15/02/2026
To nie mógł być inny dzień niż właśnie ten - 14 lutego, święto miłości ❤️. W tym dniu rozpoczęła się moja dwuletnia przygoda z NARM, czyli Neuroafektywnym Modelem Relacyjnym - zaawansowanym szkoleniem w pracy z traumą rozwojową, traumą relacyjną i C-PTSD.
Nie bez znaczenia jest dla mnie ta data. Bo jeśli u źródeł traumy rozwojowej znajduje się naruszenie miłości bazowej, to trudno o bardziej symboliczny moment.
Naruszenie, czy pęknięcie bazowego poczucia bezpieczeństwa w relacji z innymi czasem pochodzi z braku, czasem z zaniedbania, wykorzystania lub innej formy przemocy. Czasem to subtelne, powtarzalne niedostrojenie, które nie zostawia widocznych ran, a jednak zmienia sposób, w jaki człowiek czuje siebie w relacji.
Gdy zaspokojenie podstawowych potrzeb w dzieciństwie
❤️kontaktu,
💛dostrojenia,
🧡zaufania,
🩷autonomii,
💜miłości i seksualności
zostaje naruszone, to naturalne, że szukamy sposobów, by utrzymać niezbędną do życia więź, adaptujemy się tak, jak w tym czasie jest to możliwe... I chciałbym Wam tu opisać więcej moich refleksji ale wybrałam dwie z warsztatu:
🌿Jaka musiałam się stać w dzieciństwie, by utrzymać relację z opiekunami? Jaka teraz muszę być, by mieć relację? Z czego wówczas musiałam zrezygnować, z jakiej części siebie? Z jakiej rezygnuję teraz?
oraz
🌿Mając doświadczenie naruszenia bazowej miłości i bezpieczeństwa z czasem pojawia się napięcie, które wielu z nas zna: wrodzone pragnienie bliskości spotyka się z dużym lękiem przed jego spełnieniem. Ten konflikt pozostaje w tle codziennych wyborów, w sposobie, w jaki zbliżamy się i wycofujemy.
Te refleksje zaciekawiają mnie i poruszają jednocześnie. Zostawiam je tu dla Was.
💚Jednocześnie wierzę, że w człowieku istnieje naturalny ruch w stronę życia i biorę też tę metaforę od tworcy NARM - tak jak roślina zwraca się ku słońcu, tak w nas obecny jest wrodzony impuls ku połączeniu: z drugim człowiekiem, z grupą, wspólnotą, naturą, z czymś większym niż my sami.
Ten ruch nie znika nawet wtedy, gdy został wielokrotnie zraniony. Bywa jednak kruchy, ostrożny, wymagający czasu i bezpiecznej relacji.
Dzisiejsze Intro było dla mnie ważne. Dobrze mi było mówić o trudzie złości, dobrze było być świadkiem sesji prowadzonej przez dr Beatę Leisse - serdeczne dzięki 🌿💚. Dziękuję też za organizację, za cierpliwy spokój, zaufanie i za początek tej drogi.
Po spotkaniu poszłam na spacer. Szukałam swojej intencji. Czego pragnie moje serce? Czego chcę dla siebie w tej dwuletniej podróży? Jeszcze nie mam gotowych słów. Na razie pozwalam im dojrzewać, patrząc na zachodzące słońce.
Czułości dla wszelkich naszych zranień, dobrego wieczoru 💚🌿,
AK
