24/08/2026
Wspieranie wygląda tak:
- Jestem obok, słucham, pytam, czego potrzebujesz.
- Wierzę, że poradzisz sobie, nawet jeśli droga będzie wyboista.
Branie odpowiedzialności wygląda inaczej:
- Robię to za Ciebie, żebyś nie musiał/a się mierzyć z konsekwencjami.
- Boję się, co się stanie, jeśli pozwolę Ci na samodzielność.
Obie postawy ubrane są w tę samą troskę, jedna z nich jednak buduje w drugiej osobie siłę, druga po cichu ją odbiera, przekonując wszystkich, że sama sobie nie poradzi.
Kilka pytań, które pomagają rozpoznać, po której jesteś stronie:
▪ Czy robisz to, bo druga osoba prosi, czy dlatego, że nie umiesz patrzeć na jej trudność z boku?
▪ Czy po Waszej rozmowie czujesz ulgę, czy raczej wyczerpanie i poczucie, że znowu wziąłeś/wzięłaś na siebie za dużo?
▪ Czy druga osoba uczy się czegoś dzięki Twojej pomocy, czy raczej uczy się, że nie musi próbować, bo Ty i tak to załatwisz?
Warto pamiętać, że nadmierna odpowiedzialność za czyjeś życie często rodzi się z lęku, że jeśli przestaniemy kontrolować, wydarzy się coś nieodwracalnego, a czasem też z przekonania, że nasza wartość mierzy się tym, ile dla innych jesteśmy w stanie poświęcić.
Jeśli w Twoich relacjach też czasem trudno znaleźć tę granicę, psychoterapia może pomóc ją zobaczyć wyraźniej.
____
Serdecznie dla Ciebie - Serdeczne Centrum Psychoterapii 💚
