak wynika z badań – najpowszechniejszym problemem jest nadużywanie alkoholu przez domowników (30,4 proc. badanych), a następnie przemoc słowna (27 proc.) oraz zaniedbanie emocjonalne (23 proc.). Doświadczenie wykorzystania seksualnego zadeklarowało 7,9 proc. respondentów.
Z drugiej strony niemal wszyscy badani wskazali, że doświadczyli co najmniej jednego pozytywnego czynnika (PCE). 91 proc. osób miało bezpiecznego opiekuna, a 87 proc. mogło liczyć na przyjaciela w dzieciństwie. Choć szkołę lubiło niespełna 65 proc. badanych, aż 89 proc. brało udział w różnych radosnych aktywnościach. Była jednak grupa osób, u których można mówić o relatywnych deficytach tych doświadczeń.
– Poczucie szczęścia w dorosłości może zależeć przede wszystkim od tego, czy w dzieciństwie dane nam było przeżywać pozytywne doświadczenia; nie wystarczy tylko to, że nie mieliśmy w dzieciństwie traum – podsumował prof. Rzeszutek.

I dodał, że „człowiek nie jest więźniem swojego dzieciństwa”.

Na podstawie materiałów PAP

13/03/2026

W dniach 12 -13 czerwca 2026 roku w Gdańsku odbędzie się
XI Psychoterapeutyczna Konferencja Szkoleniowa ISTDP
„Kiedy serce napotyka obrony. Kiedy miłość spotyka opór”

Celem konferencji jest zobrazowanie tego, jak prawidłowo przeprowadzony proces psychoterapeutyczny, w ujęciu Intensywnej Krótkoterminowej Psychoterapii Dynamicznej, pozwala na dotarcie do zranionego serca, które pragnie i jednocześnie blokuje możliwość doświadczania szeroko pojętej miłości.

Pokażemy proces psychoterapeutyczny oparty na intensywnej, skoncentrowanej pracy z obronami pacjenta i z lękiem tak, aby w jak najkrótszy i w jak najbezpieczniejszy sposób odblokować ukryte głęboko zranienia z przeszłości, które ciągle zakłócają bieżące doświadczenia pacjenta. To dzieje się zarówno na poziomie psychicznym jak i cielesnym. Dlatego też nasza uwaga powinna być skupiona na obu tych wymiarach. Jak mawia Jon Frederickson, jeden z czołowych przedstawicieli nurtu ISTDP „Pacjent nie potrzebuje kolejnego wglądu, potrzebuje nowego doświadczenia”.
Ten cały proces uwidacznia się w relacji terapeutycznej. ISTDP daje gotowe narzędzia do aktywnej psychodiagnozy, czyli krok po kroku analizowania tego, co dzieje się na sesji po obu stronach tego spotkania.

Podczas konferencji, również poprzez użycie konkretnych przykładów klinicznych, zostaną zobrazowane narzędzia oraz sposoby ich użycia, w celu uleczenia zranionego serca.
ISTDP jako nowoczesna, oparta na naukowych dowodach psychoterapia jest podejściem, które integruje teorię psychodynamiczną, teorię więzi i współczesną wiedzę neurobiologiczną. Stwarza to możliwość konkretnej zmiany poprzez doświadczanie swojego wpływu na to, co dzieje się w ciele i umyśle i korygowanie rozregulowanych automatycznych, nieświadomych mechanizmów alarmowych związanych z uaktywnianiem systemu przywiązania.

Zapraszamy wszystkie osoby, które chcą lepiej rozumieć te mechanizmy i dzięki temu zwiększać efektywność swojej pracy z drugim człowiekiem.
Wydarzenie jest skierowane do specjalistów z zakresu zdrowia psychicznego pracujących w różnych podejściach, którzy chcą rozwijać swój warsztat zawodowy.

Szczegóły programu i zapisy znajdują się na stronie konferencji:
https://polskiinstytutistdp.pl/xi-psychoterapeutyczna-konferencja-szkoleniowa-istdp/

W gronie prelegentów znajdują się Superwizorzy Założycielscy Polskiego Towarzystwa Psychoterapii ISTDP.

Serdecznie polecamy!

05/02/2026

Zawiadamiamy, że w dn. 24 stycznia 2025 r., podczas Walnego Zebrania członków Sekcji ISTDP, został wybrany nowy Zarząd w składzie:

Elżbieta Brodowska - Przewodnicząca Zarządu
Marta Drażyńska
Lidia Kulikowska
Anna Pezacka-Gumna
Małgorzata Wojnarowska

Serdecznie gratulujemy i życzymy owocnych działań, licząc na współpracę w duchu łączenia i różnorodności.

Zarząd PTP ISTDP

05/02/2026

20/11/2025

Centralna rola winy w terapii pacjentów ze spektrum kruchości w podejściu ISTDP

16/11/2025

We spend our lives chasing goals, building careers, investing in relationships, upgrading houses, buying things we don’t even need…
But we often forget the one place we truly live in —
our body.

You only get one body.
One home.
One lifetime vessel to carry your dreams, your emotions, your energy, your story.

How you treat it determines how far you’ll go, how deeply you’ll live, and how peacefully you’ll age.

✨ Feed it properly.
Food is not just fuel — it’s information.
Every bite either nourishes you or drains you.
Choose what gives you strength, clarity, and vitality.
Your body listens to everything you feed it.

✨ Move it daily.
Movement is medicine.
Walk, stretch, run, dance — anything.
A body that stays in motion stays alive, awake, and fearless.
Stillness is good for the mind, but stagnation destroys the body.

✨ Rest it wisely.
Sleep isn’t laziness — it’s repair.
A rested mind thinks better.
A rested body heals faster.
A rested heart feels lighter.
Honor the pauses just as much as the hustle.

✨ Respect it — always.
Speak kindly to yourself.
Stop criticizing every flaw.
Stop comparing your body to others.
Treat it with gratitude, not judgment — because it fights battles you don’t see and works miracles you don’t even notice.

Your body is your lifelong companion.
Your oldest friend.
Your most loyal protector.

Take care of it now,
and it will take care of you for the rest of your life.

18/10/2025

Nie ma złotej zasady, która dotyczyłaby wszystkich: każdy musi odkryć własny, szczególny sposób, w jaki może zostać ocalony. Nasz wybór jest ukierunkowany przez wiele różnego rodzaju czynników. To kwestia tego, ile prawdziwej satysfakcji możemy otrzymać ze świata zewnętrznego, jak daleko się posuniemy, aby uniezależnić się od niego, i wreszcie jak dużą czujemy w sobie siłę, aby zmienić świat podług własnych pragnień.

Zygmunt Freud - Kultura jako źródło cierpień

Cytuję za Konteksty. Miejsce psychoterapii.