Dobre Miejsce - pomoc psychologiczna i psychoterapia

02/09/2026

"Już jest dobrze."

Czasem tak właśnie słyszy osoba, która przeszła kryzys psychiczny.

Wróciła do domu.
Wróciła do pracy albo szkoły.
Zaczęła znowu robić zakupy, gotować, spotykać ludzi.

Więc może wyglądać tak, jakby wszystko wróciło na swoje miejsce.

Tylko że powrót do codzienności nie zawsze oznacza powrót do siebie.

Czasem nadal jest lęk.
Czasem ogromne zmęczenie.
Czasem poczucie zagubienia.
Czasem wstyd albo samotność.

Czasem pojawia się też pytanie:

„I co teraz?”

Bo kiedy kończy się intensywne leczenie, hospitalizacja czy najtrudniejszy etap kryzysu, może zabraknąć miejsca pomiędzy.

Pomiędzy „potrzebuję pomocy” a „już powinienem/powinnam sobie radzić”.

I właśnie o tej przestrzeni myślałam, kiedy zaczęłam tworzyć grupę wsparcia.

O miejscu, gdzie można przyjść nie dlatego, że jest się znowu w kryzysie.

Ale dlatego, że jeszcze nie wszystko jest poukładane.

Gdzie można spotkać innych ludzi, którzy też są gdzieś pomiędzy.

Nie trzeba być „wystarczająco chorym”.
Nie trzeba też udowadniać, że jest już dobrze.

Można po prostu być.

Porozmawiać.
Posłuchać.
Zobaczyć, że inni też mają trudności z powrotem do życia po tym, co się wydarzyło.

W listopadzie rusza w Nowym Tomyślu grupa wsparcia dla osób po kryzysie psychicznym.

8–10 osób
12 spotkań, co 2 tygodnie

Jeśli czujesz, że to może być miejsce dla Ciebie — napisz do mnie.
Jeśli przychodzi Ci do głowy ktoś, komu mogłoby to pomóc — prześlij mu ten post.

Czasem nie potrzebujemy kolejnej rady.

Czasem potrzebujemy po prostu nie być z tym samemu.

31/08/2026

28/08/2026

W listopadzie uruchamiam grupę wsparcia dla osób po kryzysie psychicznym.

Jeśli to dotyczy Ciebie — możesz już się zapisać.
Jeśli znasz kogoś, komu taka grupa mogłaby pomóc — możesz przekazać mu tę informację.

Tworzę miejsce, w którym nie trzeba wszystkiego tłumaczyć od początku.

Nie trzeba opowiadać, dlaczego czasem trudno wyjść z domu.
Dlaczego powrót do codzienności po hospitalizacji wcale nie oznacza, że „już jest dobrze”.
Dlaczego kontakt z ludźmi może być jednocześnie bardzo potrzebny i bardzo trudny.
Nie trzeba też udowadniać, że naprawdę było ciężko.

To grupa dla osób, które:
– mają za sobą kryzys psychiczny,
– są lub były w leczeniu psychiatrycznym,
– doświadczyły depresji, załamania, silnego lęku, kryzysu emocjonalnego czy wypalenia,
– wracają do codzienności po hospitalizacji,
– zmagają się z samotnością, wycofaniem czy trudnościami w relacjach,
– potrzebują kontaktu z ludźmi, którzy „wiedzą, o czym mówię”,
– nie potrzebują już intensywnej psychoterapii, ale nadal potrzebują wsparcia.

Bo kryzys nie kończy się zawsze w dniu wypisu ze szpitala.
Czasem właśnie wtedy zaczyna się kolejny etap — uczenie się życia na nowo, odzyskiwanie relacji, sprawczości, zaufania do siebie i poczucia, że można być z innymi.

Ta grupa nie ma zastępować leczenia ani psychoterapii.
Ma być przestrzenią spotkania, rozmowy i wzajemnego wsparcia.

Bez oceniania.
Bez presji, że trzeba coś „naprawić”.
Bez konieczności udawania, że wszystko jest już w porządku.

Po prostu z ludźmi, którzy mogą naprawdę zrozumieć.

Nowy Tomyśl
Start: listopad 2026
8-10 osób
12 spotkań co 2 tygodnie

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej lub zapisać — napisz do mnie wiadomość prywatną.

A jeśli pomyślałaś/pomyślałeś teraz o konkretnej osobie — podeślij jej ten post. Może właśnie takiej przestrzeni teraz potrzebuje.

27/08/2026

Kilka miesięcy temu rozpoczęłam własną terapię.

To nie jest mój pierwszy proces terapeutyczny.
W trakcie szkoły psychoterapii również byłam w terapii i wiem, jak ważne miejsce może mieć ona w życiu osoby, która sama pracuje z drugim człowiekiem.

A jednak teraz znowu poczułam, że tego potrzebuję.

Bo zauważyłam, że pewne rzeczy zaczynają się we mnie otwierać.

Pojawiają się tematy, emocje i pytania, obik których nie chcę przejść obok.

Mogłabym oczywiście próbować je sobie sama poukładać.
Jako psychoterapeutka mam przecież sporo wiedzy i narzędzi.

Ale właśnie dlatego wiem też, że nie wszystko trzeba robić samemu.

Są rzeczy, które potrzebują drugiego człowieka.
Jego obecności, pytań, uważności.
Czasem po prostu miejsca, w którym można powiedzieć coś na głos i zobaczyć, co wtedy się wydarzy.

Moja terapia nie jest dowodem na to, że sobie nie radzę.

Jest raczej dowodem na to, że kiedy zauważam w sobie coś ważnego, chcę się temu przyjrzeć, zamiast to omijać.

I chyba tego samego uczę swoich klientów.

Że nie musimy czekać, aż będzie naprawdę źle, żeby zacząć się sobą zajmować.

Czasem wystarczy zauważyć:
„Coś się we mnie dzieje. Chcę się temu przyjrzeć.”

I właśnie jestem na tej drodze.

26/08/2026

Od września wracam na mapę wydarzeń Biblioteki z moim warsztatami dla kobiet. Pierwsze już 25 września 🙂

Zapraszam na warsztat dla kobiet, podczas którego poprzez pracę z ciałem, elementy ruchu, twórczą ekspresję oraz spotkanie z archetypami będziemy odkrywać różne oblicza swojej kobiecości.
Będzie to przestrzeń do zatrzymania się, wsłuchania w siebie, doświadczenia wspierającego kontaktu z drugą kobietą oraz odnalezienia własnych zasobów i tego, co jest dla Ciebie ważne właśnie teraz.

Po wakacyjnej przerwie wracamy z nową energią i zapraszamy do wspólnego spędzania czasu na wydarzeniach kulturalno-edukacyjnych w naszej bibliotece! 💚
We wrześniu czekają na Was m.in.:
📖 Narodowe Czytanie „Dziadów” Adama Mickiewicza w bibliotecznym ogrodzie
🎃 Jesienny Dyniogród
🌍 spotkania międzykulturowe
📚 Dyskusyjny Klub Książki
🎨 wystawa malarstwa na jedwabiu
🌸 warsztaty dla mam i Wyspa Kobiet
🗺️ Krąg Spotkań Wzajemni

Sprawdźcie cały program na plakacie i wybierzcie coś dla siebie.

Do zobaczenia w bibliotece! 👋

22/08/2026

Nie każda bliskość oznacza kontakt.

Możemy być z kimś bardzo blisko.
Dzielić codzienność, dom, dzieci, plany, zwyczaje.

Możemy dobrze znać drugą osobę i mieć poczucie, że jesteśmy sobie naprawdę bliscy.

A jednocześnie czasem pojawia się moment, w którym orientujemy się, że od jakiegoś czasu po prostu… mijamy się.

Nie dlatego, że wydarzyło się coś złego.

Czasem jesteśmy zmęczeni.
Zajęci.
Zanurzeni we własnych myślach.
Każde z nas ma swoje sprawy, emocje i potrzeby.

I życie toczy się dalej.

Tylko że gdzieś pomiędzy „co dzisiaj na obiad?” a „kto odbierze dzieci?” może zabraknąć tego prostego:

„Jak naprawdę się masz?”

Nie pytania z obowiązku.
Nie rozmowy, którą trzeba przeprowadzić.

Tylko chwili, w której naprawdę jesteśmy ciekawi drugiego człowieka.

Czasem kontakt nie potrzebuje wielkich rozmów.

Może wydarzyć się w spojrzeniu.
W dotyku.
W tym, że zatrzymam się na chwilę i zauważę, że coś się w Tobie zmieniło.

Może też zacząć się od siebie.

Od zauważenia:
„Dzisiaj jestem jakaś dalej.”
„Potrzebuję więcej bliskości.”
„Brakuje mi rozmowy.”
„Chciałabym, żebyśmy na chwilę byli tylko ze sobą.”

I wtedy zamiast oceniać relację czy drugą osobę, możemy po prostu sprawdzić:

Czy jest między nami miejsce na spotkanie?

Bo bliskość nie jest stanem, który raz osiągamy i mamy już na zawsze.

Ona zmienia się razem z nami.

Czasem jest jej dużo.
Czasem mniej.

I może właśnie dlatego warto od czasu do czasu zatrzymać się i zapytać:

„Jak nam jest ze sobą — naprawdę?”

19/08/2026

Nie zawsze potrzebujesz zmiany. Czasem potrzebujesz wrócić do siebie.

Czasem, kiedy czujemy zmęczenie, pustkę albo brak energii, od razu zaczynamy szukać rozwiązania.

Potrzebuję odpocząć.
Potrzebuję wyjechać.
Potrzebuję coś zmienić.
Potrzebuję zacząć od nowa.

I czasem rzeczywiście tego potrzebujemy.

Ale czasami pod tym wszystkim jest coś prostszego:
potrzebujemy na chwilę przestać działać i sprawdzić, jak naprawdę się mamy.

Bo kiedy przez długi czas jesteśmy w ruchu, łatwo zgubić kontakt ze sobą. Robimy to, co trzeba. Odpowiadamy na potrzeby innych. Wypełniamy kolejne zadania. Organizujemy, planujemy, rozwiązujemy.

A potem przychodzi moment zatrzymania i nagle pojawia się pytanie:

„Czego ja właściwie potrzebuję?”

Nie tego, czego wypada chcieć.
Nie tego, czego oczekują inni.
Nie tego, co powinno mnie uszczęśliwić.

Tylko tego, co jest prawdziwe dla mnie — właśnie teraz.

Może potrzebujesz odpoczynku.
Może bliskości.
Może przestrzeni.
Może ruchu.
A może niczego nie trzeba naprawiać.

Może wystarczy na chwilę pobyć ze sobą i posłuchać.

Bo powrót do siebie nie zawsze oznacza wielką zmianę.

Czasem oznacza po prostu zauważenie siebie na nowo.

A Ty — kiedy ostatnio naprawdę sprawdziłaś, czego potrzebujesz?

18/08/2026

Ostatnio dużo myślę o tym, jak łatwo wrócić do starego rytmu.

Do tempa, w którym jest dużo spraw, dużo „muszę”, dużo odpowiedzialności. Do automatycznego działania, w którym czasem nawet nie zauważamy, że znowu jesteśmy gdzieś daleko od siebie.

Urlop, czas z bliskimi, nowe doświadczenia potrafią na chwilę zatrzymać ten rozpęd. I czasem właśnie wtedy zauważamy, czego nam brakowało. Czego mamy już dość. Za czym tęsknimy. Co chcemy robić inaczej.

Tylko że po powrocie łatwo znów wpaść w ten sam rytm.

Dlatego zamiast po prostu wracać do codzienności, może warto zapytać siebie:

„Co z tego, czego doświadczyłam, chcę zabrać ze sobą dalej?”

Nie wszystko musi wyglądać tak jak wcześniej.

Może wystarczy jedna mała rzecz.
Więcej oddechu.
Więcej czasu dla siebie.
Jedna granica.
Jedno „nie”.
Albo częstsze sprawdzanie: czego właściwie teraz potrzebuję?

Bo czasem prawdziwa zmiana nie zaczyna się od wielkiej decyzji.

Zaczyna się od tego, że przestajemy siebie pomijać.

05/08/2026

I właśnie leci mi drugi tydzień po powrocie z wakacji.

I czuję w sobie ogromną świeżość, żywotność i nową energię.

Tegoroczny urlop był dla mnie czasem zatrzymania, bycia blisko siebie, natury i bliskich. Był czasem odpoczynku, ale też doświadczania, ciekawości, nowych miejsc i wspólnych chwil.

I chyba właśnie za to tak bardzo lubię wakacje.

Bo kiedy dajemy sobie przestrzeń na odpoczynek i oderwanie od codziennego rytmu, wracamy do niej z nową perspektywą. Z głową pełną pomysłów, z większą lekkością i często z jeszcze większą wdzięcznością za to, co mamy na co dzień.

Dobry urlop nie musi oznaczać, że po powrocie nie chce nam się wracać do pracy.

Wręcz przeciwnie.

Czasem sprawia, że wracamy z jeszcze większą przyjemnością.

I dokładnie tak jest u mnie.

Już drugi tydzień jestem z powrotem w gabinecie i naprawdę cieszę się tym powrotem. Spotkaniami, rozmowami, ludźmi, moją pracą.

Mam w sobie dużo energii, świeżości i poczucia, że dobrze jest znów być w swoim rytmie.

Może właśnie o to chodzi w dobrym odpoczynku — nie o to, żeby nie chcieć wracać do codzienności, ale żeby wrócić do niej z nową energią i jeszcze mocniej poczuć, że jest nasza.