13/09/2026
Historia pewnej muchy. 🪰
W czwartek, po zajęciach, zauważyłam ją w Studio.
Pomyślałam: może dam jej spokój. Poza tym może sama zakończy swój żywot. Było późno i nie chciało mi się za nią ganiać.
W piątek rano zobaczyłam ją znowu. Już na sali, podczas praktyki.
Dopóki się ruszałyśmy, nadal nikomu nie przeszkadzała, więc przestałam się nią przejmować.
Po zakończeniu flow, rozpoczęła się praktyka jogi Nidry. Skupiłam się na oddechu i jak najlepszym wprowadzeniu w sen jogiczny.
Po chwili jednak zauważyłam, że jedna z joginek co chwilę się wierci i wzdryga.
Pomyślałam: O! Układ nerwowy. Tak intensywnie odpuszcza napięcia. Poczuje ulgę po praktyce.
Po chwili zobaczyłam, że to nie układ nerwowy. To mucha 🤦🏽♀️
Co chwilę siadała praktykującej dziewczynie na stopach albo dłoniach.
A ja próbowałam prowadzić Nidrę niewzruszonym głosem, jednocześnie desperacko, za pomocą podkładki pod kolana odganiając muchę i zastanawiając się, czy właśnie nie rujnuję komuś połączenia.
Po zakończeniu zapytałam:
– I jak? Ta mucha chyba wytrąciła Cię z praktyki?
Odpowiedziała, że owszem — rozpraszała ją. Ale mimo tego miała swoje momenty, pojawiły się jej własne wizje, a także ocean, który był tego dnia częścią naszej przestrzeni mentalnej.
I wtedy pomyślałam, że to właśnie esencja praktyki, która przecież nie polega tylko na stwarzaniu świata, w którym nic nie zakłóca naszego skupienia.
Tylko na tym, by przypadkowe i zupełnie nieprzewidziane „coś” nie odebrało nam całkiem naszego własnego „teraz”.
Uczestniczka piątkowej praktyki nie potrzebowała idealnych warunków, żeby wejść głębiej.
Miała muchę.
I miała ocean.
A pomiędzy jednym, a drugim — siebie.
I to jest jedna z rzeczy, których uczy joga: nie wybierać rzeczywistości, która jest wygodna, tylko nauczyć się być obecnym w tej, która właśnie się wydarza.