20/04/2026
Dziękuję Małgorzata Rajchert-Lewandowska • Ustawienia Systemowe za stosowne zajecie stanowiska w tej sprawie. W pełni świadomie i z powagą zgadzam się z treścią Twojego przekazu. Jestem wdzięczna i szanuję Ciebie jako bezpośrednią uczennicę Berta Hellingera, nauczycielkę, ale przede wszystkim jako człowieka, który z należytym szacunkiem i godnością podchodzi do osób, do nauczania w swojej szkole Ustawień Systemowych oraz sposobu prowadzenia terapii. Twoje wieloletnie doświadczenie i fenomenologia wglądów wprowadzają w stan poczucia bezpieczeństwa, a przekazywana wiedza i nauka ukazują rzetelność Twojej pracy. Zatem z pełną odpowiedzialnością przekazuję apel dalej
APEL DO ŚRODOWISKA PROWADZĄCYCH USTAWIENIA SYSTEMOWE
Ustawienia mierzą się obecnie z medialną nagonką. Publiczne media grzmią, że metoda jest szkodliwa i niebezpieczna. A jednocześnie w środowisku prowadzących ustawienia coraz częściej obserwuję zachowania niewłaściwe, a nawet wątpliwe etycznie.
Zwodzenie obietnicami bez pokrycia, sugerowanie, że ustawienia zastąpią terapię i są antidotum na wszelkie problemy, robienie klientom zdjęć w trakcie procesów, prośby o opinie w zamian za zniżkę na udział w wydarzeniach czy inną korzyść, szkolenia online z certyfikatem… to tylko nieliczne przykłady takich zachowań.
Na nic apele niektórych prowadzących szkoły, że nie każdy powinien prowadzić ustawienia, skoro mamy wysyp szkół online dających certyfikaty każdemu, kto się zapisze i zapłaci.
Nie ma zawodu i nie ma żadnych regulacji, więc każdy kto chce może prowadzić ustawienia a nawet uczyć ustawień. Skoro wielu nauczycieli ustawień zgadza się co do tego, że nie każdy powinien prowadzić ustawienia, to czy szkoły nie powinny trwać dłużej i stawiać na praktykę na sali warsztatowej? W jaki sposób nauczyciele weryfikują praktyczne kwalifikacje swoich absolwentów do prowadzenia ustawień? Wszak jedynym kryterium powinna być dojrzałość i „duchowa pojemność”? Zalicza się do niej dobry kontakt z ciałem i uczuciami, łatwość przepuszczania w reprezentacji trudnych emocji, stabilność emocjonalna, zdolność „pomieszczania” trudnych uczuć klientów i radzenia sobie z grupą, intuicja, uważność, zapewnianie bezpieczeństwa podczas procesu, patrzenie na przebieg ustawienia bez koncepcji, ocen, zamiaru, lęku… i wiele innych.
Zatem weryfikacja kompetencji online jest praktycznie niemożliwa.
Niektórzy twierdzą, że ustawienia powinni prowadzić tylko ludzie z przygotowaniem psychologicznym i psychoterapeutycznym. Ale przecież ustawienia nie są psychoterapią. Sam Hellinger, chociaż poznał ówczesne, najważniejsze szkoły psychoterapii nie był psychoterapeutą ani psychologiem. Podobnie jego najbliżsi współpracownicy: Sofii Hellinger czy Gerhard Walper. Dlatego Hellinger był przeciwny „zaanektowaniu” ustawień przez środowisko psychoterapeutów. I piszę to jako osoba, która posiada gruntowne wykształcenie w zakresie psychologii i psychoterapii.
Ustawienia są naturalną mistyką, ścieżką rozwoju, a nie coachingiem, czy psychoterapią. Wprawdzie znajdują zastosowanie w coachingu i psychoterapii, ale wykraczają daleko poza te metody. Prowadzenie „prawdziwych” ustawień wg Berta Hellingera wymaga długiej, wieloletniej pracy ze sobą i setek godzin w roli reprezentanta na sali warsztatowej- fizycznie, NA ŻYWO. Trenowanie postawy niezbędnej do prowadzenia ustawień, którą Hellinger nazwał „działaniem z pustego centrum”, odbywa się wyłącznie STACJONARNIE.
NIE ISTNIEJE ŻADEN KURS, a na pewno ONLINE, który tego „nauczy” i da kompetencje do prowadzenia ustawień hellingerowskich. To kwestia zbierania doświadczeń przez wiele lat Szkoła może być ważnym, lecz NIE jedynym etapem na tej drodze.
Obserwuję rozwój ustawień przez niemal 30 lat i z dużym bólem zauważam, że oryginalne ustawienia w Polsce umierają, przygniecione przez przegadane i przeintelektualizowane ustawienia online. Ustawienia online są promowane jako równie skuteczne co „poruszenia duszy” w skupieniu, a te ostatnie można przeżyć tylko bez słów, na warsztatach stacjonarnych.
Ustawienia formalnie nie staną się zawodem w ciągu najbliższych lat. O ile w ogóle przetrwają. Mimo tego możemy stworzyć wewnętrzne regulacje i zbiór dobrych praktyk, które będziemy szanować. Obecnie marketing zaczyna wygrywać z dojrzałością a narcyzm przyciąga bardziej niż kompetencje. Jeżeli sami się nie opamiętamy i nie opracujemy chociaż podstawowych wytycznych dotyczących ścieżki kształcenia, to granice postawią nam mainstream i ustawodawca.
W tej chwili ustawienia są obiektem krytyki. Wiele z tych krytycznych głosów ma niestety uzasadnienie. Widzę nadzieję w nas, prowadzących szkoły.
Zwracam się tu z pytaniem do wszystkich - Klientów korzystających z ustawień i Prowadzących ustawienia: czy widzicie sens pracy nad opracowaniem standardów kształcenia? Napiszcie proszę, jeżeli ktoś myśli podobnie.
Małgorzata Rajchert-Lewandowska
