10/02/2026
Żałoba, nieubrana dotąd w słowa. Spotykam się z nią częściej, niż myślałam, że będę. Pojawia się po diagnozie np. ADHD, AuDHD.
Najpierw jest ulga, że w końcu wiesz, z czym masz do czynienia.
Zaczynasz czytać, uczyć się, poznawać przeciwnika, który dekadami był przyczajony. A potem, wraz z wiedzą i świadomością, pojawia się gniew, żal i wkurw.
Pod tą postacią przychodzi żałoba po fałszywym obrazie własnych możliwości, który przez lata był wpychany w głowę. Masz nieodparte wrażenie, jakby Ci ktoś kazał startować w maratonie bez butów.
Uświadamiasz sobie koszt maskowania i dopasowywania się. Kamuflaż tak skuteczny, że sama długo nie widziałaś, ile Cię kosztuje i jak bardzo oddala Cię od siebie.
Wracają jak rykoszetem momenty, gdy:
– cisnęłaś, bo myślałaś, że jeszcze trochę i “dasz radę”,
– przekraczałaś siebie, bo nie wiedziałaś, jak realne są ograniczenia neurologiczne,
– podejmowałaś decyzje, których koszt do dziś przyprawia Cię o ból głowy,
– albo nie podejmowałaś innych, bo nie miałaś pojęcia o mechanizmach, które Cię blokują.
A to nie było lenistwo ani brak ambicji. To był brak równych szans.
Żałoba pojawia się w momencie, kiedy:
– widzisz, ile od siebie wymagałaś,
– rozumiesz, że nie miałaś pełnej informacji o wszystkim, co wpływa na Twoje zdrowie i życie,
– uświadamiasz sobie, że wiele decyzji zapadało w warunkach nierównej gry, której zasad nie znałaś.
Mając pod skórą ten gniew, wkurw i żal do świata, masz też jedyną w swoim rodzaju możliwość. Możesz zrobić coś, co być może wcześniej nie przyszło Ci do głowy.
To idealny moment, żeby w końcu odpieprzyć się od siebie, przestać sobie dowalać i zacząć się akceptować z całym dobrodziejstwem inwentarza.
_________________
żałoba po diagnozie • adhd u kobiet • audhd • późna diagnoza • maskowanie • koszt maskowania • funkcjonowanie kosztem siebie • brak równych szans • ograniczenia neurologiczne • decyzje życiowe • zaniechania • wypalenie • samoakceptacja • zaprzestanie samoprzemocy • neuroróżnorodność • zdrowie psychiczne