13/10/2026
CZY PRAKTYKUJESZ TO, CZEGO NAPRAWDĘ POTRZEBUJESZ, CZY TO, CO JEST DLA CIEBIE WYGODNE?
Zauważam, zarówno u siebie, jak i u innych, jak często wybieramy to, co już znamy. To, w czym czujemy się dobrze, co przychodzi nam naturalnie i daje poczucie satysfakcji.
Są osoby, które uwielbiają intensywne praktyki. Lubią poczuć pracujące mięśnie, zmęczenie, wysiłek. Wychodzą z zajęć z przekonaniem, że „coś zrobiły”. Im większy wysiłek, tym większa satysfakcja.
Ale kiedy przychodzi moment zatrzymania, pozostania w bezruchu, odpuszczenia kontroli i potrzeby osiągania czegokolwiek — pojawia się niecierpliwość. Umysł zaczyna szukać zajęcia, ciało chce się poruszyć.
Nagle okazuje się, że kilkanaście minut spokojnej praktyki może być większym wyzwaniem niż godzina wymagających asan.
Jest też druga strona.
Osoby, które najchętniej wybierają wyłącznie łagodne praktyki. Rozluźnianie, regenerację, spokojny ruch. Niechętnie podejmują wysiłek, unikają drżenia mięśni, zmęczenia czy momentu, w którym trzeba zmierzyć się z własną siłą i wytrzymałością.
I tutaj również możemy wpaść w pułapkę własnych przyzwyczajeń.
Bo to, co jest dla nas komfortowe, nie zawsze jest tym, czego naprawdę potrzebujemy.
Oczywiście nie chodzi o to, że spokojna praktyka jest ucieczką od wysiłku, a intensywna — ucieczką od zatrzymania. Czasem właśnie odpoczynku potrzebuje przeciążony organizm, a dynamiczny ruch pomaga odzyskać energię i sprawczość.
Warto jednak od czasu do czasu zadać sobie pytanie: czy wybieram świadomie, czy po prostu podążam za przyzwyczajeniem?
W filozofii chińskiej ☯️ Yin i Yang opisują współzależne jakości, które pozostają w nieustannym ruchu i wzajemnie się dopełniają.
🔥 YANG — aktywność, ruch, dynamika, ciepło, ekspansja.
🌙 YIN — spokój, receptywność, wyciszenie, zatrzymanie.
Jedno nie jest lepsze od drugiego. Jedno nie może istnieć bez drugiego.
W odniesieniu do praktyki jogi możemy dostrzec podobną zależność.
Praktyki bardziej dynamiczne uczą nas mobilizacji, wytrwałości, budowania siły i świadomego podejmowania wysiłku.
Praktyki spokojniejsze zapraszają do cierpliwości, obserwacji, pozostawania w bezruchu i uwalniania niepotrzebnego napięcia.
Ale uwaga — Yin nie musi oznaczać łatwości, podobnie jak Yang nie musi oznaczać forsowania ciała.
Czasami największym wyzwaniem dla osoby silnej fizycznie będzie po prostu położenie się, zamknięcie oczu i pozostanie w ciszy.
A dla osoby przyzwyczajonej do łagodności — podjęcie wysiłku, wytrwanie w wymagającej asanie i odkrycie, że potrafi więcej, niż dotychczas sądziła.
🧘♀️A CO NA TO FILOZOFIA JOGI?
W Jogasutrach Patańdźalego odnajdujemy pojęcia STHIRA i SUKHA — stabilności i swobody.
Asana ma łączyć te dwie jakości. Stabilność nie musi oznaczać sztywności, a swoboda nie oznacza braku zaangażowania.
Odnajdujemy tam również ABHYASĘ i VAIRAGYĘ — wytrwałą praktykę i nieprzywiązanie.
Uczymy się konsekwencji, ale bez kurczowego trzymania się rezultatów.
Podejmowania wysiłku, ale bez nieustannej potrzeby udowadniania sobie czegokolwiek.
Odpuszczania, które nie jest ucieczką od trudności.
Bo można być niezwykle zdyscyplinowanym w praktyce fizycznej, a jednocześnie bardzo przywiązanym do osiągnięć.
Można też doskonale odnajdywać się w spokojnych praktykach, a mieć trudność z podejmowaniem wyzwań.
I tutaj dochodzimy do kolejnego ważnego pojęcia — SVADHYAYI, czyli studiowania siebie, które możemy rozwijać również poprzez obserwowanie własnych reakcji, schematów i motywacji.
Dlaczego wybieram właśnie tę praktykę?
Czy moje ciało i układ nerwowy naprawdę jej dziś potrzebują?
Czy może wybieram ją dlatego, że jest znajoma, wygodna i pozwala pozostać w dobrze znanym schemacie?
Czy potrafię odpuścić, kiedy potrzebuję odpoczynku?
Czy potrafię podjąć wysiłek, kiedy pojawia się wyzwanie?
Niektórzy odnajdują spokój w ciągłym działaniu, bo zatrzymanie bywa dla nich trudne. Inni wybierają łagodność, bo wysiłek wyprowadza ich poza znaną strefę komfortu.
Żadna z tych tendencji nie jest czymś złym. Warto jednak nauczyć się je w sobie rozpoznawać.
Bo przecież joga nie kończy się na wykonywaniu asan.
To również praktyka poznawania siebie. Obserwowania swoich nawyków, oczekiwań, reakcji i ograniczeń — nie tylko tych fizycznych.
A to, czego doświadczamy na macie, niejednokrotnie odzwierciedla sposób, w jaki funkcjonujemy poza nią.
Czy w życiu również trudno nam się zatrzymać?
Czy potrzebujemy ciągłego działania, aby czuć, że dzień był wartościowy?
A może przeciwnie — zbyt często wycofujemy się, kiedy pojawia się trudność, niepewność lub konieczność podjęcia wysiłku?
Nie każdy dyskomfort oznacza rozwój. I nie każdy komfort oznacza stagnację.
Nie chodzi o forsowanie siebie, ignorowanie zmęczenia czy przekraczanie własnych granic za wszelką cenę.
Chodzi o umiejętność rozpoznawania różnicy między rzeczywistą potrzebą a przyzwyczajeniem. Między świadomym odpuszczeniem a unikaniem. Między zdrowym wysiłkiem a przymusem ciągłego działania.
Rozwój nie zawsze zaczyna się tam, gdzie czujemy się dobrze. Czasem zaczyna się tam, gdzie kończą się nasze przyzwyczajenia.
Dlatego zachęcam Cię — nie praktykuj wyłącznie tego, w czym czujesz się pewnie. Pozwól sobie poznawać również to, co przychodzi Ci z trudnością.
Nie po to, by ze sobą walczyć, lecz by coraz lepiej siebie rozumieć.
By odnajdywać stabilność bez sztywności, swobodę bez bierności, dyscyplinę bez przymusu i odpoczynek bez poczucia winy.
Bo być może największym postępem w Twojej praktyce nie będzie kolejna trudna asana.
Być może będzie nim umiejętność zatrzymania się.
A być może przeciwnie — odwaga, by w końcu podjąć wyzwanie.
A Ty? Co przychodzi Ci z większą trudnością — podjęcie świadomego wysiłku czy prawdziwe odpuszczenie?
Sandra
