Doktor Zgliński

02/08/2026

Posiłek u osoby po siedemdziesiątce przestaje być tylko kwestią apetytu. Bywa zadaniem, które wymaga siły i koncentracji — a kiedy zaczyna się nie udawać, mało kto mówi o tym na głos. Łatwiej odsunąć talerz i powiedzieć „nie jestem głodny", niż przyznać, że przełykanie zrobiło się trudne. Tymczasem kaszel przy jedzeniu albo chrapliwy głos zaraz po przełknięciu to nie drobiazg i nie starczy kaprys — to informacja, którą warto zanieść lekarzowi. Zauważyłaś u swojego bliskiego którykolwiek z tych sygnałów?

02/08/2026

To problem, który dotyczy nie tylko osób z głęboką niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem. Każdego dnia widzę także seniorów z zaawansowaną demencją oraz ich opiekunów, którzy zderzają się z tymi samymi barierami. Często największą przeszkodą nie jest sama choroba, ale system, który nie potrafi dostosować opieki do potrzeb najbardziej zależnych pacjentów. O takich problemach trzeba mówić głośno, bo z roku na rok będzie ich tylko więcej.

„Niewidzialni Pacjenci – Prawo do zdrowia wymaga decyzji systemowych” to kampania, która stawia jedno ważne pytanie: czy każdy pacjent w Polsce ma realny dostęp do leczenia?

Dla osób z głęboką niepełnosprawnością intelektualną, w spektrum autyzmu i całkowicie zależnych od swoich opiekunów odpowiedź wciąż zbyt często brzmi:
NIE.
Problemem nie jest brak lekarzy ani brak dobrej woli.
Problemem jest brak procedur, organizacji i finansowania, które pozwoliłyby bezpiecznie leczyć pacjentów wymagających indywidualnego podejścia.
Nie walczymy o przywileje.
Walczymy o to, aby prawo do ochrony zdrowia było realne również dla tych, którzy sami nie są w stanie o nie zawalczyć.

Fundacje współpracujące w kampanii:
Nasz Rzecznik
Kampania społeczna Póki MY żyjemy
Anka J. Nowak
Fundacja dla Gigantów
Fundacja "Pomóż Mi Żyć"
Dorota Próchniewicz
Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym SEZAM w Grudziądzu
Fundacja Dom Niebieskich TuliPanów
Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym
Chcemy całego życia
Fundacja Wielogłosu

Niewidzialni pacjenci istnieją naprawdę. Pomóż nam mówić ich głosem.

https://www.siepomaga.pl/niewidzialne-dzieci

02/08/2026

Infekcja to dla seniora nie tylko walka z drobnoustrojem. To także ogromne obciążenie dla całej gospodarki wodnej organizmu. W praktyce bardzo szybko okazuje się, że chory pije mniej, traci więcej i słabnie z dnia na dzień. A odwodnienie jeszcze dodatkowo pogarsza przebieg choroby.

02/08/2026

Krzyknęła na mamę o łyżkę. O zwykłą łyżkę. A potem przez pół nocy nie mogła sobie tego wybaczyć.

Córka, która opiekuje się mamą z otępieniem. Tego wieczoru mama po raz dziesiąty zrzuciła jedzenie na podłogę. Córka podniosła głos. Nie uderzyła, nie wyszła, nie zrobiła nic strasznego - po prostu krzyknęła. A w środku usłyszała zdanie, które zna prawie każdy opiekun: „jestem złą córką”.

Powiedziała mi to z takim przekonaniem, jakby to był fakt medyczny.

A te słowa wracają w gabinecie stale. Prawie zawsze po tym samym: po wybuchu, po zniecierpliwieniu, po chwili, w której człowiek nie wytrzymał. I prawie zawsze od osób, które robią dla swoich rodziców więcej, niż ktokolwiek miałby prawo od nich wymagać.

Rodzice kiedyś byli silni. Decydowali, prowadzili, opiekowali się nami. A teraz role się odwróciły i to my przypominamy im o jedzeniu, o lekach, o tym, żeby nie wychodzili sami. To jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie człowiek może przeżyć. I nikt nas do niej nie przygotował.

„Zła córka” nie krzyczałaby i nie miała potem wyrzutów. „Zła córka” po prostu by nie przyszła. To, że czujesz się źle po tym, że straciłaś cierpliwość, jest dowodem na coś dokładnie odwrotnego, niż myślisz.

Miłość nie polega na tym, że nigdy nie masz dość. Polega na tym, że mimo wszystko następnego ranka znów jesteś obok.

Za co ostatnio ukarałeś siebie w myślach - choć wybaczyłbyś to każdemu innemu?

01/08/2026

Powiedział to i od razu zasłonił usta ręką. Jakby chciał złapać te słowa z powrotem.

Mężczyzna, który od czterech lat opiekuje się żoną w zaawansowanej chorobie. Przyszedł zmęczony, jak zwykle w koszuli, jak zwykle „dający radę”. A potem, patrząc w podłogę, powiedział: „panie doktorze, czasem myślę, żeby to się już skończyło. I nienawidzę się za to”.

Widziałem, ile go kosztowało samo wypowiedzenie tego zdania.

Więc powiem to, co powiedziałem jemu. Ta myśl prawie nigdy nie znaczy tego, czego opiekun się w niej boi. To nie jest życzenie śmierci komuś bliskiemu. To pragnienie, żeby skończyło się cierpienie - jego i Twoje. Dwie zupełnie różne rzeczy, choć w środku nocy potrafią wyglądać tak samo.

Ta myśl rodzi się z bezsilności, nie z okrucieństwa. Przychodzi wtedy, gdy człowiek jest już tak zmęczony, że nie widzi końca. I bardzo, bardzo wielu opiekunów ją zna - tylko prawie nikt nie mówi o niej głośno.

Myśl nie jest czynem. Myśl nie mówi, kim jesteś. Mówi tylko, jak bardzo jesteś obciążony.

Ten mężczyzna nie był złym człowiekiem. Był człowiekiem, który kochał i był u kresu sił jednocześnie. Jedno nie wyklucza drugiego.

Jeśli ta myśl czasem do Ciebie przychodzi - nie jesteś przez to gorszy. Jesteś zmęczony. A zmęczenie da się nieść lżej, kiedy przestaje być tajemnicą.

Czy jest coś, co nosisz w sobie po cichu, bo boisz się, jak to zabrzmi na głos?

31/07/2026

Zaproszenie do udziału w badaniu naukowym!

W imieniu studentki psychologii UKSW zapraszam do wzięcia udziału w badaniu osoby sprawujące opiekę nad bliskimi z chorobami neurodegeneracyjnymi. Celem badania jest lepsze zrozumienie funkcjonowania psychicznego opiekunów oraz rozwijanie skutecznych form wsparcia w Polsce.

👉Kto może wziąć udział?
• nieformalni opiekunowie bliskich (np. małżonkowie, dorosłe dzieci, wnuki, przyjaciele)
• osoby sprawujące opiekę od co najmniej 6 miesięcy

👉Udział jest całkowicie anonimowy i dobrowolny.

Link do badania:

Drodzy Opiekunowie, serdecznie zapraszam do udziału w projekcie naukowym realizowanym w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Celem badania jest lepsze zrozumienie funkcjonowania psychicznego osób sprawujących opiekę nad bliskimi z chorobami neurodegen...

31/07/2026

Wielu opiekunów zauważa, że nawet niewielka zmiana planu dnia potrafi wywołać chaos. Późniejsze śniadanie, inna osoba pomagająca przy toalecie czy wyjazd do lekarza - i nagle wszystko się rozsypuje. To nie przypadek. W opiece rutyna bywa jednym z najważniejszych „leków niefarmakologicznych”.

31/07/2026

Poszła na kawę. Pierwszy raz od pół roku. I przez całą godzinę czuła się jak złodziejka.

Opiekunka taty po operacji. Zostawiła go śpiącego, wszystko przygotowane, telefon w dłoni. Usiadła w kawiarni i - jak sama powiedziała - „nie umiałam tej kawy wypić spokojnie”. Co chwilę zerkała na ekran. Nie dlatego, że coś się działo. Dlatego, że czuła, że nie powinno jej tam być.

Wróciła do domu. Tata spał tak samo, jak go zostawiła. I zamiast ulgi przyszedł wstyd. „Jak mogłam myśleć o sobie, kiedy on leży.”

Od tamtego dnia wychodziła coraz rzadziej.

To pułapka, którą widzę u opiekunów bardzo często. Gdzieś po drodze zaczynają wierzyć, że zmęczenie jest dowodem oddania. Że im bardziej się wykończą, tym lepszymi są opiekunami. A odpoczynek to jakby zdrada.

Tylko że to nie działa tak, jak im się wydaje. Opiekun, który nie odpoczywa, nie opiekuje się lepiej. Opiekuje się krócej. W pewnym momencie ciało samo się zatrzymuje - i wtedy nie ma już wyboru.

Odpoczynek nie odbiera niczego z tego, co dajesz choremu. On tylko sprawia, że masz co dawać jutro.

To nie jest egoizm, że chcesz na godzinę wyjść z domu. To nie jest fanaberia, że marzysz o spokojnej kawie. To warunek, żebyś wytrzymał.

Kiedy ostatnio zrobiłeś coś tylko dla siebie - bez tłumaczenia się przed samym sobą?

30/07/2026

Nietrzymanie moczu u seniorów jest częste, ale nie "normalne" i nie powinno być powodem wstydu. To objaw, który wymaga oceny medycznej i indywidualnego podejścia. Wczesne rozpoznanie i właściwe postępowanie pozwalają znacząco poprawić komfort życia seniora, zachować jego godność i ograniczyć poważne konsekwencje zdrowotne oraz społeczne.

Zachęcam do zapoznania się z całym tekstem w artykule na portalu:

https://poradnikseniora.pl/nietrzymanie-moczu-u-seniorow-wstydliwy-problem-o-ktorym-trzeba-mowic,1287/

Nietrzymanie moczu to jedno z najczęstszych, a jednocześnie najbardziej niedocenianych schorzeń wieku podeszłego, dotyczący zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Czym jest i dlaczego nie można go bagatelizować.

30/07/2026

„Daję radę.”

Prawie każdy opiekun to mówi. Ja słyszę to zdanie po kilka razy dziennie - z uśmiechem, od ręki, zanim jeszcze skończę pytanie.

A czasem, po chwili ciszy, pada druga wersja. „Nie sypiam od trzech tygodni.” „Nie pamiętam, kiedy ostatnio było w porządku.” „Marzę, żeby ktoś choć raz zapytał, jak ja się mam.”

Dwa zdania o tej samej rzeczy. Jedno na głos, drugie prawdziwe.

To nie jest udawanie. To odruch. „Daję radę” jest krótsze, wygodniejsze i nie obciąża rozmówcy. Prawdziwa odpowiedź bywa za długa i za ciężka, a opiekun dawno nauczył się, że mało kto ma siłę jej wysłuchać.

W jutrzejszej rolce pokazujemy obie wersje obok siebie. Zdanie wypowiedziane - i to, które zostaje w środku. Jedno po drugim.

Nie po to, żeby przyłapać kogoś na masce. Po to, żeby ktoś, kto codziennie mówi „daję radę”, zobaczył, że po drugiej stronie ekranu jest wielu takich jak on.

Które Twoje „daję radę” znaczy tak naprawdę coś zupełnie innego?