Psycholog Katarzyna Jurewicz

26/05/2026

Za .pl

26/05/2026

Ludzie zaczną lubić to, co ich zniewala.
Będą zachwyceni technologiami,
które krok po kroku odbiorą im
zdolność samodzielnego myślenia.
– Neil Postman –

(przedmowa do książki „Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business”, 1985)

06/05/2026

“Wysłałam zdjęcie" – mówią, jakby opowiadały o robieniu herbaty…

Wyobraź sobie dwunastolatkę, która siedzi w swoim pokoju, wśród pluszaków i plakatów z idolami. Otwiera telefon. Robi zdjęcie. Wysyła. I mówi o tym tak swobodnie, jakby opowiadała o zrobieniu herbaty.

To nie jest scenariusz z filmu. To codzienność wielu dziewczynek, o której opowiada Barbara Płaczek – edukatorka se*sualna, terapeutka, która na co dzień rozmawia z młodymi ludźmi.

Granice intymności zacierają się błyskawicznie. Nagość, która kiedyś była czymś osobistym, czymś, co pokazujemy tym, którym ufamy, staje się towarem. Towarem, który można wymienić na minecoinsy do Minecrafta. Na wirtualną walutę. Na chwilową akceptację. Na cokolwiek, co wydaje się ważniejsze niż własne ciało.
I to jest najstraszniejsze: te dziewczynki nie zdają sobie sprawy z tego, co tracą. Dla nich to nie jest wielka decyzja. To gest tak samo naturalny, jak polubienie zdjęcia. Przesuwają granice nie dlatego, że są lekkomyślne, ale dlatego, że nikt ich nie nauczył, gdzie te granice w ogóle są.

Bo skąd mają to wiedzieć? W świecie, w którym algorytmy pokazują im ciała jako walutę, a popularność mierzy się lajkami i zasięgami – intymność przestaje mieć wartość. Zostaje zastąpiona przez wymianę. Transakcję. Kontrakt, którego nikt nie podpisywał, ale którego konsekwencje niosą przez całe życie.

Barbara Płaczek nie potępia tych dziewczynek. Nie mówi „nie róbcie tego". Pyta: skąd one mają wiedzieć, co tracą, skoro nikt im tego nie pokazał?

I to jest pytanie do nas wszystkich. Do rodziców, którzy często nie wiedzą, co dzieje się w telefonach ich dzieci. Do szkół, w których edukacja seksualna wciąż budzi kontrowersje. Do społeczeństwa, które woli udawać, że problemu nie ma.

Bo problem jest. I rośnie. I każdego dnia kolejna dziewczynka wysyła zdjęcie, nie rozumiejąc, że właśnie sprzedała coś, czego nie da się odzyskać…

04/05/2026

03/05/2026

Zwolniło się miejsce na diagnozę spektrum autyzmu, ADHD lub CPTSD w maju. Krótki czas oczekiwania.
Kontakt: 696421121

23/07/2025

Czy kofeina może pomóc złagodzić niektóre objawy ADHD?

Zespół naukowców z Universitat Oberta de Catalunya pod kierunkiem Diego Redolara zajął się ciekawą kwestią - czy kofeina może pomóc w leczeniu niektórych objawów ADHD. To ważny temat, bo ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) dotyka około 2-5% dzieci w Hiszpanii i 4% dorosłych, a w ciągu ostatnich 20 lat diagnozy znacznie przybyło.

Dlaczego w ogóle szukają alternatyw?

Tradycyjne leczenie ADHD, szczególnie leki jak metylofenidat, budzi spore kontrowersje. Dlatego naukowcy próbują znaleźć inne możliwości.

W swoim badaniu a był to systematyczny przegląd badań na zwierzętach opublikowany w czasopiśmie „Nutrients”, odkryli, że kontrolowane spożywanie kofeiny może rzeczywiście poprawiać uwagę, koncentrację, pamięć krótkotrwałą i roboczą, a także elastyczność w uwadze przestrzennej i selektywnej u młodzieży i dorosłych z ADHD. Dodatkowy plus? Kofeina nie wpływa na ciśnienie krwi ani masę ciała.

Ale uwaga bo nie wszystko jest tak różowo. Jeśli chodzi o nadpobudliwość czy impulsywność, skuteczność kofeiny nie jest już taka oczywista. Dlatego autorzy zalecają ostrożność, szczególnie w tych przypadkach.

Zespół podkreśla, że wcale nie są przeciwni tradycyjnym lekom a chcą po prostu zbadać więcej opcji, żeby lepiej pomagać ludziom z ADHD, zwłaszcza dzieciom i młodzieży. To dopiero początek bo potrzeba więcej badań i oczywiście ścisłego nadzoru medycznego.

Publikacja w prestiżowym czasopiśmie to dla zespołu duży sukces i planują dalsze badania w tej dziedzinie.

12/05/2025

09/04/2025

Będzie naukowo ale ciekawie o Spektrum Autyzmu za signal processing Social Signal Processing

MIKROEKSPRESJE MIMICZNE UJAWNIAJĄ UKRYTE EMOCJONALNE WSKAZÓWKI W ZABURZENIACH ZE SPEKTRUM AUTYZMU

Przełomowe badania naukowców z Rutgers University-New Brunswick, opublikowane w recenzowanym czasopiśmie Frontiers in Psychiatry, zmieniają nasze rozumienie komunikacji emocjonalnej osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD).

Badanie kierowane przez prof. Elizabeth Torres wykazało, że osoby z ASD aktywują te same jednostki motoryczne mięśni twarzy co osoby neurotypowe do wyrażania emocji, jednak amplituda tych mikroekspresji jest tak niska, że pozostaje poniżej progu detekcji percepcji wzrokowej człowieka. Ta odkrywcza obserwacja podważa długotrwałe przekonanie o deficycie ekspresji emocjonalnej u osób z ASD.

Wykorzystując innowacyjną metodę kwantyfikacji "mikroekspresji szczytowych" (microexpression spikes), opartą na zaawansowanej analizie statystycznej i modelach dynamiki nieliniowej, badacze śledzili subtelne zmiany ekspresji w 68 punktach referencyjnych twarzy według standaryzowanej siatki OpenFace. Analizując krótkie, 5-6 sekundowe sekwencje wideo zarejestrowane za pomocą standardowych urządzeń mobilnych, naukowcy zidentyfikowali, że amplituda mikroekspresji mimicznych u osób z ASD jest istotnie statystycznie niższa i wykracza poza zakres typowej percepcji neurofizjologicznej.

W badaniu uczestniczyło 126 osób, w tym 55 z niepełnosprawnością słuchową komunikujących się w formie pisemnej. Analiza biostatystyczna wykazała, że rozkład prawdopodobieństwa fluktuacji mikromotorycznych najlepiej opisuje ciągła rodzina funkcji Gamma, co umożliwiło obiektywną klasyfikację fenotypową uczestników.

Implikacje kliniczne tych odkryć są znaczące dla diagnostyki różnicowej i interwencji terapeutycznych. Prof. Torres, jako główny badacz w firmie biotechnologicznej NeuroInversa LLC (spin-off Rutgers University), opracowała zwalidowaną aplikację cyfrową do przesiewowej oceny, diagnostyki i monitorowania zaburzeń neurofunkcjonalnych. Wykorzystanie algorytmów uczenia maszynowego i standardowych systemów akwizycji obrazu umożliwia detekcję subtelnych fluktuacji ekspresji w czasie rzeczywistym, potencjalnie zwiększając efektywność komunikacji interpersonalnej między osobami z ASD a osobami neurotypowymi.

Badanie to, finansowane przez Nancy Lurie Marks Family Foundation, prezentuje paradygmat wprowadzający bardziej inkluzywne podejście w neuropsychiatrii, redefiniując hipotezę, że osoby z ASD nie angażują się w komunikację afektywną. Zamiast koncentrować się na deficytach, badacze proponują interwencje wzmacniające neuroplastyczność i adaptację psychospołeczną.

Pomimo ograniczeń metodologicznych, takich jak stosunkowo niewielka próba badawcza, odkrycia te mogą przyczynić się do poprawy jakości życia osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, oferując obiektywne biomarkery i narzędzia diagnostyczne oparte na dowodach naukowych.



Na podstawie art w sekcji komentarzy