Terapia rodzin i par

05/06/2026

https://www.facebook.com/share/r/18e9YJHSfL/?mibextid=wwXIfr

19/05/2026

Piękne!!!

https://www.facebook.com/share/p/1DhDEdvKDc/?mibextid=wwXIfr

Odkupienie nie zaczyna się od grzmotu z nieba. Zaczyna się od ciszy, w której rozpoznajesz, co jest naprawdę najcenniejsze.

Dziś zamykamy tydzień Hod w liczeniu Omeru. Malchut sze'be'Hod. Majestat wewnątrz Blasku. To tydzień, w który wpisany jest Lag BaOmer i pamięć Rabiego Szymona bar Jochaja. Na zakończenie tego tygodnia chcę opowiedzieć historię.

W Midraszu Szir ha-Szirim Rabba (1:31) jest taka opowieść:

W burzliwych latach po zburzeniu Świątyni żyła w Sydonie żydowska para, która przez dziesięć lat małżeństwa nie doczekała się dzieci. Kochali się, ale pustka w domu stała się nie do zniesienia. Przyszli do Rabiego Szymona bar Jochaja prosząc o rozwód.

Rabi Szymon odpowiedział: „Tak jak wasze połączenie rozpoczęło się ucztą i radością, niech wasze rozstanie również będzie uczczone ucztą."

Para posłuchała. Podczas uczty pożegnalnej żona nalewała mężowi kielich za kielichem. Gdy mąż się rozweselił, powiedział: „Moja droga, rozejrzyj się po domu. Wybierz najcenniejszą rzecz i zabierz ją ze sobą do domu swojego ojca."

Żona cierpliwie czekała, aż mąż zasnął. Wtedy zawołała służących i rozkazała: „Połóżcie go na łóżku i zanieście do domu mojego ojca."

O północy mąż obudził się. „Gdzie ja jestem?"

„Jesteś w domu mojego ojca."

„Co ja tu robię?!"

„Czy nie zrobiłam dokładnie tego, co mi powiedziałeś? Kazałeś mi zabrać najcenniejszą rzecz. A nie ma na całym świecie nic cenniejszego od ciebie. Nie pragnę ani złota, ani srebra, ani drogocennych kamieni. Pragnę tylko ciebie."

Para ponownie udała się do Rabiego Szymona, który pomodlił się za nich i zostali pobłogosławieni dziećmi.

Midrasz kończy słowami: skoro zwykła śmiertelniczka powiedziała do męża „nie pragnę niczego oprócz ciebie" i Bóg dał im zbawienie, o ileż bardziej dotyczy to ludu Izraela, który mówi do Boga: „Nie pragniemy niczego na świecie oprócz Ciebie."

To jest serce Hod. Blask, który nie krzyczy. Pokora, która nie jest słabością. Miłość, która nie potrzebuje niczego poza obecnością. I to jest też serce mesjanizmu, o którym piszę w tej serii. Odkupienie nie zaczyna się od wielkich czynów. Zaczyna się od rozpoznania, co jest naprawdę najcenniejsze.

Seria trwa.

19/05/2026

15/02/2026

„Jeśli chcieliśmy pięć zabawek — musieliśmy przeczytać pięć książek. Nikt nam niczego nie dawał za darmo. Na wszystko trzeba było zasłużyć.”

Tak Paris Jackson wspomina wychowanie, jakie przekazał im ojciec — niezapomniany Michael Jackson.

I brzmi to wyjątkowo mocno, bo mówimy o człowieku, który mógł kupić swoim dzieciom absolutnie wszystko. A jednak „Król Popu” wybrał inną drogę: nauczyć ich, że prawdziwa wartość nie tkwi w pieniądzach, lecz w wysiłku.

🎤 Mimo dzieciństwa spędzonego w luksusowych hotelach, na trasach koncertowych i za kulisami największych scen świata, Michael świadomie pokazywał im także drugą stronę życia:
nie tylko apartamenty pięciogwiazdkowe, ale też odległe wioski w ubogich krajach.
Chciał, by rozumieli oba oblicza świata — bez złudzeń.

📚 W ich domu obowiązywała prosta zasada:
chcesz coś — zapracuj na to.
Nikt nie dostawał przywilejów tylko dlatego, że jest „dzieckiem gwiazdy”.
Prawdziwym bogactwem były codzienna praca, chęć nauki i rozwijania się.

❤️ Paris opowiada, że Michael często wracał myślami do własnego dzieciństwa:
on praktycznie go nie miał.
Gdy inne dzieci bawiły się w parku — on spędzał całe dnie w studiu.
Dlatego zrobił wszystko, by jego dzieci miały to, czego jemu zabrakło — prawdziwe dzieciństwo, pełne ciepła i bezpieczeństwa.

✨ Dziś Paris mówi o tym z wdzięcznością:
to, kim się stała, zawdzięcza nie sławie, lecz miłości i mądremu wychowaniu.

📌 Michael Jackson nie zostawił światu tylko muzyki, która przeszła do historii.
Zostawił też coś bardziej osobistego i bezcennego — przykład ojca, który nauczył swoje dzieci, że prawdziwa wartość rzeczy tkwi w tym, co robimy, by na nie zasłużyć.

22/01/2026

Roberto Assagioli – człowiek, który odważył się powiedzieć, że w człowieku jest coś więcej niż trauma

W czasach, gdy psychologia zajmowała się głównie tym, co w człowieku „zepsute”, on zadał pytanie, które dla wielu było niewygodne:
a co, jeśli w człowieku jest też światło, sens i potencjał?

Roberto Assagioli (1888–1974) był włoskim psychiatrą, uczniem Freuda i jednym z najodważniejszych myślicieli XX wieku. Odważył się wyjść poza ramy psychoanalizy, nie odrzucając jej – lecz uzupełniając ją o to, co pominięto: wolę, świadomość i duchowy wymiar człowieka.

Nie interesowało go tylko leczenie objawów.
Interesowało go pytanie: jak człowiek może stać się sobą w pełni?

Psychosynteza – integracja, a nie walka

Assagioli stworzył psychosyntezę – podejście, które nie dzieli człowieka na „dobre” i „złe” części.
Zamiast tego zaproponował integrację.

Według niego w naszej psychice istnieją różne poziomy:
-niższe – instynkty, lęki, rany
-średnie – codzienna osobowość
-wyższe – intuicja, miłość, sens, twórczość

Zdrowie psychiczne nie polega na odcięciu się od żadnego z nich, ale na połączeniu ich w jedną, świadomą całość.

„Ja” nie jest emocją ani myślą

Jednym z najważniejszych odkryć Assagioliego było rozróżnienie między treściami psychiki a „Ja obserwującym”.

To nie jesteś:
-Twoim lękiem
-Twoją złością
-Twoimi myślami

Jesteś tym, kto je widzi.

To proste zdanie zmienia wszystko.
Bo skoro możesz obserwować – możesz też wybierać.
A tam, gdzie jest wybór, pojawia się wolność.

Wola – zapomniana siła

Podczas gdy inne nurty psychologii skupiały się na popędach i nieświadomości, Assagioli przywrócił znaczenie woli.

Nie tej sztywnej, opartej na kontroli.
Ale świadomej, mądrej woli, która potrafi:
-powiedzieć „tak” temu, co służy
-powiedzieć „nie” temu, co niszczy
-i wytrwać w procesie zmiany

To podejście było rewolucyjne.

Więzień faszyzmu, mistrz wolności wewnętrznej

Assagioli został uwięziony przez reżim Mussoliniego.
Paradoksalnie właśnie wtedy jego myśl dojrzała najpełniej.

Pozbawiony wolności zewnętrznej, pisał o wolności wewnętrznej, której nikt nie może odebrać.
O świadomości, która pozostaje wolna nawet w zamknięciu.

Dlaczego Assagioli wraca dziś?

Bo żyjemy w czasach, gdy:
-ludzie są zmęczeni analizowaniem ran
-a jednocześnie zagubieni duchowo
-spragnieni sensu, integracji i całości

Psychosynteza nie obiecuje szybkich cudów.
Proponuje coś trudniejszego – dojrzewanie świadomości.

Assagioli nie pytał:
„co jest z Tobą nie tak?”

Pytał:
„kim możesz się stać, jeśli przestaniesz walczyć ze sobą?”

I to pytanie do dziś pozostaje aktualne.

Do życia !
Wiedunka 🌙

19/01/2026

Bardzo w punkt