Agnieszka Fortuna Gabinet Pomocy Psychologicznej i Psychoterapii

08/09/2026

Można głosować na Psychiatrę Roku. Polecam osobę dr Wojciecha Żaka

Poznaj Wojciech Żak, kandydata w plebiscycie "Wybieramy Psychiatrę Roku". Dowiedź się więcej o uczestniku - zobacz jak wygląda, sprawdź co robi i kim jest. Podejmij decyzję i głosuj!

08/09/2026

📘 Dostrajanie się do psychotycznych fal

Richard Lucas pisze, że psychoza jest stanem, w którym myślenie zostaje zaatakowane od środka — przez tę część umysłu, która nie toleruje frustracji i próbuje pozbyć się wszystkiego, co zbyt bolesne lub nie do zniesienia.

Zrozumienie pacjenta psychotycznego wymaga więc dostrajania się do "psychotycznych fal”, które organizują jego doświadczenie i kontakt ze światem:

"Jeśli chcemy zrozumieć, co się dzieje z pacjentem takim jak pan M., musimy najpierw dostroić się do psychotycznych fal. Należy zdać sobie sprawę z dominacji psychotycznej części w umyśle pana M., która nie toleruje frustracji i używa umysłu jak narządu mięśniowego do ewakuowania myślenia, podejmowanego przez niepsychotyczną część umysłu.

Częścią psychotyczną kierują śmiercionośne, przeciwne życiu siły. Po ewakuacji obaw wnoszonych przez część niepsychotyczną, część psychotyczna wypełnia puste
miejsca zaprzeczeniem i racjonalizacjami oraz przedstawia światu zewnętrznemu bardzo rozsądną postawę".

Więcej o psychoanalitycznym rozumieniu psychozy i pracy z pacjentami psychotycznymi przeczytacie w książce Richarda Lucasa „Psychotyczne fale. Perspektywa psychoanalityczna w psychiatrii”. Książka dostępna jest w naszej księgarni na stronie 🔗 fundament.waw.pl

26/08/2026

Złożone PTSD, oprócz objawów typowych dla „zwykłego” PTSD, charakteryzują trwałe przekonania o własnej bezwartościowości lub wadliwości, którym towarzyszy poczucie wstydu, winy lub porażki. Osoby doświadczające złożonego PTSD – typowe dla nich problemy obrazuje film „Przechowalnia numer 12” – nie radzą sobie z emocjami oraz nawiązywaniem bliskich, trwałych więzi. W efekcie są narażone na liczne trudności osobiste i społeczne, w tym edukacyjne i zawodowe.

Psychika ludzi, którzy we wczesnych latach nie doświadczyli bezpieczeństwa albo szybko je utracili, a na dodatek doznawali przemocy lub ją obserwowali, jest jak dom postawiony na ruchomych piaskach – pozbawiony solidnych fundamentów, chybotliwy, ciągle grożący zawaleniem. Przekonania wyniesione z traumatyzujących rodzin utrudniają „odróżnianie podłogi od sufitu”, co sprawia, że ludzie cierpiący na złożone PTSD nie potrafią określić źródeł swoich problemów albo je bagatelizują. W najlepszym przypadku sądzą, że mają nieokreślone problemy z samooceną ukształtowaną w dzieciństwie, w najgorszym – że byli „trudnymi dziećmi”, którym przemoc się należała i wciąż zasługują na to, co najgorsze. Jeśli nie znajdą kompetentnej pomocy psychologicznej, mogą latami nieskutecznie leczyć się na zaburzenia lękowe, depresję czy osobowość typu borderline.

Koniecznym elementem terapii złożonego PTSD jest rekonstruowanie traumatycznych doświadczeń, często pamiętanych mgliście lub w ogóle, dzięki zbawiennemu mechanizmowi dysocjacji, odcinającemu dzieci od fizycznego i psychicznego cierpienia, którego nie potrafią udźwignąć.

Odzyskiwanie wspomnień umożliwia dostrzeżenie absurdalności norm, które obowiązywały w domu rodzinnym, takich jak „ojciec i matka zawsze mają rację”, „werbalna i cielesna agresja jest w porządku”. Pozwala na zdystansowanie się wobec przekonań ukształtowanych na skutek bycia dzieckiem maltretowanym lub zaniedbywanym, typu: „Jestem nikim”, „Nie zasługuję na miłość”, „Ludzie są źli”, „Świat jest okropnym miejscem”, „Zawsze spotyka mnie najgorsze”.

Rekonstrukcja wspomnień i ich reinterpretacja prowadzą do uniezależnienia się od traumatyzujących rodziców, z którymi dzieci, także w dorosłości, często są związane swoistym syndromem sztokholmskim. Ludzie uwolnieni od rodzicielskich wpływów mogą wreszcie zająć się tworzeniem nowej instrukcji obsługi życia – bo to właśnie trzeba robić w przypadku złożonego PTSD: uczyć się prawie wszystkiego od podstaw. Pozostałe elementy terapii skutków wielokrotnej, interpersonalnej traumy obejmują budowanie poczucia bezpieczeństwa, samoakceptacji, szacunku dla innych i zaufania do życia, wypracowywanie metod radzenia sobie z własnymi i cudzymi potrzebami oraz emocjami, ćwiczenie nowych nawyków umysłowych, takich jak dystansowanie się, oraz umiejętności komunikacyjnych.

Anna Tylikowska, Jak traumy z dzieciństwa wpływają na dorosłe życie, cały artykuł w komentarzu

Fot: Kadr z filmu Przechowalnia nr 12

Opisane wyżej trudności można skutecznie leczyć nie tylko pracując indywidualnie ale szczególnie w przypadku młodych dorosłych - w grupach. W Kontekstach prowadzimy grupę poświęconą osobom będącym w tej konkretnej grupie wiekowej, trwają obecnie konsultacje, Link do istotnych szczegółów w komentarzu

26/08/2026

26/08/2026

Anger is one of the most misunderstood parts of trauma healing, yet research shows it's a core stage of recovery.
Psychologists like Judith Herman and Bessel van der Kolk note that when the nervous system finally begins to exit survival mode, suppressed emotions rise to the surface.
Anger is often one of the first.
It's not "regression."
It's not you becoming bitter.
It's your system finally having enough safety to feel what it couldn't feel before.
When surviving, you didn't have the luxury of anger; survival requires shutting down, appeasing, or disconnecting from your own needs (polyvagal theory). But once safety increases, the body begins to process the truth it previously protected you from.
That's why anger can show up suddenly:
• when your capacity expands
• when dissociation softens
• when you start seeing the past with clearer eyes
• when you stop blaming yourself
Anger in trauma work is a restorative emotion; it signals injustice, violation, and boundaries that were crossed. It is part of reclaiming self-worth.
This stage can feel destabilizing, but it is also a sign of healing.
You're not "falling apart."
You're finally feeling what your younger self never had permission to feel.
And it means something powerful:
You're moving from surviving to remembering your worth.

Quote and Image: (on Instagram)
*
*
*
If you’re a survivor of CPTSD and this resonates with you, consider joining our trauma-informed community of co-survivors healing together.

Our trauma-informed online community offers a supportive environment for survivors who want to rebuild self-worth and form healthier relationships with themselves and others. Participation is self-directed, paced by individual capacity, and rooted in safety and respect.

To learn more, visit https://cptsdfoundation.org/dailyrecoverysupport/ or follow the link in our bio and click on “Daily Recovery Support”

11/06/2026

Szanowni Państwo,
zaczynam kolejny nowy rozdział w swojej pracy!
Od 12 czerwca, oprócz prowadzenia Gabinetu Pomocy Psychologicznej i Psychoterapii Agnieszka Fortuna przy ul. Mogileńskiej 10 D w Poznaniu, dołączę do Zespołu Centrum Medycznego NEUROCARE przy ul. Rakoniewickiej 23A. https://neurocare.com.pl/
Serdecznie zapraszam!

11/06/2026

Too many young people aged between 16 and 24 are falling through the cracks in support, with poor mental health making it harder to access employment, education and training opportunities.

Alan Milburn’s interim findings in the NEET report highlight the need for a range of urgent actions to tackle this generational crisis, including improving access to early intervention mental health support.

The approach to tackling this must reflect the reality that young people want to work and overcome the range of barriers getting in their way.

Read more about the findings and our response 👉 https://orlo.uk/VCR1T

01/05/2026

EMOTIONS

Ah. My favorite topic. 😬 Emotions can be scary terrifying things for many of us with trauma. Some of us learnt that to cry was to be too vulnerable and weak; so it was easier to numb ourselves from feeling. Others feel like their tears are never ending rivers. Both are OK. It’s OK to be brave, try to notice and sit with your emotions. It’s not easy, but it does get easier. Here’s some tips to manage these pesky things called emotions…

Katie

🩵

01/05/2026

Major Discoveries and Additions to Psychoanalytic Theory Since Freud: The Different Strands and Schools Within Psychoanalysis Today.

Full article is available here:
https://www.ipa.world/IPA/Dev/About_Psychoanalysis/Copy_of_Major_Discoveries_2.aspx

Major Discoveries and Additions to Psychoanalytic Theory Since Freud: The Different Strands and Schools Within Psychoanalysis Today
Classical and contemporary Freudians
Sigmund Freud (1856-1939) created a model of the mind with a few basic theoretical assumptions: Psychic life is activated by the energy of two primal drives (in his first drive-theory the sexual and the self-preservation drives; in his second drive theory life- and death-drive, or sexuality and aggression).
These drives represent the body’s demands on the mind and make themselves known by eliciting wishes and needs that seek for the specific object to find satisfaction. The memory traces of these interactions (including the representations of important objects and relationships) structure the whole mind, building increasingly complex formations, which are eventually divided in three major sections. In his first topographic model Freud called the systems Unconscious, Preconscious and Conscious; in his second structural model he spoke of the Ego, Id and Super-Ego. The structures of the mind regulate the drives’ energies according to the (homeostatic) pleasure principle. Metapsychology is the theory of the mind that expresses psychic functions with regard to their dynamic (drives), economic (energies) and topic (structural) aspects.

Sándor Ferenczi
Sándor Ferenczi and the Budapest school of psychoanalysis stressed the importance of considering and recognising real childhood traumatisation, the specifics of the early mother-child relationship, and the impact of a “confusion of tongues” (a confusion between the child’s tender attachment and adult’s sexual needs), which severely impact the psychic development and later psychopathology. Ferenczi focused on the mutual, inter-subjective processes between patient and analyst, and on the exquisite role of the analyst’s honesty and internal work (self-analysis) in the analytic encounter. More recently, his work has been reappraised and became a new focus in French psychoanalysis as well as in the Relational School.

Ego-Psychology
Anna Freud (1895-1982), Heinz Hartmann (1884-1970) and others focused their attention on the working of the conscious and unconscious ego, its particular role in unconscious defences and their inhibitory effect on psychic processes. Hartmann postulated a conflict-free area of the ego that performs major tasks like awareness, motor control, logical thinking, speech, sensory perception and reality testing – all of them vital functions, which secondarily can be drawn into neurotic conflict. By systematically analysing the patient’s defences, psychoanalysis aims to strengthen the ego in order to increase impulse control, conflict resolution and the capacity to tolerate frustration and painful affect. Hartmann added to the four Freudian metapsychological points of view the genetic and the adaptational aspect.

French Psychoanalysis
French Psychoanalysis has thrived in dispute with and delineation from Jacques Lacan (1901-81), and his ideas (the significance of language, the phallus, desire and the other, and his concepts of the imaginary, the symbolic and the [unattainable] real). His call for a return to Freud initiated a serious debate and elaboration of Freud’s core concepts, and ultimately established the primordial role of Freudian metapsychology in understanding the human psyche. This in turn was particularly fruitful in the advancement of a new conception of the seduction theory, the emphasis on the life- or death-drives, and the theory of narcissism in its various features. The recognition of the importance of drive theory yielded an emphasis on sexuality, subjectivity, the language of desire and the structural function of the Oedipus Complex, in particular with regard to the position of the third and thirdness. This then led to the idea of a tertiary process, in which unconscious (primary) and conscious (secondary) processes coexist and are creatively combined.

Classical and contemporary Kleinians
Melanie Klein (1882-1960) conceptualised early infancy as starting out with primitive impulses that are experienced within object relations. The inward-directed death-drive is experienced as an attacking force, eliciting persecutory anxieties and the fear of annihilation, which is located (projected) outside the self and leads to destructive impulses towards the frustrating object (bad breast) followed by the fear of retaliation. By contrast, the satisfying object (good breast) is idealised and protectively split off from the bad object. This first phase is called the paranoid-schizoid position, “PS”, characterised by splitting, denial, omnipotence and idealisation as well as projection and introjection. The ego’s growing capacity for integration will lead to depressive anxieties that the destructive impulses have damaged the good object/breast and elicit the wish for reparation. This second phase is termed depressive position, “D”. Contemporary Kleinians recognised that these phases are not limited to infancy but form a continuous dynamic within the mind, the alteration PSD.


The Bionian branch of the Kleinian School
Wilfred Bion (1897-1979), related to and departed from Freud and Klein and developed a new language for his theory of thinking.
He introduced the idea that the infant’s mind first experiences an onslaught of raw sensory impressions and emotions, called beta-elements that don’t carry meaning and need to be evacuated. It is essential that the care-taking object (container) accepts these beta-elements (content), metabolises and transforms them into alpha-elements, and feeds them back to the infant as such. The infant’s mind introjects them together with the transforming alpha function, thus building its own alpha-function, an apparatus capable of symbolising, memorising, dreaming and thinking thoughts; it also develops the concepts of time and space and allows for discrimination between the conscious and the unconscious. Psychic disturbances relate to disturbances in these basic functions of this apparatus for thinking.


Winnicott’s branch of the Object-Relations Theory
Donald Winnicott (1896 1971) laid out how the holding environment of a good-enough mother will enable the infant’s mind to create representations of self and other. In the intermediate space between infant and mother the child finds and creates what he calls a transitional object (safety blanket) that is and is not the mother. It is this intermediate or potential space between the subjectively conceived internal reality and the objectively perceived external reality that will remain available as an inner space for experiencing life, creating new ideas, images, fantasies and art, and forming the many features of culture. If the mother can empathically respond to the infant’s spontaneous gestures, the baby will build up the representation of a true self with the capacity to play and be creative. However, if the mother continuously misinterprets the infant’s gestures according to her own needs, the child’s true self will remain hidden under the shield of a false self that is put up to survive and can lead later in life to a sense of not being able to be real.


Self-Psychology
Self-Psychology was founded in the United States by Heinz Kohut (1913-81), who focused on the individual’s sense of self in particular with regard to the development and regulation of narcissism. He stressed the necessary role of the care giving parent (and later the analyst) to empathically mirror the child’s self-states and allow for idealising alter-ego/twinship-transferences, thereby supporting the child (the later patient) as a self-object, until the child has internalised its regulating functions. Over the years Kohut came to reject Freud’s structural model of Ego, Id and Super-Ego as well as his drive theory and suggested instead his model of the tripartite self.


Relational Psychoanalysis
ReIational Psychoanalysis, founded by Steven Mitchell (1946-2000) in the United States, rejects Freud’s biologically rooted drive theory suggesting instead a relational conflict-theory that combines real, internalised and imagined interactions with meaningful others. Personality derives from and is built of structures reflecting learned interactions and expectations with the primary care-givers. Since the individual’s primary motivation is to be in relationships with others, they will tend to recreate and enact these relational patterns throughout life. Psychoanalysis then consists of exploring these patterns and confronting them with what is spontaneously and authentically co-created in the psychoanalytic setting between analyst and patient.