Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/100942749462313/

Pogadajmy- Kompleksowa pomoc dla Ciebie i Rodziny

Strona główna
Polska
Oswiecim
Pogadajmy- Kompleksowa pomoc dla Ciebie i Rodziny

Dane kontaktowe, mapa i wskazówki, formularz kontaktowy, godziny otwarcia, usługi, oceny, zdjęcia, filmy i ogłoszenia od Pogadajmy- Kompleksowa pomoc dla Ciebie i Rodziny, Psychoterapeuta, Ulica Gospodarcza 24, Oswiecim.
(1)

Wsparcie dla rodzin, par, osób indywidualnych a przede wszystkim dzieci w zakresie psychoterapii systemowej, wsparcia pedagogicznego, konsultacji rodzicielskich, szkoleń, mediacji oraz treningów TUS/TZA.

13/08/2026

🌿 Zgodnie z obietnicą, po kolei wrzucamy wszystkie listy zapisowe. ZACZYNAMY OD TUS-u! 🧩💛

Kolejna edycja TUS – Treningu Umiejętności Społecznych w PogadajMy rozpoczyna się już 3 października!

Zapraszamy dzieci i młodzież w wieku 6–17 lat. Tworzymy 4 grupy wiekowe, po maksymalnie 6 osób. Grupy są zamknięte, dzięki czemu możemy lepiej dopasować zajęcia do potrzeb i możliwości uczestników.

📅 10 spotkań, raz w tygodniu – w soboty
⏰ 90 minut
👥 4 grupy wiekowe, maks. 6 osób
💰 135 zł za spotkanie

TUS w PogadajMy to przede wszystkim praktyka. Dzieci i młodzież uczą się i ćwiczą m.in.:

💬 budowanie relacji i współpracę
❤️ rozpoznawanie emocji i radzenie sobie z nimi
🗣️ komunikowanie swoich potrzeb i uczuć
👂 rozmowę i uważne słuchanie innych
🤝 rozwiązywanie konfliktów
🌱 pewność siebie i stawianie granic

Czyli dokładnie tych umiejętności, które pomagają lepiej odnajdywać się w domu, szkole i relacjach z rówieśnikami.

📌 Zapisy: https://forms.gle/KDW5yDtCMwrhB4kb9

Zostało nam już tylko 10 miejsc!

Przed rozpoczęciem zajęć odbędą się spotkania konsultacyjno-kwalifikacyjne w pierwszej połowie września, żeby dobrze dopasować dzieci do grup.

🎈 Pierwsze zajęcia: 3 października

Jeśli czujecie, że to może być coś dobrego dla Waszego dziecka — zapraszamy do zapisów. 💛

07/08/2026

Hej! Wróciłam. A właściwie... wracam. 😅 Tak na dobre od poniedziałku.

Dzisiaj udało mi się odpisać na ponad 60 wiadomości. Jeśli jakimś cudem do Ciebie nie dotarłam – upomnij się proszę. ❤️ Staram się nadrobić prawie miesiąc wycięty z życia, ale przy naszych trzech kanałach komunikacji naprawdę mogłam coś przeoczyć. 🤯

Dzisiaj padło też pytanie o góry, więc wrzucam szybkie info. Chodź że... PogadajMy

🏕️ 14–16.08 idziemy w góry.
Śpimy pod namiotami, mamy jedno miejsce noclegowe przy schronisku, a poza tym po prostu chodzimy po okolicznych szlakach. Bez ciśnienia. Wieczorem ognisko, rozmowy i trochę oddechu od codzienności.

I spokojnie... moja kondycja zdrowotna nadal jest raczej z tych "delikatnych", więc jeśli myślisz, że nie dasz rady, to prawdopodobnie właśnie dasz. 😄 A ci, którzy mają energię za pięciu, na pewno znajdą sobie kompana w naszej wojskowej. 😉

Tu link https://forms.gle/CY7nbEAfdPJZHgLg6

Mam już też nowy termin konferencji, nową edycję TUS-ów i jesienny wyjazd dla kobiet, ale będę to wszystko wrzucać stopniowo. Nie chcę Was zalać informacjami pierwszego dnia po powrocie. 😅

A teraz powiedzcie...
Macie jakieś pytania? Czegoś potrzebujecie? Jest coś, w czym PogadajMy może Wam pomóc?

Dajcie znać. ❤️

31/07/2026

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, że każdy z nas powstał z zaledwie dwóch mikroskopijnych komórek – jednej żeńskiej i jednej męskiej?

Był taki moment, w którym się spotkały. Jedna chwila, od której zaczęła się cała historia. Historia człowieka.

Potem przez dziewięć miesięcy działo się coś niezwykłego. Z jednej komórki powstawały kolejne. Tworzyło się serce, mózg, dłonie, oczy. Rodziła się pamięć, wrażliwość, pierwsze reakcje na świat. Już wtedy uczyliśmy się jego rytmu.

Czasem zastanawiam się, czy potrafilibyśmy wrócić myślami do czasu, kiedy byliśmy pod sercem mamy. Jak wyglądał tamten świat? Jakie było to pierwsze poczucie bezpieczeństwa? A może pierwsze doświadczenie życia?

I chyba żadne z nas, będąc zaledwie maleńkim początkiem, nie mogło przypuszczać, jak piękny, trudny, zachwycający i bolesny świat czeka po drugiej stronie.

Im dłużej pracuję z ludźmi, tym mniej fascynuje mnie sam świat, a coraz bardziej człowiek. Ze wszystkimi swoimi humorami, emocjami, bliznami, odrapanymi kolanami, talentami i historiami, które nosi w sobie.

Zostawiam Was o brzasku słońca z tą myślą: każdy z nas jest małym cudem, który kiedyś zaczął się od dwóch mikroskopijnych komórek.

W PogadajMy sezon urlopowy sie rozwija, ja wracam do sił a świat jakoś dziwnie nie potrafi zwolnić i kazdego dnia daje kuksańce w nos 🙈

19/07/2026

Dzisiaj biję się w pierś przed własną hipokryzją.

Kiedy ktoś zapytał mnie, czy włączam sobie telewizor na sali, odpowiedziałam z pełnym przekonaniem:
– Nie ma szans. Średnia wieku na sali to 70+, mózg by mi się zlasował od wiadomości i telenowel. Zwłaszcza że na co dzień w ogóle nie oglądam telewizji.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy moje współlokatorki podeszły do mnie z pytaniem:
– Pani Martusiu, a czy mogłaby nam Pani włączyć wieczorem mecz? My się na tym nie znamy technicznie... tylko żeby nam Pani pomogła. Oczywiście, jeśli nie będzie to Pani przeszkadzało.

Myślałam, że się przesłyszałam.

A potem wszystkie trzy z pełnym zaangażowaniem zasiadły przed telewizorem. Wiedziały, gdzie odbywa się mecz, znały zawodników, komentowały akcje, przeżywały każdą sytuację na boisku. Na naszej sali oficjalnie powstała strefa kibica.

I wiecie co? To był chyba najprzyjemniejszy początek meczu, jaki kiedykolwiek oglądałam.

Jako psychoterapruta często powtarzam, że stereotypy są skrótami myślowymi. Mózg je uwielbia, bo oszczędzają energię. Problem w tym, że bardzo często prowadzą nas do błędnych wniosków. Zaczynamy widzieć ludzi przez pryzmat wieku, wyglądu czy kilku informacji, zamiast przez pryzmat tego, kim naprawdę są.

Dzisiaj sama wpadłam we własną pułapkę.

I chyba właśnie dlatego tak lubię takie lekcje. Są niewygodne, trochę zawstydzające, ale przypominają, że pokora jest jedną z najważniejszych cech w pracy z ludźmi i w życiu.

Czy od dziś zostanę kibicem? Tego jeszcze nie wiem.

Ale wiem jedno – po raz kolejny życie pokazało mi, że człowiek jest znacznie ciekawszy niż nasze wyobrażenia o nim. I oby jak najczęściej miało odwagę wyprowadzać mnie z błędu.

17/07/2026

Widzisz to światło? Ten delikatny promień?

Dziś obudziły mnie dźwięki cierpienia. Jęk. Ból. Wołanie. Sama obudziłam się tak obolała, że przez chwilę pomyślałam, że chyba wygodniej byłoby spać na podłodze.

I wtedy przyszła do mnie pewna myśl.
Obudziłam się w miejscu, gdzie pierwszym dźwiękiem dnia nie jest budzik ani śpiew ptaków, ale cierpienie. W miejscu, gdzie ludzie marzą nie o egzotycznych wakacjach, nowym samochodzie czy kolejnym sukcesie zawodowym.

Marzą o tym, żeby samodzielnie nabrać powietrza. Żeby zrobić kilka kroków. Żeby powiedzieć jedno zdanie. Żeby ból choć na chwilę odpuścił.

I nagle ten promień światła za oknem przestał być tylko promieniem światła.

Stał się przypomnieniem, że mogę go zobaczyć. Że mogę wstać i podejść do okna. Że mogę pójść na spacer. Przytulić dzieci. Zadzwonić do przyjaciela.
Na co dzień nasz mózg jest fatalny w docenianiu tego, co ma. Błyskawicznie przyzwyczaja się do dobra i równie błyskawicznie zaczyna gonić za tym, czego jeszcze brakuje. To dlatego tak łatwo wpaść w przekonanie, że życie jest głównie pasmem problemów.

Nie. Problemy są prawdziwe. Ale prawdziwe jest też dobro, które często przykrywamy własnym pośpiechem, zmęczeniem i narzekaniem.

Dlatego dzisiaj, w samym środku tego miejsca pełnego bólu, mam w sobie więcej wdzięczności niż w wielu "łatwiejszych" dniach.
Bo dopóki mogę oddychać, chodzić, widzieć światło, słyszeć śmiech moich dzieci i kochać ludzi... moje życie naprawdę jest pełne dobra.

Nawet jeśli chwilami jest ono przykryte sporą kupą gnoju.

I czasem trzeba obudzić się bardzo blisko cudzego cierpienia, żeby przypomnieć sobie, jak niewiele jest w życiu naprawdę oczywiste.

14/07/2026

To zdjęcie zobaczyłam dziś w socialach i przepadłam... ale nie wiedziałam co z nim zrobić. Jest ono autorstwa nieznanego mi dotąd Trzeci Plan. I pomijając wybitną estetykę to zdjęcie aż się prosi o interpretację...
Bo chyba każdy z nas zna taki moment w życiu, kiedy jest ciemno. Nie dlatego, że wszystko się skończyło. Po prostu dlatego, że nie widać, co jest dalej.

Idziemy z małą latarką. Oświetla tylko kilka kroków. Daje poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie odbiera możliwość zobaczenia całego obrazu. W jej świetle łatwo uwierzyć, że poza tym niewielkim kręgiem jest już tylko mrok.

A przecież to nieprawda.
Tam nadal są góry. Tam nadal jest droga. Tam nadal czekają rzeczy, których jeszcze nie potrafimy sobie wyobrazić.
Czasem życie zaprasza nas do zrobienia czegoś zupełnie nieintuicyjnego. Wyjścia na szlak nocą. Zaufania, że nie musimy widzieć całej drogi, żeby zrobić kolejny krok.
Paradoksalnie są doświadczenia, których nie przeżyjemy w pełnym słońcu. Tak jak nie zobaczymy Drogi Mlecznej w środku dnia.

Ja też bywam zagubiona. Mam chwile, kiedy stoję w swoim własnym mroku i zastanawiam się, czy na pewno idę we właściwą stronę. Czy to co robie ma sens i czy nie powinnam zawrócić.

Ale mimo wszystko wierzę.
Że to, co najpiękniejsze, nie jest za mną. Że największe zachwyty nie wydarzyły się jeszcze.
I że czasem wystarczy odwaga, by zrobić jeszcze jeden krok, zgasić latarkę... zanim zobaczymy całe niebo.

Ps. Dopiero jak kliknięcie w zdjęcie zobaczycie je wcale okazałości.

07/07/2026

Od kilku lat organizuję konferencje PogadajMy. I chyba nigdy nie powiedziałam tego wprost.

Te konferencje są tworzone społecznie. Nikt z organizatorów nie zarabia na nich ani złotówki. Cegiełki od uczestników od początku przeznaczamy na cele charytatywne, a wszystkie koszty organizacyjne – takie jak catering, materiały konferencyjne czy drobne udogodnienia dla uczestników – staramy się pokrywać dzięki sponsorom i partnerom.

Od początku ogromnym wsparciem jest dla nas Synthos , a od dwóch lat również Fundacja Grupa Kęty Dzieciom Podbeskidzia. Dzięki nim mogliśmy stworzyć konferencje na naprawdę wysokim poziomie i jestem za to ogromnie wdzięczna.

W tym roku, zanim ponownie zapukamy do drzwi naszych stałych partnerów, chciałabym spróbować znaleźć nowe źródła wsparcia. Wierzę, że warto budować coraz większą społeczność ludzi i firm, którym bliska jest edukacja, zdrowie psychiczne i wzajemne zrozumienie.

Jeśli sponsorów nie będzie, konferencja i tak się odbędzie. Bo jej wartością są ludzie, wiedza i rozmowy. Być może zabraknie przerwy kawowej czy poczęstunku, ale nie zabraknie tego, co najważniejsze.

W tym roku IV Oświęcimska Konferencja PogadajMy... o neuroróżnorodności- od diagnozy do codzienności – temacie niezwykle ważnym i obecnym w życiu wielu dzieci, dorosłych, rodzin, nauczycieli i specjalistów. Nasi prelegenci przygotowują wyjątkowe wystąpienia. Mam nadzieję, że każdy uczestnik wyjdzie z tej konferencji z choć jedną myślą, która zainspiruje go do dalszych poszukiwań, zmieni perspektywę albo pozwoli lepiej zrozumieć drugiego człowieka.

Może w naszej społeczności jest osoba lub firma, która chciałaby zostać sponsorem lub partnerem konferencji?
A może ktoś ma pomysł, jak w inny sposób realnie wesprzeć to wydarzenie?

Jeśli tak – odezwij się do mnie. Razem możemy zrobić coś naprawdę wartościowego. ❤️
Jeśli nie- proszę udostępnij - moze wśród Twoich znajomych bedzie ktoś chętny do wsparcia tego dzieła?

Adres

Ulica Gospodarcza 24
Oswiecim
32-600

Strona Internetowa

facebook.com

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Pogadajmy- Kompleksowa pomoc dla Ciebie i Rodziny umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.