18/02/2026
Czasem dziecko ma wszystko, a i tak czuje się niewidzialne. Nie chodzi o rzeczy, tylko o uwagę. O pytania inne niż „jak było w szkole?” i o chwilę bez telefonu.
Jak myślicie, po czym dziecko naprawdę czuje, że jest zauważone?
✨ Opowiem Wam o czymś, co dotyka wielu dzieci — choć często pozostaje niewidoczne.
Wyobraź sobie chłopca, ma 13 lat i mówi: „Jestem niewidzialny dla swoich rodziców…”.
🟤▫️▪️
I nagle robi się bardzo cicho.
— „Niewidzialny? Jak to?”
Wzrusza ramionami i zaczyna kręcić sznurkiem od bluzy.
— „No tak… jakby mnie nie było. Mama pyta tylko, czy jadłem i czy coś jest zadane. Tata zwykle w telefonie i rzuca: jak było w szkole? Ja mówię: ok. A oni: no to super. I koniec. To wszystko. Szkoła i jedzenie. Reszta jakby nie istniała.”
— „A chciałbyś, żeby pytali o coś innego?”
— „O cokolwiek… w co teraz gram. O mecz, w którym strzeliłem gola. O to, czemu wkurza mnie Jacek z klasy. Żeby chociaż udawali, że ich to obchodzi.”
Milczy przez dłuższą chwilę.
— „Bo wiesz… jak nie pytają, to jest tak pusto. Jakbym gadał do ściany. Człowiekowi się odechciewa mówić.”
— „I co wtedy robisz?”
— „Czasem specjalnie mówię: wszystko ok. Żeby już dali spokój. Bo i tak nie słuchają. Jak zaczynam coś opowiadać, ktoś zerka w telefon albo zmienia temat. To po co próbować?”
Podnosi oczy.
— „Chciałbym tylko, żeby ktoś mnie zauważył. Żeby zapytał: jak się dziś czujesz? Albo: pokaż tę grę, w którą gram. Głupie rzeczy, ale dla mnie to by było mega ważne. Żebym nie był tylko od lekcji i obiadu.”
Znów cisza.
— „Czasem w głowie krzyczę: halo, jestem tu. Zauważcie mnie. Ale nikt nie słyszy. To taki krzyk w środku.”
Wzdycha ciężko. Oddech waży emocje...
— „Najgorsze, że oni myślą, że wszystko jest ok. Że mam wszystko. A ja nie mam najważniejszego — ich. Ich czasu. Ich uwagi. Po prostu ich nie ma.”
Po chwili dodaje już bardzo cicho:
— „Marzę, że mama mnie przytuli i zapyta: co u ciebie, synku? Tak po prostu. Nie o zadania. Nie o jedzenie. Tylko o mnie.”
Spojrzał w bok.
— „I czasem myślę, że jakbym zniknął na cały dzień… albo na zawsze… to zauważyliby dopiero wtedy, gdy ktoś im powie. Nie sami.”
Czuję jak wiele te słowa go kosztują... cieżar samych autentycznych słów, może ważyć tak wiele.
— „Chcesz być zauważony, prawda?”
— „Tak. Bo można mieć pełny talerz i być strasznie głodnym. Tylko nie jedzenia. Tego, żeby ktoś cię widział...”
💛 ...bo zaniedbanie emocjonalne
najczęściej boli w ciszy...
Długo i boleśnie, ale...
Kilka małych rzeczy, potrafi sprawić ogromną różnicę. Spróbuj inaczej. Otul uwagą i uważną obecnością - jak? Zerknij:
✔ Zadawaj pytania otwarte – nie tylko „jak było w szkole?”, ale:
„Co dziś było najfajniejsze?”, „Co było trudne?”, „Z czego jesteś dumny?”
✔ Zauważaj emocje, nie tylko fakty –„Widzę, że się cieszysz”, „To musiało być przykre”.
✔ Daj codziennie kilka minut pełnej obecności – bez telefonu.
✔ Interesuj się światem dziecka – jego pasjami, ludźmi, historiami.
✔ Mów: „Widzę cię. Słyszę cię. Jesteś dla mnie ważny.”
Bo czasem dla dziecka nasza uważność znaczy więcej, niż nam się wydaje i to fakt, którego nie warto lekceważyć.
Przytulam Was od serca ❤️
Dr Kamila Olga – psycholog
