Sonia Kuraś - Psychoterapia tańcem i ruchem

23/03/2026

Kryzys psychiczny.
Nie rzadko daje poczucie utknięcia, braku wyjścia, doświadczenie: zatrzymania, zastygnięcia, zesztywnienia, bezruchu, bólu. Kryzys to jednak nie wyrok. Jak prezentował Kazimierz Dąbrowski kryzys to tylko pozytywna dezintegracja, będąca niezbędnym elementem w rozwoju osobowości.

Homeostaza.
To dynamiczny proces adaptacyjny, oparty na mechanizmach ujemnego sprzężenia zwrotnego, kluczowy dla zdrowia i przetrwania. (za: Google)
Utrata homeostazy to kryzys dla organizmu. Aktywują się wtedy w ciele układy, które w dynamiczny sposób dążą do samoregulacji procesów biologicznych.

Termin homeostaza zbliża mnie bardziej do poruszającego się ciała i ruchu związanego z życiem. Dlatego prostą odpowiedzią na wyjście z kryzysu jest dla mnie ruch.

W najbliższą sobotę 28 marca na Festiwalu Transformacje Transformacje 2026 – Kryzys jako Punkt Zwrotny mam przyjemność być w gronie prelegentów związanych z sekcją somatyki i zaprosić do doświadczenia, pt.: Ruch w służbie regulacji – odzyskiwanie homeostazy.
Warsztat oparty na technikach psychoterapii tańcem i ruchem i języku ruchu w systemie Laban/Bartenieff. Pokaże jak w prosty sposób można wydostać się z napięcia, przesilenia i poczucia bezsilności. Pozwoli skontaktować się z własnym cielesnym Ja i poczuć potencjał ruchu, fundamentu naszego funkcjonowania. W kryzysie tracimy to co nazywamy homeostazą, ruch jest najprostszą drogą powrotu do niej. Zwrócenie się do ciała, poznanie jego języka, zaprasza do otwartej komunikacji - wymiany, tym samym zyskując dodatkowe wsparcia.

Gorąco zapraszam!

21/03/2026

Tak niespiesznie ...

"Wiosna nie przychodzi nagle.
Najpierw pojawia się jako ledwie uchwytna zmiana rytmu, jako poruszenie pod powierzchnią, jako obietnica życia tam, gdzie jeszcze przed chwilą panował bezruch.

Pierwszy dzień wiosny może być przypomnieniem, że rozwój nie zawsze dokonuje się hałaśliwie. Czasem zaczyna się od wewnętrznego przesunięcia, od odzyskiwania kontaktu z tym, co żywe, jeszcze kruche, ale już obecne. W perspektywie jungowskiej wiosna nie jest tylko porą roku. To także symbol odnowienia, wyłaniania się nowej formy, powrotu energii psychicznej, która przez pewien czas mogła pozostawać ukryta."

Dziękuję Polskie Stowarzyszenie Psychoanalityków Jungowskich 🙏🌱🪻

Wiosna nie przychodzi nagle.
Najpierw pojawia się jako ledwie uchwytna zmiana rytmu, jako poruszenie pod powierzchnią, jako obietnica życia tam, gdzie jeszcze przed chwilą panował bezruch.

Pierwszy dzień wiosny może być przypomnieniem, że rozwój nie zawsze dokonuje się hałaśliwie. Czasem zaczyna się od wewnętrznego przesunięcia, od odzyskiwania kontaktu z tym, co żywe, jeszcze kruche, ale już obecne. W perspektywie jungowskiej wiosna nie jest tylko porą roku. To także symbol odnowienia, wyłaniania się nowej formy, powrotu energii psychicznej, która przez pewien czas mogła pozostawać ukryta.

Niech ten czas będzie zaproszeniem do uważności na to, co dojrzewa indywidualnie i wspólnotowo.

Polskie Stowarzyszenie Psychoanalityków Jungowskich

28/02/2026

„ … kiedy ciało zaczyna się poruszać, coś w nas odzyskuje przepływ.”

12/01/2026

24/12/2025

Dziękuję ponownie Terapia Tańcem i Ruchem - Ośrodek Iba za poruszające ujęcie w słowa istoty Bytu, istoty naszych przeżyć.

„Boże Narodzenie zaczyna się w ciele.
Nie w idei.
A w maleńkim ciałku, które oddycha, drży, szuka ciepła, kurczy się i rozluźnia.

To moment zejścia w dół.
Z tego, co wyniosłe, do tego, co przyziemne.
Z daleka – bardzo blisko.

Narodzenie dzieje się tam, gdzie ciężar ciała spotyka ziemię,
gdzie można się oprzeć,
gdzie nie trzeba być gotowym.

Bóg przychodzi jako kruchość.
Ciało, które potrzebuje rytmu, kołysania, dotyku.
Ciało, które nie radzi sobie samo –
ale żyje dzięki relacji wyrażanej troską.

Może dlatego ta historia wciąż porusza.
Bo przypomina, że każdy z nas zaczynał tak samo - od zimna, zależności i potrzeby bliskości.

W świecie, który każe być silnym i samowystarczalnym,
Boże Narodzenie zatrzymuje się przy drżącym ciele dziecka.
I mówi: tu zaczyna się człowieczeństwo.”

Boże Narodzenie zaczyna się w ciele.
Nie w idei.
A w maleńkim ciałku, które oddycha, drży, szuka ciepła, kurczy się i rozluźnia.

To moment zejścia w dół.
Z tego, co wyniosłe, do tego, co przyziemne.
Z daleka – bardzo blisko.

Narodzenie dzieje się tam, gdzie ciężar ciała spotyka ziemię,
gdzie można się oprzeć,
gdzie nie trzeba być gotowym.

Bóg przychodzi jako kruchość.
Ciało, które potrzebuje rytmu, kołysania, dotyku.
Ciało, które nie radzi sobie samo –
ale żyje dzięki relacji wyrażanej troską.

Może dlatego ta historia wciąż porusza.
Bo przypomina, że każdy z nas zaczynał tak samo - od zimna, zależności i potrzeby bliskości.

W świecie, który każe być silnym i samowystarczalnym,
Boże Narodzenie zatrzymuje się przy drżącym ciele dziecka.
I mówi: tu zaczyna się człowieczeństwo.

Życzymy Wam/Nam bliskości, ciepła, utulenia i nadziei ❤

16/11/2025

To dopiero wiadomości!!!! 🥳🤩💃🕺

02/11/2025

Listopad 🕯

W tym odcinku rozmawiam z Aleksandrą Zdunek-Urbańską — terapeutką i psycholożką, która na co dzień pomaga nie tylko rodzinom w żałobie, ale także osobom odch...

18/10/2025

Liście tańczą.

21/09/2025

W ubiegły weekend miałam okazję uczestniczyć w nadzwyczajnym wydarzeniu, 5-tej Konferencji Europejskiego Stowarzyszenia Terapii Tańcem i Ruchem w Wilnie.

Visibility, Vitality, Vision of Dance Movement Therapy. Embodied Knowing in an Unpredictable World.

W obliczu aktualnej sytuacji na świecie oraz naszej polskiej sytuacji, dotyczącej ustawy o zawodzie psychoterapeuty, poruszaliśmy się dosłownie i w przenośni wokół bardzo istotnego tematu, a mianowicie: jak być Widocznym/Widzianym w dzisiejszym świecie, jak istnieć z zaufaniem na bycie uwzględnionym i zauważonym, jak zachować swą Witalność i jak nie tracić swej Wizji przyszłości, planów marzeń i celów w tym nieprzewidywalnym świecie.

Ponad 30 krajów z całego świata w ucieleśniony sposób szukała odpowiedzi na te pytania, jednocześnie poprzez ruch wyrażając swój bezwzględny sprzeciw wobec przemocy i bezprawiu, nie dając się uciszyć i unieruchomić.

Na wstępie głos zabrały Prezydentka EADMT Rosa Maria Rodríguez-Jiménez, Przewodnicząca komisji organizującej wydarzenie Raimonda Duff oraz od Ministra Zdrowia Litwy MariaJakubauskienė. Słowa tej ostatniej pokazujące dobre relacje i poparcie Ministerstw Zdrowia na Litwie dla DMT, były karmiącym nadzieję doświadczeniem na lepszą Wizję przyszłości w Polsce dla psychoterapii w ogóle.

Dziękuję za obecność moich koleżanek z Polski Aleksandry Chlipały, Izabeli Guzek, Jadwigi Szubert, Anny Szyniszewskiej, Małgorzaty Wiśniewskiej, Weroniki Cegielskiej, Weroniki Grantham i Krystyny Ułamek. Tak to czasem bywa, że łatwiej jest spotkać się setki kilometrów z dala od domu 😜🤷‍♀️ ✈️

Moją wdzięczność w szczególności chciałabym skierować do dwóch osób: Krystyny Ułamek oraz Małgorzaty Wiśniewskiej.
Krystynie Ułamek dziękuję za wspólne poprowadzenie doświadczenia pod tytułem: Moja wewnętrzna Galaktyka. Co to znaczy być psychoterapeutą tańcem i ruchem? // My Inner Galaxy. What Does It Mean to Be a Dance Movement Therapist? Nasze długie rozmowy toczone już od 3 lat, pozwalają mi odżywiać mą witalność oraz wizje dotyczące przyszłości DMP. … I doprowadzają nas wspólnie do takich wspaniałych momentów jak to wydarzenie.
Małgorzacie Wiśniewskiej dziękuję za cierpliwe wprowadzenie mnie i towarzyszenie mi w pierwszych krokach w nowej roli, jako jej zastępczyni, funkcji Zastępcy Delegata w Europejskim Stowarzyszeniu DMT.

Czuję wdzięczność za możliwość spotkania, poznania i współpracy z tak wieloma wspaniałymi terapeutami DMP z całego świata 🌎 🙏🫶

Polski Instytut Psychoterapii Tańcem i Ruchem Polskie Stowarzyszenie Psychoterapii Tańcem i Ruchem
Poruszenia - psychoterapia, rozwój osobisty, masaż / Krystyna Ułamek

02/06/2025

"Usiądź. Albo poczuj stopy na podłodze.
Weź powolny wdech nosem – aż do brzucha.
I długi, łagodny wydech – pozwalając sobie trochę odpuścić."

Jak oddychać po wyborach – bez względu na wynik.

Wyniki wyborów bywają momentem przesilenia.
Dla jednych to ulga, fala nadziei, poczucie odzyskiwania wpływu.
Dla innych – rozczarowanie, gniew, który nie znajduje ujścia.
Emocje buzują – albo zamarły, jakby ciało nie nadążało za tym, co się wydarzyło.

Każda z tych reakcji niesie informację – o tym, co dla nas ważne.

Gniew może być formą miłości – do tego, co niespełnione, zagrożone.
Bezsilność – znakiem, że dotknęliśmy granic własnego wpływu.
Euforia – potwierdzeniem, że nasze wartości zostały dostrzeżone.

I to wszystko warto przeżywać.
Ale warto też nie dać się tym emocjom pochłonąć – nie dać się im zaciągnąć do miejsca, w którym tracimy kontakt z oddechem, z szerszą perspektywą, i z tym, na co codziennie mamy wpływ.

Bo niezależnie od tego, kto wygrał, a kto przegrał – my dalej jesteśmy tu.
W tym ciele. W tej codzienności. W relacjach, które budujemy.
W wartościach, które możemy ucieleśniać.
W małych gestach, które tworzą krajobraz wspólnego życia.

Zachowanie spokoju to nie obojętność.
To wybór, by nie oddawać całej swojej energii ani lękowi, ani poczuciu triumfu.

Oddech nie rozwiązuje sytuacji politycznej.
Ale przywraca Cię do siebie. Do ciała. Do teraz.

Usiądź. Albo poczuj stopy na podłodze.
Weź powolny wdech nosem – aż do brzucha.
I długi, łagodny wydech – pozwalając sobie trochę odpuścić.

Wybierz obecność.

Tę, która liczy się w rozmowie z bliskimi, w staranności pracy, w tym, jak traktujemy siebie nawzajem.
Tę, która wyraża się w drobnych czynnościach, które niosą sens – w zaparzeniu herbaty, w wyjściu z psem, w telefonie do kogoś, kto milczy od tygodni.

To też jest odpowiedź.
To też jest głos.