14/05/2026
Z perspektywy integracji sensorycznej rozwój mowy nie jest jedynie efektem dojrzewania struktur jezykowych, lecz wynikiem złożonych interakcji pomiędzy systemami sensorycznymi, motoryką oraz regulacją emocjonalną.
Dziecko znajdujące się w stanie nadmiernego lub obniżonego pobudzenia nie jest w stanie efektywnie przetwarzać bodźców językowych ani inicjować komunikacji, dlatego regulacja sensoryczna stanowi punkt wyjścia do dalszych oddziaływań.
W kontekście opóźnionego rozwoju mowy, szczególne znaczenie przypisuje się następującym systemom i funkcjom:
➡️ systemowi dotykowemu (czucie na powierzchni ciała oraz wewnątrz jamy ustnej)
➡️ systemowi przedsionkowemu (regulacja napięcia mięśniowego, stabilność posturalna, kontrola ruchów głowy i gałek ocznych)
➡️ systemowi proprioceptywnemu (świadomość ułożenia i ruchu ciała, dozowanie siły)
➡️ praksji rozumianej jako zdolność planowania, sekwencjonowania i realizacji nowych wzorców ruchowych - w tym ruchów artykulacyjnych.
Opóźniony rozwój mowy zazwyczaj kieruje rodzica w stronę logopedy. Jednak bardzo często wymaga tzw. podejścia interdyscyplinarnego. Może się to wiązać z koniecznością skonsultowania dziecka także z innymi specjalistami - właśnie z terapeutą integracji sensorycznej, ale także z fizjoterapeutą czy psychologiem.
Źródło: Integracja sensoryczna w praktyce; marzec-kwiecień 2026; aut. Kamila Urbaniak.