Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/140185332517771/

Dominika Okręglicka Friendly Therapy, Immanuela Kanta 19/106, Olsztyn (2026)

01/06/2026

🎈 Dzień Dziecka nie trwa jeden dzień. Trwa całe dzieciństwo. 🎈

Z perspektywy neurobiologii, neuropsychologii i fizjoterapii wiemy dziś jedno: najważniejsze dla rozwoju dziecka nie są rzeczy. Najważniejsze są relacje. ❤️

Nie chodzi o to, ile kosztował prezent.
Nie chodzi o liczbę atrakcji.
Nie chodzi nawet o to, czy tort miał świeczki, konfetti i jednorożca na wierzchu. 🦄🎂

Chodzi o coś znacznie ważniejszego.

👀 Czy dziecko czuje, że jest widziane?
👂 Czy czuje, że jest słyszane?
🤝 Czy ma poczucie, że jest ważne dla kogoś, kto poświęca mu swój czas?

Badania pokazują, że rozwijający się mózg dziecka potrzebuje nie tylko bodźców i edukacji, ale przede wszystkim uważnej obecności drugiego człowieka. To właśnie w takich codziennych momentach buduje się poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości i odporności psychicznej. 🧠✨

Kiedy odkładamy telefon 📱❌
Kiedy patrzymy dziecku w oczy 👀
Kiedy naprawdę słuchamy opowieści o dinozaurze, smoku, ulubionej grze czy kamieniu znalezionym na spacerze 🦖🐉🪨

…w jego układzie nerwowym zapisuje się ważna wiadomość:

💙 „Jestem ważny.”
💙 „Ktoś mnie dostrzega.”
💙 „Mam znaczenie.”

I właśnie z tym przekonaniem dziecko idzie później w dorosłość.

Nie zabierze ze sobą wszystkich zabawek.
Nie zapamięta większości prezentów.
Ale będzie nosić w sobie doświadczenie tego, jak było traktowane każdego dnia. 🌱

Dlatego w Dniu Dziecka życzę wszystkim dzieciom nie tylko prezentów. 🎁

Życzę im dorosłych, którzy mają dla nich czas. ⏳❤️

Bo czas jest jedyną walutą, której nie da się odzyskać. A dla dziecka kilka minut prawdziwej uwagi często znaczy więcej niż najdroższy prezent.

I pamiętajmy…

Dzieci nie potrzebują idealnych rodziców.
Potrzebują obecnych rodziców. 😊

🌈 Szczęśliwego Dnia Dziecka — nie tylko dzisiaj, ale każdego dnia

25/05/2026

Kontynuujemy serię bardzo poważnych procesów terapeutycznych z zakresu dziecięcego beauty & wellness 😄💅

Po ostatniej„regulacji relacyjnej metodą manicure’u” zostałam objęta kolejnymi działaniami specjalistycznymi.

Tym razem moja podopieczna, po uważnej analizie mojego wyglądu, spojrzała na mnie z lekkim niepokojem i oznajmiła:
„Jakaś rozczochrana jesteś…” serio!
Miała rację! Sterczały mi jakieś „antenki na głowie”

I tak rozpoczął się proces terapeutyczno-fryzjerski 🪮😄

Z pełnym zaangażowaniem zostałam uczesana, poprawiona i — jak podejrzewam — częściowo znów uratowana wizerunkowo.

Tydzień później okazało się jednak, że sam hairstyle zdecydowanie nie rozwiązał wszystkich problemów estetycznych.
Zapadła kolejna profesjonalna decyzja:
„Trzeba ci jeszcze zrobić makijaż.” 💄

I tak oto zostałam objęta kompleksową opieką beauty w modelu interdyscyplinarnym 🤪

A teraz już całkiem serio —
w takich spontanicznych zabawach dzieje się ogrom ważnych procesów rozwojowych.

Bo żeby uczesać drugą osobę czy wykonać jej makijaż, dziecko musi:
✨ zaplanować kolejne etapy działania,
✨ utrzymać uwagę i kontrolę sekwencji,
✨ precyzyjnie koordynować ruchy dłoni,
✨ dostosować siłę dotyku,
✨ analizować reakcje drugiej osoby,
✨ korzystać z wyobraźni i przewidywania efektu,
✨ a przy okazji intensywnie ćwiczyć kompetencje społeczne i emocjonalne.

To wszystko angażuje funkcje wykonawcze, praksję, integrację sensoryczną i mechanizmy współregulacji emocjonalnej.

Neurobiologia bardzo lubi takie momenty.
Mózg najlepiej uczy się w relacji — szczególnie wtedy, gdy pojawia się poczucie bezpieczeństwa, zaangażowanie emocjonalne, humor i spontaniczna motywacja do działania. To właśnie w takich sytuacjach rozwijają się sieci odpowiedzialne za uczenie społeczne, komunikację, planowanie motoryczne i regulację emocji.

No i nie oszukujmy się —
jeśli dziecko z pełnym przekonaniem przejmuje kontrolę nad fryzurą i makijażem terapeuty, to relacja przeszła już w tryb „pełna swoboda wizerunkowa” 😄

A ja?
Cóż…
nie jestem już klientką okazjonalną, a już stałą bywalczynię dziecięcego salonu beauty 💄🪮✨

12/05/2026

Kiedy ktoś mówi „to tylko zabawa”…
my widzimy: integrację sensoryczną, neuroplastyczność, planowanie motoryczne i tysiące połączeń neuronalnych pracujących szybciej niż nasza mała akrobatka na huśtawce 😄🎪

Bo dla dziecka ruch to coś więcej niż „wybieganie energii”.
To jeden z głównych sposobów, w jaki układ nerwowy uczy się organizowania informacji z ciała i otoczenia. 🧠✨

Tu trochę pracy oko–ręka 👀✋
tu koordynacja bilateralna 🤹
tu układ przedsionkowy mówi: „spokojnie, ogarniam grawitację!” 🚀
a propriocepcja podpowiada ciału, gdzie jest i jak zaplanować kolejny ruch 💪

I choć z boku wygląda to jak świetna zabawa (bo jest świetną zabawą 😎), podczas takich aktywności dzieci rozwijają m.in.:
✔️ równowagę i stabilizację
✔️ planowanie motoryczne
✔️ koordynację i płynność ruchu
✔️ koncentrację uwagi
✔️ współpracę obu stron ciała
✔️ świadomość ciała i poczucie sprawczości
✔️ zdolność regulacji poziomu pobudzenia

A ta mała mistrzyni fikołków? 🤪🤪🤪
Cóż… są dzieci, które ostrożnie schodzą z kanapy.
I są takie, które najwyraźniej mają osobną umowę z grawitacją 😅🤸‍♀️

Dobrze dobrany ruch, motywacja i poczucie bezpieczeństwa potrafią stworzyć warunki, w których dziecko rozwija kompetencje z ogromną radością — a mózg bardzo to lubi 💛

07/05/2026

W tym tygodniu podczas zajęć wydarzył się bardzo ważny proces terapeutyczny.
Oficjalnie nazywam go: „regulacja relacyjna metodą manicure’u” 💅😄

Przyszła do mnie mała dama z perfekcyjnie pomalowanymi paznokciami. Po chwili intensywnej obserwacji mojego ewidentnie zaniedbanego stanu estetycznego podjęła decyzję:
„Ciocia też potrzebuje kolorowych paznokci.”

I tak oto zostałam objęta specjalistyczną opieką kosmetyczno-neurobiologiczną.

A teraz już całkiem serio — w takich momentach dzieje się dużo więcej niż „zabawa”.
To piękny przykład dziecięcej sprawczości, budowania relacji i współpracy społecznej.

Bo żeby zrobić komuś manicure, trzeba:
✨ zaplanować działanie,
✨ utrzymać uwagę,
✨ koordynować ruchy dłoni,
✨ dostosować siłę nacisku,
✨ działać sekwencyjnie,
✨ obserwować reakcję drugiej osoby,
✨ a przy okazji uruchomić ogrom kompetencji społeczno-emocjonalnych.

Neurobiologia bardzo lubi takie momenty.
Mózg uczy się najefektywniej wtedy, gdy pojawia się relacja, poczucie bezpieczeństwa, ciekawość i odrobina humoru. To właśnie w takich spontanicznych interakcjach rozwija się integracja sensoryczna, planowanie motoryczne, komunikacja i kompetencje społeczne.

No i nie ukrywajmy — kiedy dziecko chce pomalować terapeucie paznokcie, to znak, że relacja została zawarta na bardzo wysokim poziomie zaufania 😄

A ja?
Cóż… najwyraźniej zostałam oficjalnie przyjęta do świata dziecięcego beauty & wellness. 💅

22/04/2026

🧠 To nie jest tylko integracja sensoryczna.
(I nie — to też nie jest „tylko psychika”).

Coraz wyraźniej widzimy — zarówno w praktyce klinicznej, jak i w badaniach:

👉 układ nerwowy dziecka funkcjonuje w ścisłej zależności od stanu całego organizmu.

Do mojego gabinetu trafiają dzieci z:

• nadwrażliwością lub podwrażliwością sensoryczną
• trudnościami z koncentracją
• wybiórczością pokarmową
• problemami z jedzeniem i piciem
• zmiennym napięciem mięśniowym
• trudnościami w koordynacji
• wahaniami energii
• trudnościami w regulacji emocji

I bardzo często pojawia się pytanie:

👉 „czy to jest tylko SI?”

🔬 Z perspektywy aktualnej wiedzy naukowej: najczęściej — nie tylko.

Przetwarzanie sensoryczne nie jest izolowaną funkcją.

👉 Jest wynikiem współdziałania wielu systemów:

🧬 biologicznych
🧠 neurofizjologicznych
💬 psychologicznych
🌿 środowiskowych

🧬 Biologia ma znaczenie

Zarówno składniki mineralne, jak i witaminy pełnią istotne funkcje w układzie nerwowym.

Badania wskazują na znaczenie m.in.:

witaminy z grupy B (B6, B12, foliany)
• udział w metabolizmie neuronów
• synteza neuroprzekaźników

witamina D
• udział w regulacji neuroimmunologicznej

składniki mineralne:
• żelazo → rozwój poznawczy, funkcje wykonawcze
• magnez → regulacja pobudliwości neuronów
• cynk → funkcje poznawcze
• sód, potas, wapń → przewodnictwo nerwowe

👉 W przypadku ich niedoboru funkcjonowanie układu nerwowego może być zaburzone.

❗ Ważne doprecyzowanie:

• u większości zdrowych dzieci zróżnicowana dieta pokrywa zapotrzebowanie na te składniki
• klinicznie istotne niedobory wymagają potwierdzenia diagnostycznego
• niedobory mogą wpływać na funkcjonowanie, ale rzadko stanowią jedyną przyczynę trudności

🧠 Psychika również wpływa na ciało

Badania pokazują, że:

• przewlekły stres wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego (m.in. poprzez oś HPA)
• oddziałuje na sen, napięcie mięśniowe i regulację
• może wpływać na sposób przetwarzania bodźców

Z kolei:

✔️ relacja
✔️ poczucie bezpieczeństwa
✔️ regulacja emocjonalna

👉 wspierają procesy adaptacyjne i neuroplastyczność

❗ Kluczowe:

👉 zależności te mają charakter wieloczynnikowy
👉 nie pozwalają na wskazanie jednej, uniwersalnej przyczyny trudności

🧩 Dlatego podejście całościowe oznacza analizę:

• odżywienia i sposobu jedzenia
• funkcji oralno-motorycznych
• napięcia mięśniowego i postawy
• regulacji sensorycznej

ale również:

• regulacji emocjonalnej
• poziomu stresu
• relacji i środowiska dziecka
• funkcjonowania poznawczego

I właśnie dlatego:

fizjoterapia + SI + psychologia + neuropsychologia + neurologopedia + dietetyka + medycyna
👉 uzupełniają się, a nie wykluczają

🌿 Co obserwujemy w praktyce klinicznej?

Często wraz z poprawą:

• jakości snu
• odżywienia
• regulacji organizmu
• napięcia ciała

oraz równoległą pracą nad:

• emocjami
• stresem
• relacją

👉 obserwujemy poprawę efektywności terapii

Nie oznacza to prostych zależności przyczynowo-skutkowych.

👉 Raczej poprawę warunków, w których układ nerwowy może się adaptować.

🧠 Dziecko to nie objaw.
To złożony system biologiczno-psychiczny.

💬 Jeśli ten temat jest dla Ciebie ważny, napisz:

CAŁOŚCIOWE SPOJRZENIE

W kolejnym poście postaram się pokazać:
👉 które niedobory mają najlepiej udokumentowany wpływ na układ nerwowy
👉 jakie są ich rzeczywiste konsekwencje
👉 i kiedy diagnostyka jest zasadna

26/03/2026

🧠 „On tak robi, bo jest niegrzeczny…”
A co jeśli jego układ nerwowy jest po prostu przeciążony?

Wyobraź sobie, że masz na sobie gryzący sweter, ktoś świeci Ci latarką w oczy, w tle gra radio, a ktoś jeszcze prosi Cię, żebyś spokojnie zjadł obiad i odpowiedział na kilka pytań.

Brzmi jak trudne zadanie, prawda? 😉

Dla części dzieci tak właśnie wygląda codzienne funkcjonowanie.

Nie dlatego, że są niegrzeczne.
Nie dlatego, że chcą zrobić na złość.
Często dlatego, że ich układ nerwowy odbiera i przetwarza bodźce w inny sposób.

🔬 Z perspektywy neurobiologii, fizjoterapii i integracji sensorycznej wiemy, że zachowanie dziecka jest silnie związane z regulacją układu nerwowego, przetwarzaniem bodźców oraz poziomem pobudzenia organizmu.
Dzieci reagują zachowaniem na to, co dzieje się w ich ciele i otoczeniu.

Dlatego dziecko, które:
• nie lubi metek i ubrań
• zasłania uszy przy hałasie
• jest ciągle w ruchu
• szybko się frustruje
• szuka przytulania albo unika dotyku

często nie „utrudnia życia rodzicom”.

Ono próbuje sobie poradzić z bodźcami i regulacją.

💡 W terapii (integracja sensoryczna, fizjoterapia, praca z regulacją układu nerwowego) nie skupiamy się wyłącznie na zachowaniu, ale na funkcjonowaniu dziecka, jego możliwościach regulacji, ruchu, czuciu ciała i poczuciu bezpieczeństwa.

Kiedy poprawia się przetwarzanie bodźców i regulacja układu nerwowego, dzieci zazwyczaj łatwiej współpracują, lepiej radzą sobie w codziennych sytuacjach i mają więcej zasobów do nauki oraz relacji.

🤍

Jeśli jako rodzic czasem zastanawiasz się:
„czy to jeszcze norma rozwojowa, czy już warto skonsultować?” — to naprawdę dobre pytanie.

Nie trzeba czekać, aż trudności urosną.
Czasem wystarczy rozmowa, obserwacja i kilka wskazówek, żeby codzienność była spokojniejsza.

💬 Napisz w komentarzu lub wiadomości:
z jaką trudnością Twoje dziecko mierzy się najczęściej w domu lub przedszkolu?

20/03/2026

💥 „On się wszędzie wciska, pcha, skacze i jeszcze się cieszy?”
Spokojnie — to nie chaos. To regulacja układu nerwowego w praktyce 🧠💪

To, co widzisz, to aktywności wspierające rozwój sensoryczno-motoryczny — wykorzystywane m.in. w terapii SI i fizjoterapii dziecięcej 👇

⸻

🔹 Tunel elastyczny / przeciskanie się / opór

Kiedy dziecko pcha, ciągnie i pokonuje opór, dostarcza sobie bodźców proprioceptywnych (czucia głębokiego).

➡️ receptory w mięśniach i stawach informują mózg o pozycji i ruchu ciała
➡️ wspierana jest kontrola napięcia mięśniowego
➡️ rozwija się planowanie ruchu (praxis) i stabilizacja

📌 Dodatkowo:
zmiany pozycji, przesuwanie się, rotacje → naturalna stymulacja układu przedsionkowego

👉 Współpraca propriocepcji i układu przedsionkowego jest kluczowa dla kontroli ruchu i reakcji posturalnych.

⸻

🔹 Skakanie w worku / „kokonie”

➡️ rytmiczne obciążanie stawów
➡️ zmiany przyspieszenia i kierunku
➡️ aktywacja mięśni posturalnych

Efekt może być:
✔️ lepsza gotowość do skupienia
✔️ lepsza organizacja ruchowa
✔️ wsparcie regulacji pobudzenia

⸻

🔹 Huśtanie / bujanie / podwieszenia

➡️ stymulacja układu przedsionkowego
➡️ rozwój reakcji równoważnych
➡️ wsparcie stabilizacji centralnej (core)

📌 Reakcja dziecka może być różna — jedno się wyciszy, inne pobudzi. To normalne.

⸻

💡 Dlaczego dzieci tego szukają?

Bo w ten sposób wpływają na swój poziom pobudzenia.

To nie zawsze „nadmiar energii” — często to strategia samoregulacji.

(I tak — czasem wygląda jak tor przeszkód z programu survivalowego 😄)

⸻

🎯 Co realnie wspieramy?

• świadomość ciała
• jakość i kontrolę ruchu
• planowanie motoryczne
• regulację pobudzenia i uwagi
• gotowość do uczenia się

⸻

⚠️ Kluczowa zasada:
Obserwuj efekt, nie samą aktywność.

👉 jeśli po niej dziecko jest lepiej zorganizowane — to znak, że była wspierająca
👉 jeśli jest bardziej rozregulowane — warto zmienić intensywność lub formę

⸻

😄 Na koniec:

To nie jest „o
To nie jest „nadmiar energii”.

To jest:
🧠 trening układu nerwowego w wersji dziecięcej

I tak — wygląda trochę jak chaos…

…ale to jeden z najlepiej zaprojektowanych „programów rozwojowych”, jakie istnieją 💥

13/03/2026

🫁 ODDECH PRZEPONOWY U DZIECI – FAKTY, NIE SKRÓTY MYŚLOWE

O przeponie mówi się dziś bardzo dużo.
Dlatego zatrzymajmy się na chwilę i sprawdźmy, co rzeczywiście potwierdza nauka.

⸻

🔬 Przepona – co to za mięsień?

Przepona jest:

✔️ głównym mięśniem wdechowym w spoczynku,
✔️ elementem systemu regulacji ciśnienia w jamie brzusznej,
✔️ mięśniem współpracującym z postawą i kontrolą tułowia.

Jej praca jest powiązana z mięśniami brzucha, dna miednicy i mięśniami kręgosłupa – nie działa w izolacji.

⸻

🫁 Co dzieje się przy wdechu?

Podczas wdechu przepona:

• kurczy się i obniża,
• zwiększa objętość klatki piersiowej,
• umożliwia napływ powietrza do płuc.

Ruch brzucha, który często obserwujemy u dzieci, jest naturalnym efektem zmiany ciśnienia w jamie brzusznej i przemieszczenia narządów, a nie celem samego oddechu.

⸻

📌 Dojrzały oddech ma charakter trójwymiarowy

Obejmuje:

• dolne żebra (na boki),
• tylną część klatki piersiowej,
• oraz brzuch.

Wzorzec ten zmienia się w zależności od pozycji ciała, aktywności i wieku.

⸻

🎈 „Balonik w brzuszku” – czy to ma sens?

Tak – jako narzędzie terapeutyczne i edukacyjne:

✔️ pomaga dziecku poczuć ruch oddechowy,
✔️ zwiększa świadomość ciała,
✔️ może wspierać regulację napięcia.

Ale uczciwie:

➡️ to etap nauki,
➡️ a nie docelowy wzorzec oddychania.

⸻

📐 A postawa, twarz, zgryz?

Dobrze funkcjonujący oddech:

• wspiera organizację napięcia w ciele,
• współuczestniczy w stabilizacji tułowia,
• jest jednym z elementów wpływających na rozwój funkcji.

Jednocześnie:

👉 nie jest jedynym czynnikiem,
👉 nie działa samodzielnie,
👉 nie zastępuje pracy nad ruchem, funkcją i środowiskiem oddechowym.

🧠 Podsumowanie (bez magii)

Przepona to ważny mięsień o wielu funkcjach,
ale nie cudowny przycisk „napraw wszystko”.

W terapii liczy się kontekst, funkcja i integracja całego ciała –
a nie jeden izolowany element.

Oddychamy mądrze.
Uczymy świadomie.
Zgodnie z wiedzą, nie z modą. 💚

💬 A jakie hasło o oddychaniu u dzieci słyszysz najczęściej?
„Oddychaj do brzucha”?
„Nadmuchaj balonik”?
Czy może jeszcze coś ciekawszego?

Jestem ciekawa Waszych doświadczeń 🙂

Dominika 😁💪

05/02/2026

Czy Twoje dziecko ma “zaburzenia SI”…
czy może po prostu żyje obok dorosłego układu nerwowego na czerwonej baterii? 🔋😅

Zanim polecimy w diagnozy (albo w hasło: „on/ona jest taka wrażliwa”), zatrzymajmy się na chwilę przy neurobiologii.

🧠 Mały fakt naukowy na start:
Układ nerwowy dziecka rozwija się w relacji, nie w izolacji. Regulacja emocji i zachowania najpierw jest pożyczana, dopiero później internalizowana.

⸻

1️⃣ Dziecko nie reguluje się w próżni.
Mały mózg uczy się regulacji w relacji — to się nazywa koregulacja.
Najpierw: „pożyczam” spokój od dorosłego.
Dopiero potem: buduję własną samoregulację.

⸻

2️⃣ “Wysoka wrażliwość” często wygląda jak… układ nerwowy w trybie alarmu.
A tryb alarmu uruchamia się nie tylko od hałasu czy tłumu.
Bardzo skutecznie robi to też napięcie w otoczeniu.

Dziecko wyłapuje:
• mikroton głosu
• tempo ruchu
• oddech
• pośpiech

(Tak — ich sensoryczne „radary” biją na głowę niejeden smartwatch 🙃)

⸻

3️⃣ Integracja sensoryczna to nie tylko ‘nadwrażliwość na metki’.
To również:
• interocepcja – sygnały z wnętrza ciała (głód, zmęczenie, napięcie)
• propriocepcja – informacja z mięśni i stawów
• układ przedsionkowy – ruch, równowaga, zmiany pozycji

Gdy interocepcja jest „przyciszona”, dziecko może:
• późno zauważać głód lub zmęczenie → a potem „wybuchać znikąd”
• mieć trudność z nazwaniem emocji (bo ciało nie daje jasnych sygnałów)
• szukać bodźców ruchem… albo unikać ich jak ognia

⸻

4️⃣ Motoryka to nie dodatek — to regulator.
Ruch i tzw. „ciężka praca” mięśni:
• pchanie
• ciągnięcie
• wspinanie
• docisk
• noszenie

działają jak naturalny reset dla układu nerwowego.

I mała, życiowa obserwacja:
często działa to najlepiej, gdy dorosły nie prowadzi w tym czasie wykładu na 73 słowa na minutę 😄

⸻

5️⃣ Kontrowersja (ale zgodna z neurobiologią):
Czasem najskuteczniejszym wsparciem dla dziecka jest
👉 regulacja dorosłego
+
👉 środowisko sensoryczne, które nie przeciąża, tylko wspiera.

Nie dlatego, że „to wina rodzica”.
Tylko dlatego, że tak działa układ nerwowy w relacji.

⸻

👉 Napisz w komentarzu:
Jaki bodziec najbardziej „odpala” Twoje dziecko?
Hałas? dotyk? zmiana planu? tłum?
A może… pośpiech dorosłych?

📌 Jeśli ten post coś Ci poukładał — zapisz go.
Układ nerwowy lubi powtarzalność. Algorytm też 😉

23/01/2026

❗️Czy istnieje coś takiego jak „zaburzenia czucia głębokiego”?

(Spoiler: to trochę skrót myślowy… 🙃)

Ostatnio bardzo często słyszę od rodziców:
👉 „Moje dziecko ma zaburzenia czucia głębokiego”

I tu warto się na chwilę zatrzymać ☕
Bo w aktualnej diagnostyce i nauce nie używa się takiego rozpoznania jako jednostki diagnostycznej.

🔍 To jak jest naprawdę?
👉 Czucie głębokie = propriocepcja
czyli zmysł, który informuje nasz mózg:
• gdzie jest ciało,
• jak są ustawione stawy,
• z jaką siłą się poruszamy,
• kiedy napiąć mięśnie, a kiedy odpuścić.

Dzięki propriocepcji:
• nie wpadamy na framugi (przynajmniej nie cały czas 😉),
• umiemy dozować siłę,
• potrafimy planować i kontrolować ruch,
• mamy poczucie stabilności ciała.

❌ Dlaczego „zaburzenia czucia głębokiego” to uproszczenie?
Bo propriocepcja sama w sobie rzadko „psuje się w izolacji”.
To nie jest kabel, który się przepalił 🔌

W rzeczywistości mówimy o:
• trudnościach w przetwarzaniu informacji proprioceptywnych,
• nieprawidłowej modulacji bodźców,
• niedojrzałości integracji sensoryczno-motorycznej,
• zaburzeniach planowania ruchu (praksji),
• problemach z regulacją napięcia mięśniowego i stabilizacji.

Czyli… mózg dostaje sygnał, ale interpretuje go nieoptymalnie.

🧠 Neurobiologia + sensomotoryka + fizjoterapia
Z perspektywy:
• neurobiologicznej,
• sensomotorycznej,
• fizjoterapeutycznej,

propriocepcja:
✔️ współpracuje z układem przedsionkowym
✔️ jest silnie powiązana z napięciem mięśniowym
✔️ wpływa na emocje, regulację i zachowanie
✔️ jest fundamentem rozwoju ruchowego i funkcjonalnego

Dlatego nie diagnozujemy „czucia głębokiego”, tylko:
👉 analizujemy funkcjonowanie całego układu nerwowego dziecka w ruchu, postawie, regulacji i relacjach z otoczeniem.

🛠️ A co z terapią?
W terapii nie „ćwiczymy czucia głębokiego” jako oderwanego bytu 🧩
Pracujemy nad:
• jakością ruchu,
• stabilizacją,
• koordynacją,
• planowaniem motorycznym,
• regulacją sensoryczną,
• adaptacją mózgu do bodźców.

Propriocepcja poprawia się przy okazji dobrze zaprojektowanego, celowego ruchu — i to jest ta różnica między „robieniem aktywności” a terapią opartą na wiedzy 🧠✨

💬 Podsumowując (po ludzku):
🟢 „Zaburzenia czucia głębokiego” — to skrót myślowy
🟢 Propriocepcja istnieje i jest kluczowa
🟢 Trudności dotyczą przetwarzania, a nie „braku zmysłu”
🟢 Diagnoza i terapia zawsze powinny patrzeć całościowo na dziecko

A jeśli ktoś Wam tak powiedział — spokojnie 💛
Najczęściej to efekt uproszczenia języka, a nie „złej diagnozy”.

Bo w terapii dzieci diabeł tkwi w szczegółach, a mózg… kocha precyzję 😉

Dominika Okręglicka Friendly Therapy

01/06/2026

25/05/2026

12/05/2026

07/05/2026

22/04/2026

26/03/2026

20/03/2026

13/03/2026

05/02/2026

23/01/2026

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu