25/12/2025
https://www.facebook.com/share/p/1DV3cJBD8L/
Pamięć traumatyczna nie zapisuje się w formie historii.
Nie układa się w logiczny ciąg zdarzeń.
Nie da się jej łatwo opowiedzieć słowami.
Trauma zapisuje się głębiej niż myśli.
Zostaje zapisana w ciele i w układzie nerwowym.
Dlatego wraca nie jako wspomnienie,
ale jako reakcja organizmu.
Czasem pojawia się nagłe napięcie w barkach.
Czasem ucisk w klatce piersiowej.
Czasem przyspieszony oddech lub uczucie, że trudno jest oddychać.
Bywa też tak, że ciało nagle zamiera i trudno się poruszyć.
Często dzieje się to bez jasnego powodu.
Bez konkretnego obrazu czy myśli.
Ciało nie pamięta dokładnie, co się wydarzyło.
Ciało pamięta, że było zagrożone.
Dlatego osoby po traumie mogą mieć trudność z opowiadaniem swojej historii.
Mogą gubić słowa albo czuć, że ich wspomnienia są niepełne.
Często towarzyszy temu wstyd i poczucie, że coś jest nie tak.
Ale to nie jest zaburzenie pamięci.
To naturalna reakcja układu nerwowego, który chronił życie.
Trauma sprawia, że mózg uczy się czujności.
Uczy się, że świat może być niebezpieczny.
Ten stan czuwania może trwać długo po tym, jak zagrożenie minęło.
Dlatego zdania mówiące, że „to było dawno”, nie przynoszą ulgi.
Dla ciała to doświadczenie nie znajduje się w przeszłości.
Dla ciała ono wciąż jest aktualne.
Proces zdrowienia nie zaczyna się od szczegółowego opowiadania traumy.
Zaczyna się od poczucia bezpieczeństwa.
Kiedy ciało stopniowo uczy się, że teraz jest bezpiecznie,
układ nerwowy zaczyna się uspokajać.
Dopiero wtedy możliwe staje się porządkowanie wspomnień.
Historia może wtedy powoli się pojawić.
Nie jako coś, co boli tak samo jak kiedyś,
ale jako wspomnienie, które należy do przeszłości.
Jeśli nie potrafisz opowiedzieć swojej traumy,
to nie znaczy, że jej nie było.
To znaczy, że Twoje ciało zrobiło wszystko, co mogło,
aby Cię ochronić i pozwolić Ci przetrwać.
Twoje ciało nie kłamie.
Ono pamięta.
