03/10/2018
Nigdy nie podam dziecku smoczka❗
Z takim przeświadczeniem zaszłam w ciążę, nosiłam moje dziecko pod sercem i rodziłam Je. Jako świeżo upieczony logopeda i mama, chciałam dla swojego dziecka jak najlepiej i znając wszystkie negatywne skutki ssania smoczka (ale o tym będzie osobny wpis), tak właśnie myślałam.
Większość z Was pomyśli, że coś jest ze mną nie tak. I wiecie co? Macie racje. Zmieniłam zdanie bardzo szybko. Dlaczego?
Jest 4 rano. Właśnie trzymam na rękach 11 tygodniowe niemowlę, które po półtoragodzinnej walce z bolącym brzuchem poddało się i śpi. To dziecko wyssało z mlekiem matki niechęć do smoczka. Niestety. Po niespełna 3 miesiącach wiem o ile łatwiej byłoby mi – rodzicowi przetrwać tak zwaną niedojrzałość układu pokarmowego. Ale co najważniejsze pomóc w ukojeniu bólu dziecka. Tak. Bo tak zwane ssanie nieodżywcze jest niekiedy najdoskonalszym lekarstwem.
Tej nocy mój syn uczył się smoczka, bo widziałam jakie rezultaty może przynieść jego ssanie. Spokój i ukojenie. Nie było to łatwe, ale udało się.
Teraz wiem, że nawet logopeda powinien dać sobie i swoim małym pacjentom furtkę i nie być w tej sprawie ortodoksem.
To moja historia, ale każdy z Was ma swoją i na pewno swój powód podania smoczka.
Pamiętajcie tylko, że jest kilka ważnych zasad jego używania.
1. Kształt powinien być jak najbardziej zbliżony do brodawki matki. Krótki, z elastyczną końcówką, dość twardą bazą.
2. Tarcza powinna być mała, lekka i z wywietrznikami po obu stronach.
3. Staraj się minimalizować udział smoczka i wyciągaj go dziecku z buzi gdy zaśnie.
4. Granica fizjologicznego odruchu ssania to 18 miesięcy. Najlepiej zacząć wycofywać smoczek jeszcze przed pierwszymi urodzinami.
P. S. Wiecie, że jak tylko synek zasnął, to sam wypluł smoczka. Jestem z Niego dumna 😉