Eliza Wolańczyk - psychoterapeuta

05/06/2026

Jak pracuję jako psychoterapeutka?
Powoli.
W świecie szybkich porad, gotowych rozwiązań i obietnic natychmiastowej zmiany pracuję w tempie człowieka.
Nie szukam tego, co jest z Tobą nie tak.
Szukam tego, co Ci się przydarzyło i jak nauczyłaś się z tym żyć.
Interesują mnie Twoje emocje, relacje, historia, potrzeby, ale także Twoje ciało.
Bowiem często ciało wie o nas więcej, niż jesteśmy gotowi powiedzieć słowami.
Czasem pracujemy poprzez rozmowę.
Czasem poprzez oddech, kontakt z ciałem, wyobraźnię, metaforę, rysunek czy figurki.
Nie dlatego, że chcę Cię czegoś nauczyć.
Dlatego, że wiele ważnych historii zapisanych jest nie tylko w głowie, ale także w układzie nerwowym, napięciu mięśni, oddechu i reakcjach ciała.
Nie oceniam. Nie zawstydzam.
Nie mówię: „musisz być silniejsza” albo „przestań się tym przejmować”.
Za to często zapraszam do zatrzymania się tam, gdzie zwykle uciekasz.
Do przyjrzenia się temu, co boli.
Do usłyszenia emocji, które od dawna próbują coś powiedzieć.
Wierzę, że większość z nas nie potrzebuje stać się kimś innym.
Potrzebuje lepiej zrozumieć siebie.
Odzyskać kontakt ze sobą.
Poczuć, że może być sobą – nie tylko wtedy, gdy wszystko jest dobrze, ale także wtedy, gdy jest trudno.
I właśnie w tym staram się towarzyszyć moim pacjentom. ❤️
Nie po to, żeby Cię naprawić. Po to, żeby pomóc Ci wrócić do siebie. 🌿

03/05/2026

Kto zawinił? Kto ma rację? Proszę powiedzieć – to on czy ona?”

Bywają pary, które przychodzą właśnie z taką potrzebą.
Szukają odpowiedzi, rozstrzygnięcia, jasnego werdyktu.

I to jest zrozumiałe.
Kiedy boli – chcesz wiedzieć. Chcesz ulgi. Chcesz, żeby ktoś w końcu to nazwał.

Ale dla takich oczekiwań… to nie jest psychoterapia par.

Psychoterapia par to nie jest:

• sąd, w którym zapada wyrok
• doradztwo, gdzie dostajesz gotowe instrukcje „zrób tak, nie rób tak”
• miejsce wskazywania winnego
• jedno spotkanie, które „załatwia sprawę”

Psychoterapia par to proces.
Czasem spokojny, czasem wymagający. Zawsze – wspólny.

To przestrzeń, w której zatrzymujesz się i zaczynasz widzieć:
że to, co między Wami trudne, to nie „ktoś z Was”, tylko wzorzec, w który oboje wpadacie.

Zamiast pytania: „kto zawinił?”
pojawia się inne:
„co się z nami dzieje, kiedy jest trudno?”

I często dopiero tam zaczyna się prawdziwa zmiana.

Nie szybka.
Ale głęboka i trwała.

Jeśli jesteś w miejscu, gdzie wszystko już zostało powiedziane – a jednak nic się nie zmienia…
to może nie chodzi o to, kto ma rację.

Tylko o to, jak do siebie wrócić. 🤍

emocje związ

19/03/2026

To był bardzo dobry i ważny dla mnie czas. Miałam okazję być w roli pomocnika na szkoleniu dotyczącym pracy z parami w nurcie Terapii Skoncentrowanej na Emocjach.
To podejście — oraz ludzie, którzy je tworzą i rozwijają — nieustannie mnie inspirują. Pracując z parami, coraz wyraźniej widzę, jak skuteczna i głęboko transformująca potrafi być ta metoda.😀

15/01/2026

ADHD – trochę faktów, trochę z życia (i trochę uśmiechu) :)
O ADHD mówi się dziś dużo. Czasem mam wrażenie, że aż za dużo — i jednocześnie zbyt powierzchownie. Dlatego chcę na chwilę zwolnić i spojrzeć na ten temat spokojniej, bez uproszczeń i bez etykietowania.
ADHD dotyczy ok. 5–7% dzieci i około 2–3% dorosłych. To znaczy: nie jest rzadkie, ale też nie dotyczy „większości z nas”. Trudności z koncentracją, zapominanie czy chaos w głowie mogą mieć bardzo różne przyczyny — lęk, traumę, przewlekły stres, brak snu. Tak jak ból brzucha: objaw jeden, powodów wiele.
ADHD jest wrodzone. To nie kwestia lenistwa ani „braku silnej woli”. To inny sposób działania układu nerwowego.
I jednocześnie — co jest dla mnie bardzo ważne — ADHD nie jest wymówką.
Sama mam ADHD. Znam z autopsji rozproszenie, gubienie rzeczy, trudności z poczuciem czasu. Mam też problem z rozpoznawaniem twarzy — zdarza mi się nie poznać osoby, którą znam, jeśli spotkam ją w innym kontekście (co bywa dość niezręczne). A parkowanie? Powiedzmy, że cztery miejsca parkingowe to optymalny komfort pracy mojego układu nerwowego 😉
Do tego dochodzi moja niezdarność ruchowa: potykanie się „o powietrze”, siniaki pojawiające się znikąd i regularne zahaczanie o framugi drzwi. :) Kręcę się, majtam nogami, wywijam rękami — ruch sam mnie znajduje. W dzieciństwie byłam tą „niegrzeczną dziewczyną”, która nie potrafiła usiedzieć spokojnie i ciągle „robiła coś nie tak”.
Z perspektywy czasu widzę, że to nie było niegrzeczne. To był układ nerwowy w ruchu, który nie mieścił się w szkolnych i społecznych oczekiwaniach.
A jednocześnie: pracuję, prowadzę firmę, solidnie prowadzę dokumentację sesji i przygotowuję się do nich, mam porządek w dokumentach i jestem punktualna. Nie dlatego, że „pokonałam ADHD”, tylko dlatego, że poznałam swój sposób funkcjonowania i nauczyłam się go uwzględniać.
Widzę to też u moich pacjentów. Osoby z ADHD mogą być odpowiedzialne, skuteczne i twórcze. Często potrzebują po prostu:
– więcej struktury,
– więcej czasu,
– więcej odpoczynku,
– i więcej życzliwości wobec siebie.
ADHD ma też swoje plusy. Jednym z nich jest kreatywność — nieszablonowe myślenie, łączenie pozornie odległych wątków, świeże spojrzenie. Pojawia się ona naturalnie — jako sposób widzenia świata po swojemu, a nie lepiej czy gorzej.
Objawy ADHD nasilają się, gdy jesteśmy przemęczeni i przeciążeni. I to nie jest słabość — to informacja.

Dla mnie ADHD to nie etykieta ani usprawiedliwienie. To zaproszenie do uważności: na swoje granice, zasoby i tempo. Do brania odpowiedzialności na miarę swojego układu nerwowego, a nie cudzych oczekiwań.

04/01/2026

, psychologia cisza slow regulacja Lanzarote jaskinia uważność emocje

31/12/2025

12/01/2025

Moja nowa strona :) - z ofertą, ale też pokazująca mnie jako człowieka. W zakładce "Moim piórem" zamieściłam moje opowiadania, których ciąg dalszy będzie pojawiał się sukcesywnie.
Dziękuję Katarzyna Mrozińska za ilustrację i za kocie logo 😀

23/12/2024

Życzę Ci dobrych , w zgodzie z sobą , pełnych miłości i ciepła świąt. Podczas, których pytasz siebie i słyszysz czego chcesz, a co Ci nie służy. Odpoczynku, w takiej formie jaką lubisz 😊.