Struny Serca - Pracownia Psychologiczna

12/06/2026

https://youtu.be/3RyzHv1MMIQ?si=oMEcw0IH2bW39KKU

In search of something raw, dry, and warm.After waiting three week...

04/05/2026

schodził leśną ścieżką, zamyślony i nieco zamglony myślami. Droga prowadziła lekko w dół, a on pozwalał łapom poruszać się automatycznie, nie spieszył się, ale też nie zatrzymywał. Nagle dostrzegł ruch – z naprzeciwka, jeden po drugim, pojawiały się inne zwierzęta. Najpierw jeleń, potem lis, a za nim kolejne stworzenia – wszyscy biegli w jego stronę, wymijając siebie nawzajem, uciekając.

Kot zwolnił, zaczął stawiać łapy ostrożniej. Coś było nie tak. Kiedy wydawało mu się, że już minął zagrożenie, pojawił się jeszcze jeden zwierz – sarna, wyraźnie spanikowana. Kot odskoczył na bok, aż jego łapy wpadły na skraj ścieżki, gdzie grunt był miękki i nasiąknięty wodą. Poczuł, jak osuwa się w dół.

Znalazł się na innej drodze – wąskim, stromym trakcie, który wyglądał jak wyrzeźbiony przez coś ogromnego i silnego. Wszędzie wokół rozrzucone były porwane kartki papieru, drewniane miski, jakieś skrzynki i rozbite naczynia. Pachniało mokrą ziemią, deszczem i czymś nieznanym.

Kot przeszedł ostrożnie między rzeczami. „Ta droga nie istniała wcześniej” – pomyślał. „Powstała, bo coś wielkiego przetoczyło się przez las i zmieniło go na zawsze.”

Po chwili zobaczył coś jeszcze – w zagłębieniu terenu, tam gdzie osiadła woda, dwoje małych stworzeń bawiło się w kałużach. To młode sarenki ze swoją mamą, chlapały się i śmiały, jakby cała ta katastrofa nigdy się nie wydarzyła. W pewnej odległości stało większe zwierzę, może ich opiekun, czujne i spokojne.

Kot patrzył na to przez chwilę. Był jak zaczarowany. To co, tu się wydarzyło nie zabrało wszystkiego. Zniknęły stare ścieżki i pojawiła się przestrzeń dla nowych. „Życia nie da się zatrzymać” – pomyślał Szary kot wpatrując się w to większe zwierzę, które teraz również na niego patrzyło.

Szary kot usiadł na brzegu nowego świata i pozwolił sobie na chwilę spokoju. Woda już nie płynęła – a życie, choć inne, nadal tu było…

04/05/2026

Dzień 7
Zauważam, gdzie w ciele jestem twarda.

Dzień 23
Pozwalam sobie nie wiedzieć.

Dzień 51
Śmieję się bez powodu i nie analizuję tego.

Dzień 88
Coś mnie porusza i nie uciekam.

Dzień 130
Jestem trochę bardziej „u siebie”, nawet jeśli to wciąż droga.

https://youtu.be/Lub-CemK7ks?si=1uZRLnJqvNG4-KTP

Zaczynam nową opowieść ⏰🥰😍😋😎

Na granicy lasu 2.0

04/05/2026

Wychodziłam czasem z terapii jak zbity pies.

A potem podnosiłam głowę i nad betonem widziałam czyste, bezchmurne niebo.

Coś we mnie uwierzyło, że mogę być jednocześnie krucha i .

IDĘ DALEJ. IDZIESZ TEŻ?

⏰

10/04/2026

„Pewność jest dla tych, co myślą mniej” — śpiewa LemON.

Chyba zaczynam rozumieć… Może nie trzeba znać całej drogi, żeby iść krok za krokiem. Może odwaga wystarczy.

A w tym „nie wiem” jest życie... Może nawet więcej niż mi się zdaje.

⏰

11/03/2026

powstaje gdy idziesz.

Czasem idziesz sam, sama.
Słyszysz tylko własny oddech i miękkie uderzenia serca. Wtedy droga jest najbardziej twoja...

Czasem pojawia się jednak pytanie: czy iść z innymi czy pozostać wiernym sobie?

A może pytanie jest inne...

08/03/2026

Jest między nami 40-letnia .

🌹 Ona dopiero zaczyna życie, a ja przypominam sobie, że początki mogą przychodzić dokładnie wtedy, kiedy już przestaliśmy się ich spodziewać.

lubi takie historie: prawdziwe, trochę nieśmiałe, odważne 😍