Centrum Terapii i Psychoedukacji Eliza Szymkowiak

01/06/2026

Dzień dobry! Cześć! Witajcie w poniedziałku! Dziecięcym poniedziałku!
Z okazji tego dnia ślę moc dobrej, żywotnej i czułej energii. Takiej, która drzemie w dzieciach i uwalnia się w spontaniczności i wolności. Niechaj niesie Was w świecie.

Co roku z moją mamą wysyłałyśmy sobie na wzajem w tym dniu życzenia. Mama zawsze wtedy mówiła, że nigdy nie przestaje się być dzieckiem swojej mamy. Myślę o tych słowach dzisiaj, będąc też po weekendzie w Szkole i myślę o nas dorosłych, którzy jako dzieci nie mieli szansy doświadczać dziecięcego, czy nastoletniego świata z różnych powodów. Życzę Wam, abyście mogli spotkać się ze swoją dziecięcą częścią. Zobaczyć ją, poczuć i otulić tą dziecięcą część Was z czułością i uznaniem jej istnienia.

Z czułością
Eliza 🫂

22/05/2026

Wspaniała rozmowa. Bardzo polecam.

GOSIA OHME Podcast · Episode

11/05/2026

Taaaak...🙈 rozumiem z autopsji po jednej i po drugiej stronie fotela 😉
Niech to będzie spokojny dzień. 🙈

I w punkt Blog Ojciec 🍀

Eliza 🍀

Najgorzej

06/05/2026

Wraz ze zbliżającymi się wakacjami zapraszamy do udziału w letnim turnusie terapeutycznym.

28/04/2026

Myślę o maju. Uwielbiam maj, to mój ulubiony miesiąc w roku i mam takie doświadczenie, że w maju dzieją się piękne rzeczy. I zaciekawiam się co przyniesie ten, który się zbliża.
Tymczasem jest tu trochę ciszej. I w gabinecie też jest nieco ciszej.
TUS-y się dzieją dba o nie obecnie dużo bardziej Kinga, za co jestem jej ogromnie wdzięczna. 🫂 Ja pracuję, choć mniej. I troszkę o tym jest ta cisza. Bo ciało mi się rozkrzyczało i wsłuchuję się w nie ja, ale też fajni lekarze. Oni badają i osłuchują, a ja słucham ich i siebie. I teraz jest tak i jeszcze chwilę tak będzie, że będzie mnie czasami mniej, może więcej online, a rzadziej stacjonarnie. A kiedy już poczuję tak na pełnej tęczy, że mogę i lekarze powiedzą "ostrożnie ale powoli" 😉 to będą znaki. 🌈 Póki co zwalniam i bardzo powoli, choć wielkimi krokami tuptam do maja. Bo maj jest piękny. 🍀
Serdeczności
Eliza 🍀

Fot. Ja. Dzisiaj na spacerze tak pstryknęłam, bo pięknie. A kocham tą soczystą zieleń i błękit nieba.

19/03/2026

Na zajęciach TUS z młodszą grupą szkolną ćwiczyliśmy radzenie sobie w sytuacjach trudnych i zaskakujących 🎲

Pomogła nam w tym gra Lotti Karotti 🐰od – nieprzewidywalna, pełna emocji i niespodzianek! Każdy ruch na planszy mógł zmienić przebieg rozgrywki, co było świetną okazją do trenowania elastyczności i reagowania na zmiany.

Podczas gry uczyliśmy się:
👉 radzenia sobie z wygraną i przegraną
👉 zauważania ciągu przyczynowo-skutkowego
👉 rozwijania logicznego myślenia
👉 nazywania i omawiania emocji, które pojawiają się w trakcie rywalizacji
👉 ograczania gratyfikacji
👉 czekania na swoją kolej

Lotti Karotti okazała się doskonałym narzędziem do rozmów o tym, co czujemy, gdy coś nie idzie po naszej myśli – albo gdy nagle wszystko się zmienia 😊

A co najważniejsze – gra wprowadziła nas w świetny nastrój i mnóstwo radości! Cudowne figurki królików 🐇 i bardzo ciekawie skonstruowana plansza sprawiły, że czas upłynął nam baaardzo miło i zdecydowanie za szybko 🙈

Z wiosennym pozdrowieniem
Eliza i Kinga 🍀

17/03/2026

Dzień dobry Wszystkim!
TUS-owe wieści nadchodzą!

Pierwsze kroki w komunikacji – zajęcia TUS dla przedszkolaków 🌱
Od czego zacząć kształtowanie umiejętności porozumiewania się z drugą osobą? Najlepiej od najprostszych zabaw, w które dzieci naprawdę chcą się angażować. Znane tematy, ulubione aktywności i bezpieczna atmosfera sprawiają, że dzieje się mała magia. ✨
Podczas naszych zajęć TUS dla dzieci w wieku przedszkolnym odkrywamy, że komunikacja może być naturalną częścią wspólnej zabawy. Okazuje się, że przedszkolaki doskonale potrafią używać słów „proszę” i „dziękuję”, a także zadawać pytania do innych dzieci. Czasem są to bardzo konkretne i piękne propozycje współpracy, jak: „Czy zrobić dla Ciebie kawałek muru do Twojej budowli?” 🧱
Małe kroki naprawdę mają wielką moc. Początkowa niepewność i wsparcie osoby dorosłej z czasem zamieniają się w samodzielne próby podejmowania interakcji społecznych. Dzieci zaczynają robić to z coraz większą świadomością, odwagą i radością. 🌟
To właśnie w takich momentach widać, jak rozwijają się kompetencje społeczne – krok po kroku, w tempie dziecka, w atmosferze bezpieczeństwa i zabawy. 💛
Małe kroki 👣 prowadzą do dużych zmian – a pierwsze doświadczenia dobrej komunikacji stają się fundamentem budowania relacji z innymi. 🌱

A jak to wygląda u Waszych dzieci?
Czy łatwo przychodzi im rozpoczynanie rozmowy i wspólnej zabawy z innymi dziećmi? 🙂

Ślemy wiosenne pozdrowienia!
Eliza i Kinga 🌻



Jeśli zainteresowało Was to co robimy na zajęciach i jak pracujemy zapraszamy do kontaktu!
☎️ 509 290 357
📧 [email protected]

14/03/2026

Dzień dobry w sobotę!
Przychodzę z piątkowymi przemyśleniami. Wczoraj jak wróciłam było po 22 i pomyślałam "nie ucieknie". I jestem.
Wiecie co uwielbiam piątki!
Bo piątki w gabinecie to Nastoletnie Piątki!
Uwielbiam ich, tych moich nastolatków. Jestem z nich szalenie dumna. Jak dużą pracę na rzecz siebie wykonują, w swoim tempie, swoim sposobem, tak jak potrzebują. Wczorajszy dzień skończyłam z ogromem radości, wzruszenia, poruszenia. Było o złości i smutku, takich nastoletnich, więc czasem mocnych emocjach, a czasem bardzo skrytych. Było śpiewająco i wesoło, a jednocześnie "nooo trudno też było", ale z ogromem nadziei. Było też celebrująco, w zachwycie i o wow.
Ostatnio na szkole usłyszałam "zawieranie sojuszu terapeutycznego zajmuje około 100h". 100 godzin! Rok ma 52 tygodnie. Widzicie to prawda? Tą matematykę? I ja wczoraj tego poczułam. Sojuszu raczkującego, bardzo ostrożnie i bardzo powolutku. Sojuszu, który zaczyna powoli wyglądać, jak przebiśniegi spomiędzy liści. I jest zauważany nie tylko przeze mnie, ale przede wszystkim przez tego Młodego Zdolnego. Sojuszu, który jest i który łącznie zajął 3 lata. 2 lata procesu grupowego i prawie rok indywidualnego i ja widzę jak to płynie. Ja widzę pracę tego Młodego Zdolnego, widzę jak się rozwija, rozkwita. I wierzcie mi kwiczę wewnętrznie "iiiiiii eksajtiiiiiiing" z radości i dumny, bo zrobił kawał ogromnej pracy.
I myślę o nich dzisiaj ciepło i z uśmiechem.
I myślę o siebie w towarzyszeniu im. Bo wiecie, ja też czasem wątpię. Czy to ja jestem tym właściwym terapeutom dla nich? Czy może za wolno? A może nie tak. A może inaczej. I od tego mam superwizje, która mną lekko potrząsa "Powoli Eliza", "dobrze robisz, rób i pracuj tak dalej. Zobaczysz." No i widzę, powoli, z cierpliwością (bo mam w sobie swojego poganiacza, któremu muszę wstrzymywać lejce), towarzyszę im w ich podróży. I to jest na prawdę ogromny zaszczyt.🫂
I powiem Wam, wczoraj o 22 bym się tak chyba nie rozpisała.
Zostawiam tu tak moje gabinetowe przemyślenia i zmykam "w stronę słońca"! ☀️

Pięknego dnia dla Was!
Eliza 🍀

Ps. W komentarzu piosenka, która rozpoczęła moją dzisiejszą podróż. Taka inspiracją z wczoraj. 😉

09/03/2026

Dzień dobry! Cześć! Witajcie!

🌸 Kolejny kwiat zespołowy może oznaczać jedno - wystartowała nowa grupa TUS dla starszych dzieci szkolnych! 🌸

Przed nami wiele ćwiczeń, rozmów i zabaw rozwijających m.in.:
• integrację
• współpracę w grupie
• komunikację i wyrażanie emocji
• radzenie sobie w trudnych sytuacjach społecznych
• budowanie pewności siebie

Atmosfera już od pierwszego spotkania jest pełna zaangażowania, życzliwości, wzajemnego zrozumienia i dużej dawki śmiechu. 😊

📣 Mamy jeszcze 1 wolne miejsce w grupie!

Jeśli chcesz, aby Twoje dziecko rozwijało swoje kompetencje społeczne w bezpiecznej i wspierającej przestrzeni – zapraszamy do kontaktu.

☎️ 509 290 357
📧 [email protected]

Zapraszamy
Eliza i Kinga 🍀

06/03/2026

Dzień dobry Wszystkim!
Wczoraj na porannym spacerze wróciły do mnie słowa, które dwa lata temu usłyszałam na treningu interpersonalnym od trenerki i niedawno znów je usłyszałam "nie trzymaj, puść i zaufaj". I widzę i czuję jak do mnie wracają. Teraz. Dzisiaj też. Zaufaj procesowi, temu co się dzieje. Nie trzymaj tego co już jest stare i nie służy. Zaufaj. Puść. Trudne. Bardzo trudne. Kiedy przez lata uczyłaś się, że "do odważnych świat należy", "musisz sobie poradzić", a teraz widzisz, na żywym organizmie, na sobie doświadczasz, że to wyczerpuje. Nie radzę sobie - ok. Nie bywam odważna - ok. Nawet nie chcę być dzielna i odważna. Ja już to robiłam. Znam. Trzymałam się tego kurczowo przez lata. Wtedy pozwolilo mi to przetrwać. Teraz jestem zmęczona. Nie chcę. A dzieją się rzeczy, które aż proszą się żeby po prostu je puścić. Ale drugiej stronie jest skok z klifu w mgłę i zaufanie, że to jest dobre. Puść. Próba trzymania, kontrolowania jest taka bezpieczna. A jednocześnie wstrzymująca od ruchu, bo za ruchem jest lęk. Lęk, bo nie ufam. Sobie. Światu. Ludziom. I myślę, że się licytuję "może będę puszczać powoli?". Powoli, to nie boli. I wiecie co z pomocą przychodzi mi znowu mój pies. Patrzę na niego, kiedy jest na lince okej 10 metrowej, ale nadal na lince. Jest w kontroli. Mojej oczywiście. I jest bezpiecznie dla niego, dla mnie, dla innych. Ale przede wszystkim jednak dla mnie. A kiedy idę w oczywiście wybrane przeze mnie, bezpieczne miejsce, łąki, z potencjalnie nikłą szansą spotkania kogoś. Bo przecież bezpiecznie, w kontroli, mojej. I oglądam się dziesiątki razy, czy aby na pewno i... puszczam go! I widzę ten pęd, tą radość, tą wolność i gna tak, że czasem sobie myślę "no i przepadł". Tak, przepadł w uczuciu puszczenia, galopie wolności i radości. I wraca, m***a ogonem że mu całe pupsko lata, język na wierzchu. I znowu puszcza się w pęd. I znowuż myślę sobie chcę być jak on. Zaufać i puścić, żeby spadać z uf­no­ścią w tą mgłę. I początek jest we mnie w zaufaniu sobie, do siebie, do procesu.

Spokojnego
Eliza 🍀

Film z maja 2025