Centrum Dziecięcej Terapii

13/03/2026

Bardzo się zgadzam.

Dziś postanowiłam stanąć w obronie tych, których według mnie prawie nikt nie broni.

Bardzo wielu ludzi broni dziś dzieci. Mówi się, że są ofiarami beznadziejnego systemu edukacji, że szkoła tłumi kreatywność, że nauczyciele nie dają wolności, że wymagania są zbyt duże, a zasady zbyt sztywne.

Chciałabym, żeby ci wszyscy ludzie zostali choć na jeden dzień zamknięci w klasie, w której połowa dzieci ma dokument, który w praktyce bywa traktowany jak usprawiedliwienie dla odmowy współpracy, lekceważenia poleceń i zwykłego chamstwa.

W takiej klasie nauczyciel ma często jedno narzędzie: może poprosić.

Może poprosić, żeby dziecko otworzyło zeszyt.
Może poprosić, żeby usiadło.
Może poprosić, żeby wróciło na miejsce.
Może poprosić, żeby wykonało zadanie.

A dziecko może odpowiedzieć:

nie.

Nie zrobię.
Nie będę.
Nie muszę.

Tak, słyszałam to.

I co wtedy?

Nauczyciel nie może zamknąć drzwi.
Nie może zatrzymać dziecka siłą.
Nie może go złapać.

Jeśli dziecko po prostu wstanie i wyjdzie z klasy, nauczyciel może właściwie tylko poprosić, żeby zostało.

A jeśli to nie działa, może zadzwonić do pedagoga.

Pedagog jest wtedy dodatkową osobą, która próbuje interweniować.
Ale sens sytuacji się nie zmienia: człowiek odpowiedzialny za klasę w praktyce bardzo często ma do dyspozycji tylko prośbę i telefon.

W tym czasie w klasie siedzą inne dzieci.
Takie, które może chciałyby się czegoś nauczyć.
Takie, które mają prawo do spokojnej lekcji.

Ale ich prawo coraz częściej przegrywa z chaosem.

Czasem szkoła prosi wtedy rodzica o diagnozę.
O konsultację.
O sprawdzenie, czy za zachowaniem dziecka nie stoi jakaś trudność, której trzeba pomóc.

I bardzo często słyszy odpowiedź:

„Ale on w domu tak nie robi.”
„Nie wiem, co się u was dzieje.”
„U nas jest zupełnie normalnie.”

I wtedy szkoła zostaje z problemem sama.

W środku tego wszystkiego stoi nauczyciel.

Człowiek, który ma ogromną odpowiedzialność i coraz mniej realnych narzędzi działania.

I mam wrażenie, że o nim prawie nikt dziś nie mówi.

Bo przecież nauczyciel ma dużo wolnego.
Bo przecież dużo zarabia.
Bo przecież powinien sobie radzić.

Wiedzę już mamy.
Od dawna.

Ale jeśli świat, w którym dorosły może tylko prosić, a dziecko może na wszystko odpowiedzieć „nie”, uznajemy za postęp, to naprawdę nie potrzeba wielkiej przenikliwości, żeby zobaczyć, dokąd to prowadzi.

Mogliśmy wiedzieć.
A jednak doprowadzimy do katastrofy.

21/07/2025

W pierwszych trzech latach życia dziecka jego mózg rozwija się wyjątkowo intensywnie. To, czego wtedy potrzebuje, to przede wszystkim czuła uwaga rodzica, kontakt wzrokowy, dotyk i bliskość, zabawa i słowa wypowiadane z bliska.

Żaden ekran nie zastąpi dziecku prawdziwego kontaktu z drugim człowiekiem, a wręcz może utrudniać jego rozwój, prowadząc m.in. do opóźnień mowy, problemów z koncentracją czy zaburzeń snu.
👉 Dlatego eksperci mówią jasno: do ukończenia 3. roku życia dziecko NIE powinno mieć styczności z ekranami – ani telefonami, ani tabletami 🚫📺

Nawet bajka w tle „do obiadu” czy „na usypianie” tylko pozornie pomaga.

W rzeczywistości: pogarsza sen, wycisza interakcje, przebodźcowuje, zaburza koncentrację.
Co możesz zrobić zamiast?
💙 Czytaj do usypiania
💙 Śpiewaj przy przewijaniu
💙 Baw się, pokazuj, nazywaj
💙 Odkładaj telefon, gdy jesteś z dzieckiem

📌 Chcesz dowiedzieć się więcej, jak wprowadzić tę zasadę w życie?

Przeczytaj więcej na 👉 domowezasadyekranowe.pl

Znajdziesz tam dobre praktyki i inspiracje!

Kampanię realizuje Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę we współpracy z Fundacja Orange

W ramach Polskie Centrum Programu "Safer Internet"

19/06/2025

Zapraszam do udziału w bezpłatnych, wakacyjnych grupach treningu umiejętności społecznych dla dzieci w spektrum autyzmu, w Siedlcach.
Osoby zainteresowane zachęcam do zgłaszania się przez formularz kontaktowy.

Zajęcia odbywają się w małych 5osobowych grupach.

Zapraszamy do uczestnictwa dzieci w treningu umiejętności społecznych. TUS to zajęcia grupowe rozwijające: - komunikację i umiejętności emocjonalno-społeczne - umiejętność współpracy i rozwiązywania konfliktów - rozpoznawanie i regulację emocji Zajęcia są bezpłatne. Przed rozpocz...

31/05/2025

Szukasz książek, które pomogą Twojemu dziecku budować dobre relacje, dbać o siebie w kontaktach z innymi i lepiej rozumieć emocje? Uważam, że lepiej nie mogłeś trafić.
Seria „Moje przyjaźnie” od to strzał w dziesiątkę!

To jedne z najlepszych książek, jakie czytałam w temacie relacji dla dzieci w wieku 6–9 lat.
Dlaczego je od początku tak wychwalam?
W prosty, konkretny i szczery sposób uczą:
✨ jak nawiązywać przyjaźnie i stawiać granice,
✨ rozwija refleksyjność
✨ uczą jak rozwiązywać konflikty z szacunkiem do siebie i innych (duży plus za konkret i bezpośrednie naświetlanie tematów, mam poczucie, że wyczerpanych)
✨ jak radzić sobie z emocjami w relacjach i że w ogóle relacje są źródłem emocji
(ujęło mnie przedstawienie postawy osoby, która wewnętrznie lęka się innych, a na zewnątrz może być widziana jako niezainteresowana resztą ludzi,mnóstwo jest takich ciekawych wstawek).

Pierwsza część skupia się na budowaniu relacji, począwszy od tego jak je nawiązywać, na co zwracać uwagę, czego możemy w nich szukać co jest fair a co nie, czym warto się w nich kierować i co robić gdy ktoś przekracza granicę a nas z jakiegoś powodu ciągnie do tej osoby. Druga — na emocjach, które w nich się pojawiają, ich wpływu na podejmowane decyzje. Obie uczą obierania w nawiązywaniu i aspekcie emocjonalnym - spektrum funkcjonalnych strategii radzenia sobie w relacyjnych sytuacjach krok po kroku.
Obie zachęcają do refleksji, proponują rozwiązania i… nie owijają w bawełnę.

Miłym dodatkiem są zwierzęta komentujące sytuacje — pokazują, że można spojrzeć na problem z różnych perspektyw.

A co najważniejsze: To świetna pomoc także dla dzieci w spektrum autyzmu — konkret, przejrzystość i język dostosowany do ich potrzeb.

To obowiązkowa książka do gabinetów i rodzinnych biblioteczek. Tym bardziej w czasach gdy dzieciom brakuje kompetencji społecznych.

08/05/2025

❤️

06/05/2025

Niedawno na rynku ukazała się kolejna wartościowa książka poruszająca temat zaburzeń odżywiania. „Zaburzenia odżywiania. Dlaczego i po co się pojawiają oraz jak możemy pomóc” autorstwa Joanny Buraczek – psychoterapeutki i praktyczki, która sama w wieku nastoletnim zmagała się z tym problemem – została napisana bardzo przystępnym językiem, co sprawia, że czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem. Publikacja skierowana jest przede wszystkim do rodziców, opiekunów oraz specjalistów pracujących z młodzieżą poruszając jej podstawowe aspekty.

Książka obejmuje szeroki zakres tematyczny – nie ogranicza się wyłącznie do anoreksji, ale porusza wszystkie główne jednostki nozologiczne związane z zaburzeniami odżywiania. Autorka w przystępny sposób wyjaśnia mechanizmy leżące u podstaw tych trudności, zwracając uwagę na rolę czynników społecznych, systemowych i indywidualnych.

Jednym z ważniejszych wątków jest wpływ mediów społecznościowych na kształtowanie się zniekształconego obrazu ciała, obniżonego poczucia własnej wartości i presji idealnego wyglądu. Problem zaburzeń odżywiania ukazany jest także poprzez wywiady z różnych perspektyw: osoby chorującej, rodzica, terapeuty oraz dietetyka – co pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć złożoność tego zjawiska.

Warto również wspomnieć, że choć autorka w dużej mierze odnosi się do doświadczeń dziewcząt i kobiet, trafnie podkreśla, że zaburzenia odżywiania dotykają także chłopców – choć ich trudności bywają mniej zauważane.

W książce znajdziemy także kilka prostych ćwiczeń refleksyjnych, które mogą pomóc w lepszym zrozumieniu problemu i stanowić punkt wyjścia do rozmowy z młodzieżą.

21/03/2025

Zostawiam sobie na pamiątkę swój debiut dla

Kto czytał?

02/12/2024

.

03/09/2024

Unieważniające środowisko rodzicielskie to nie tylko niestawianie granic, nieinteresowanie się dzieckiem, tym co robi. To znacznie więcej.
Rodzic może definiować, że dziecko jest dla niego wręcz bardzo ważne albo i najważniejsze ale opisane czyny powodują, że mimo deklaracji, dają one dziecku zupełnie inny dowód i doświadczenie.

Opiekowanie swoich braków poprzez dawanie dzieciom tego, czego w swoim dzieciństwie potrzebowałeś, jest zaspokajaniem swoich potrzeb, nie potrzeb swojego dziecka.

Stąd między innymi w wieku dorosłym rozbieżność między odczuciami rodzica „dałem wszystko, co najlepsze” a doświadczeniem dziecka, które mimo zapewnień i deklaracji rodzica o ważności wcale lub niezupełnie czuło, że jego potrzeby są ok, że jest wartościowy i ma pretensje dotyczące deficytów i niewłaściwego zaopiekowania.

21/08/2024

🥰Bardzo rzadko trafiają się takie gratki❣️ Już we wrześniu zapraszamy na bezpłatny warsztat dla rodzica i dziecka w wieku 12+: Razem ku zrozumieniu - warsztat wspierający komunikację między rodzicami a dziećmi. W czasie warsztatu będziemy identyfikować i wzmacniać już istniejące mocne strony relacji pomiędzy uczestnikami zajęć. Przekażemy także wiedzę, jak można komunikować się bez przemocy oraz zapewnimy przestrzeń do ćwiczenia nowych umiejętności.
Warsztat odbędzie się w dn. 21-22 września 2024 r. w godz. 9-17,
stacjonarnie w Warszawie, ul. Jaktorowska 4.
Poprowadzą go nasze doświadczone i bardzo cenione trenerki: Paula Klemińska i Agnieszka Wolańczyk.
Zapisy przez biuro: 22 499 37 33 lub formularz (link w załączniku)

09/08/2024

27/07/2024

Trudno jest zrozumieć nastolatka, nowe zachowania, zmienne reakcje, dążenie ku separacji, niestabilność emocjonalną i idąca za tym zmienność nastrojów. Ta burza emocji często nie pozwala się porozumieć i zrozumieć. Z tym, że… ten problem nie jest problemem tylko dla otoczenia i bliskich, ten sam nastolatek bardzo często nie rozumie także sam siebie, często na nowo poznaje swoje możliwości i emocjonalny świat, który zdawał się już być poukładany. Jak wobec tego wesprzeć nastolatka w procesie dorastania?
Książka „Emocjonalne życie nastolatków. Dorastanie w empatii, harmonii i komunikacji ze światem” Lisy Damour to naprawdę bardzo dobry przewodnik dla rodziców, którzy wkraczają lub mierzą się już razem ze swoim dzieckiem z obfitością zmian jakie oferuje okres nastoletni.
Książka jest ciekawa od samego początku. Autorka porusza ważny temat obaw przed przeżywaniem trudnych emocji i byciu nieszczęśliwym. Prawdą jest, że nie każdy smutek jest depresją, nie każdy lęk zaburzeniami lękowymi, a to, jak traktujemy i wspieramy dziecko w różnych trudnych sytuacjach i stanach emocjonalnych, będzie rzutowało na to jak i czy będzie akceptowało swoje emocje.
Krąży wiele mitów związanych z płcią, a sposobami z regulacją emocji. Autorka mierzy się z tymi stereotypami, przytacza liczne wyniki badań, a także konkretne sposoby, w jakie można wspierać nastolatków nie zapominając również o trudnych sytuacjach i stawianiu granic. Dużym plusem jest to, że treść jest napisana prostym językiem, jednocześnie obfita w przykłady i wyniki badań naukowych oraz jasne i konkretne wskazówki dla rodziców. Także tych wskazówek, które dotyczą najważniejszych dla tego okresu tematów relacji oraz pomocy w nauczeniu nastolatka rozumienia swoich emocji, komunikowania o nich i wyrażaniu swoich uczuć. I co równie ważne - odzyskaniu zdrowej kontroli nad swoim światem emocji, poprzez techniki oddolne i odgórne: pracę z ciałem i pomocą w poszerzaniu perspektywy poznawczej nie tylko dla nastolatków, również dla ich rodziców.