Dość Milczenia

04/08/2026

💙 NIE PUBLIKUJĘ TEGO FILMU PRZYPADKIEM…
Zatrzymaj się na chwilę. Obejrzyj go uważnie — najlepiej do samego końca.
Są słowa, które poruszają nas tylko na moment. Są jednak również takie, które pozostają w człowieku na długo i zaczynają nabierać prawdziwego znaczenia dopiero wtedy, gdy przychodzi odpowiedni czas.
Być może już niedługo słowa Nicka Vujicicia przestaną być dla niektórych osób jedynie piękną motywacją.
Być może staną się czymś realnym.
Na razie nie zdradzę niczego więcej. Nie pokażę wszystkich kart. Jeszcze nie teraz.
Mogę jedynie powiedzieć, że warto uważnie obserwować profil Dość Milczenia, ponieważ zbliża się coś, o czym w odpowiednim momencie opowiem znacznie więcej.
Nie przegap tej chwili.
I pamiętaj:
Nie jesteś sam. Dobrzy ludzie są bliżej, niż czasami Ci się wydaje.
To dopiero początek… 💙

Nick Vujicic swoją postawą stale pokazuje, że życie to coś pięknego...

03/08/2026

💙 **JUŻ NIEDŁUGO…**

Nadchodzi coś, o czym dzisiaj nie mogę jeszcze powiedzieć więcej.

Bez szczegółów.
Bez obietnic.
Bez odkrywania kart przed właściwym momentem.

Mogę zdradzić tylko jedno — dla wielu osób z niepełnosprawnościami, szczególnie posiadających stopień znaczny, może to być bardzo ważna wiadomość.

Być może już niedługo słowa **Nicka Vujicicia** o tym, że ograniczenia nie muszą decydować o naszym życiu, staną się dla Ciebie czymś realnym, a nie tylko pięknym cytatem przeczytanym w internecie.

Na razie proszę o jedno:

**obserwuj profil Dość Milczenia.**

W odpowiednim momencie powiem więcej.
A uwierzcie — warto będzie zaczekać.

Pamiętaj:

**Nie jesteś sam. Dobrzy ludzie naprawdę są obok Ciebie.** 💙

Czasami wystarczy jeden moment, jedna wiadomość i jedna szansa, aby wszystko zaczęło wyglądać inaczej…

**To dopiero początek.**

15/07/2026

Szpital, osoby z niepełnosprawnościami i parkingowy absurd. Czy w Tychach naprawdę nikt tego nie widzi?

Są miejsca, gdzie szczególnie powinien obowiązywać szacunek dla osób z niepełnosprawnościami. Jednym z nich bez wątpienia jest Wojewódzki Szpital Specjalistyczny Megrez Sp. z o.o. w Tychach.

To właśnie tutaj każdego dnia przyjeżdżają osoby po udarach, amputacjach, na wózkach inwalidzkich, o kulach, z chorobami neurologicznymi i wieloma innymi schorzeniami. Dla nich miejsce parkingowe oznaczone kopertą nie jest przywilejem. Jest koniecznością.

Tym bardziej bulwersujący jest widok, który można zobaczyć przed szpitalem.

Na zdjęciu wyraźnie widać, że na przestrzeni przeznaczonej dla dwóch miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnościami stoją aż trzy samochody. W efekcie przestrzeń, która powinna umożliwiać bezpieczne wysiadanie z samochodu, rozłożenie rampy czy wyjęcie wózka inwalidzkiego, została praktycznie zlikwidowana.

To nie jest zwykłe "ciasne parkowanie".

To pokazuje całkowity brak wyobraźni.

Osoba poruszająca się na wózku elektrycznym często potrzebuje nawet ponad metra wolnej przestrzeni, aby bezpiecznie opuścić pojazd. Rodzic pomagający osobie z niepełnosprawnością również potrzebuje miejsca. Tymczasem ktoś uznał, że skoro jego samochód "jeszcze się zmieści", to problem nie istnieje.

Nie.

Problem istnieje i dotyczy ludzi, którzy każdego dnia walczą o swoją samodzielność.

Na podstawie samego zdjęcia nie można stwierdzić, czy wszystkie pojazdy posiadają ważne karty parkingowe. To powinny zweryfikować odpowiednie służby. Jednak sam sposób zaparkowania pokazuje, jak lekceważone są zasady korzystania z miejsc przeznaczonych dla osób z niepełnosprawnościami.

Najbardziej zastanawia jednak coś innego.

Gdzie jest Straż Miejska?

Czy naprawdę nikt nie widzi, co dzieje się pod jednym z największych szpitali w regionie?

Czy kontrole są prowadzone tak rzadko, że kierowcy czują się całkowicie bezkarni?

Jeżeli takie sytuacje powtarzają się regularnie, to nie jest już problem pojedynczego kierowcy. To problem braku skutecznego nadzoru i egzekwowania przepisów.

Miejsca oznaczone kopertą nie zostały stworzone dla wygody. Zostały stworzone po to, aby osoby z niepełnosprawnościami mogły normalnie funkcjonować.

Każdy, kto ogranicza możliwość korzystania z takiego miejsca, odbiera komuś szansę na bezpieczne dotarcie do lekarza czy na rehabilitację.

Apelujemy do Straży Miejskiej w Tychach o regularne kontrole parkingów przy szpitalu oraz stanowcze reagowanie na wszelkie przypadki nieprawidłowego parkowania.

Bo szacunek dla osób z niepełnosprawnościami nie kończy się na pięknych hasłach i deklaracjach. Zaczyna się od przestrzegania podstawowych zasad.

A koperta to nie dodatkowe miejsce parkingowe.

To miejsce, które dla wielu osób jest jedyną możliwością bezpiecznego opuszczenia samochodu.

Dość obojętności. Dość przyzwolenia. Czas zacząć egzekwować przepisy.

24/06/2026

🚨 DZIĘKUJĘ TYSKIEJ STRAŻY MIEJSKIEJ 🚨

Dzisiaj, wracając do domu wózkiem elektrycznym, spotkała mnie bardzo trudna sytuacja — przebiłem koło i niestety nie miałem jak bezpiecznie dalej jechać ani samodzielnie sobie poradzić.

Nie miał mi kto pomóc, więc zadzwoniłem do Straży Miejskiej w Tychach.

I tutaj naprawdę muszę powiedzieć jedno: **Tyska Straż Miejska stanęła na wysokości zadania.**

Funkcjonariusze przyjechali, pomogli mi bezpiecznie dotrzeć do domu i zadbali również o transport uszkodzonego wózka. Dla wielu osób może to być zwykła interwencja, ale dla osoby poruszającej się na wózku taka pomoc w trudnym momencie znaczy naprawdę bardzo dużo.

Chciałbym z całego serca podziękować Straży Miejskiej w Tychach za szybką reakcję, życzliwość, zrozumienie i realną pomoc.

Dobrze wiedzieć, że w naszym mieście są ludzie, na których można liczyć, kiedy człowiek znajdzie się w potrzebie.

Jeszcze raz ogromne dziękuję. 🙏

09/05/2026

# Absurd XXI wieku w Tychach. Osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności musi „udowadniać”, że naprawdę jest niepełnosprawna

To miał być zwykły telefon w sprawie rehabilitacji.
Kilka minut rozmowy, ustalenie terminu, później konsultacja z lekarzem i rozpoczęcie leczenia. Tak wygląda to dziś w nowoczesnym świecie. Przynajmniej teoretycznie.

W praktyce osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności w Tychach nadal musi przechodzić procedury rodem z poprzedniej epoki.

Żeby zarejestrować się na rehabilitację w szpitalu Megrez, trzeba osobiście stawić się w rejestracji i pokazać orzeczenie o niepełnosprawności. Nie mailowo. Nie elektronicznie. Nie podczas wizyty u lekarza rehabilitacji, który i tak później oceni, jakie zabiegi można wykonywać.
Najpierw trzeba przyjechać tylko po to, żeby pani w okienku „zobaczyła dokument”.

W XXI wieku.
W czasach Internetowego Konta Pacjenta, e-recept, e-skierowań i podpisów elektronicznych.

Trudno nie zadać pytania: czy to jeszcze procedura, czy już zwykła urzędnicza bezduszność?

Osoba z niepełnosprawnością często organizuje każdy wyjazd jak logistyczną operację. Transport, pomoc drugiej osoby, ból, zmęczenie, czas. Dla wielu ludzi samo dotarcie do szpitala jest ogromnym wysiłkiem. Tymczasem system mówi jasno: „Proszę przyjechać tylko po to, żeby pokazać papier”.

Papier, którego nie można wysłać mailem.
Papier, którego nie może zweryfikować lekarz podczas wizyty.
Papier, który według rejestracji musi zostać obejrzany osobiście — najlepiej zanim pacjent w ogóle dowie się, jakie zabiegi będą dla niego odpowiednie.

Najbardziej absurdalne jest jednak co innego.
Państwo przyznaje osobie ze znacznym stopniem niepełnosprawności szczególne uprawnienia właśnie po to, aby likwidować bariery. Tymczasem placówka medyczna tworzy kolejną barierę — całkowicie niepotrzebną.

To nie jest problem jednego dokumentu.
To jest problem myślenia o osobach z niepełnosprawnościami.

Bo dostępność to nie tylko podjazd przed budynkiem. Dostępność zaczyna się tam, gdzie instytucja rozumie, że człowiek nie powinien być zmuszany do dodatkowych wizyt, stresu i upokorzeń tylko dlatego, że systemowi „tak wygodniej”.

I właśnie dlatego coraz więcej osób zadaje dziś pytanie:
czy to naprawdę wymóg procedur szpitala Megrez, czy może zwykła nadgorliwość i złośliwość ludzi siedzących za okienkiem?

Bo jeśli osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności musi osobiście udowadniać swoją niepełnosprawność tylko po to, by zapisać się do lekarza, to coś w tym systemie po prostu bardzo mocno nie działa.

fot. www.facebook.com/pg/Wojewódzki-Szpital-Specjalisty

16/04/2026

Są sytuacje w życiu, kiedy człowiek naprawdę potrzebuje pomocy – nie „na papierze”, tylko realnie, tu i teraz.

Chciałbym z całego serca podziękować Panu Wiceprezydentowi Paweł Grosman za ogromne zaangażowanie, zrozumienie i przede wszystkim szybką reakcję w naszej sprawie.

Po złożeniu dokumentacji do MOPS zostaliśmy wpisani na listę rezerwową. Uzasadnienie było dla nas trudne do zaakceptowania – że skoro mam żonę, to ona może mi pomagać i nie potrzebujemy dodatkowego wsparcia. Niestety, życie napisało zupełnie inny scenariusz – moja żona po poważnym urazie (złamanie nogi) sama wymaga pomocy i nie jest w stanie mnie wspierać tak, jak wcześniej.

W tej trudnej sytuacji Pan Wiceprezydent nie tylko znalazł dla nas czas na spotkanie, ale przede wszystkim podjął realną interwencję.

Efekt?
Najpierw przyznano nam 110 godzin opieki wytchnieniowej, a zaledwie kilka dni temu otrzymaliśmy informację o zwiększeniu wsparcia do pełnej puli – 240 godzin.

To dla nas ogromna ulga i realna pomoc w codziennym funkcjonowaniu.

Niestety, nadal pozostaje jedna kwestia – nie został przyznany dodatek, mimo że sytuacja została dokładnie udokumentowana. Powodem, który otrzymaliśmy, jest brak środków finansowych. W tej sprawie będę ponownie zabiegał o spotkanie, aby przedstawić pełną dokumentację i doprowadzić do sprawiedliwego rozwiązania. To nie jest żadna fanaberia – to po prostu konieczność wynikająca z naszej sytuacji życiowej.

Na koniec chcę powiedzieć jedno – nie warto się poddawać. Żyjemy w czasach, w których o rzeczy podstawowe i niezbędne do codziennej egzystencji trzeba często walczyć do skutku. W moim przypadku ta walka przyniosła efekty i wierzę, że może przynieść je także innym.

Jeszcze raz dziękuję za okazane wsparcie i pokazanie, że w samorządzie są ludzie, którzy naprawdę słuchają i działają.

fot. umtychy.pl

09/04/2026

Dziś chcę publicznie i z całego serca podziękować Maćkowi Blada.

Rok temu spotkałem się z Nim w sprawie likwidacji barier architektonicznych w Tychach. Powiedziałem wtedy o problemach, z którymi na co dzień mierzą się osoby poruszające się na wózkach. I dziś spotkało mnie coś, co naprawdę mnie poruszyło.

Jadąc dzisiaj wózkiem przez przejście dla pieszych na ulicy Dębowej, ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu zobaczyłem, że krawężnik został obniżony. Dla wielu osób to może być drobna zmiana. Dla mnie i dla wielu innych osób z niepełnosprawnością to po prostu realna różnica w codziennym życiu, samodzielności i bezpieczeństwie.

Czekam jeszcze na poprawę dwóch kolejnych miejsc, ale wiem, że to już nie zależy bezpośrednio od Maćka.

Chcę też przypomnieć inną sytuację. Gdy zgłosiłem Maćkowi problem z zapadniętym chodnikiem na skrzyżowaniu ulic Mikołowskiej i Katowickiej, przy stacji Orlen, temat został załatwiony naprawdę szybko — w ciągu około 14 dni chodnik został naprawiony.

I właśnie dlatego chcę to powiedzieć głośno:
to jest odpowiednia osoba w naszym mieście do załatwiania spraw mieszkańców.
Osoba, która nie zostawia ludzi samych z problemem, tylko wysłucha, zainteresuje się i — jeśli tylko jest taka możliwość — naprawdę pomaga.

W dzisiejszych czasach bardzo potrzeba nam takich ludzi.
Ludzi, którzy nie obiecują na pokaz.
Ludzi, którzy nie odwracają wzroku.
Ludzi, którzy rozumieją, że za każdą sprawą stoi człowiek, jego życie, jego codzienność i jego godność.

Maćku — dziękuję.
Za konkretne działanie, za skuteczność, za zaangażowanie i za zwykłą ludzką empatię.
Naprawdę takich ludzi potrzeba nam dużo więcej.

Zdjęcie poglądowe, pokazujące miejsce naprawy.

17/03/2026

Zamiast sporów na Facebooku – czas na realny dialog o dostępności w Tychach

Dyskusja o dostępności przestrzeni miejskiej w Tychach coraz częściej przenosi się do internetu. Komentarze, polemiki, wzajemne odpowiedzi — to wszystko pokazuje jedno: temat jest ważny i budzi emocje.

Ale czy naprawdę o to chodzi?

Czy dostępność dla osób z niepełnosprawnościami powinna być przedmiotem publicznych sporów na Facebooku, czy raczej konkretnych działań i realnej współpracy?

Bo prawda jest taka, że każda niepełnosprawność jest inna.
Inne są potrzeby osoby poruszającej się na wózku, inne osoby niewidomej, inne seniora, a jeszcze inne osoby po urazach czy z ograniczeniami ruchowymi.

Nie da się tego zamknąć w jednym komentarzu, jednym projekcie czy jednej opinii.

Dlatego zamiast kolejnych internetowych dyskusji, które często prowadzą donikąd, warto postawić na coś znacznie bardziej konstruktywnego:

realne spotkanie i rozmowę

Spotkanie, na którym:
✔️ osoby z niepełnosprawnościami będą mogły przedstawić swoje potrzeby
✔️ mieszkańcy pokażą konkretne problemy w przestrzeni miasta
✔️ urzędnicy i projektanci będą mogli wysłuchać doświadczeń z pierwszej ręki
✔️ a wszystkie strony wspólnie wypracują rozwiązania, które naprawdę działają

Bo dostępność nie jest teorią.
Nie jest też zestawem wytycznych odhaczanych w dokumentach.

To codzienne życie ludzi, którzy chcą normalnie funkcjonować — dojechać do pracy, do lekarza, do sklepu czy do instytucji kultury.

I właśnie dlatego wymaga podejścia indywidualnego, opartego na realnych doświadczeniach, a nie tylko na projektach „z biurka”.

Apel do władz miasta Tychy

Dlatego zwracam się z apelem do władz miasta Tychy:

zorganizujmy otwarte spotkanie dotyczące dostępności przestrzeni miejskiej.

Zaproszenie powinno trafić do:
– osób z niepełnosprawnościami
– organizacji społecznych
– mieszkańców
– projektantów i wykonawców
– oraz wszystkich zainteresowanych tematem

Niech to będzie przestrzeń do rozmowy, wymiany doświadczeń i wspólnego szukania rozwiązań.

Bo tylko wtedy mamy szansę tworzyć miasto naprawdę dostępne — nie na papierze, ale w praktyce.

Dostępność zaczyna się od rozmowy

Tychy mają potencjał, żeby być miastem przyjaznym dla wszystkich mieszkańców.

Ale żeby tak się stało, potrzebne jest coś więcej niż dyskusje w internecie.

Potrzebny jest dialog.
Współpraca.
I gotowość do słuchania.

Bo dostępność nie powinna dzielić.
Powinna łączyć.

16/03/2026

Znowu ta sama historia…

Po moim ostatnim wpisie dotyczącym ul. Grota-Roweckiego można było mieć nadzieję, że zanim ktoś zacznie kolejny raz pouczać wszystkich dookoła w sprawach dostępności, to najpierw dokładnie przyjrzy się miejscu, o którym mówi.

Niestety wygląda na to, że pan Ireneusz Sieńko znowu się rozpędził w krytyce, tym razem w kierunku Teatru Małego w Tychach.

I tutaj trzeba powiedzieć bardzo jasno:

Podczas remontu Teatru Małego zadbano o osoby z niepełnosprawnościami.

Jeżeli ktoś naprawdę był w tym miejscu i sprawdził je w praktyce, to wie, że:

✔️ od tyłu budynku można bardzo wygodnie podjechać samochodem
✔️ znajduje się tam zerowy krawężnik
✔️ jest komfortowe miejsce do wyjścia z samochodu dla osoby na wózku
✔️ oraz dobrze wykonany podjazd, który prowadzi bezpośrednio do budynku

Czyli dokładnie to, czego oczekują osoby poruszające się na wózkach – logiczny, bezpieczny i wygodny ciąg komunikacyjny.

Dlatego naprawdę trudno zrozumieć, dlaczego pan Sieńko zamiast skupić się na realnych barierach w mieście, zaczyna czepiać się miejsc, które zostały wykonane poprawnie.

Wygląda to trochę tak, jakby zwyczajnie brakowało już tematów do krytykowania.

W poprzednim wpisie – dotyczącym ul. Grota-Roweckiego – pokazałam bardzo konkretny przykład, gdzie proponowane rozwiązanie mogłoby narazić osobę z niepełnosprawnością na niebezpieczeństwo.

I tam problem jest realny.

Natomiast w przypadku Teatru Małego mamy sytuację zupełnie odwrotną – rozwiązanie zostało wykonane w sposób przemyślany i przyjazny dla osób z niepełnosprawnościami.

Dlatego zamiast kolejnych wpisów szukających problemu tam, gdzie go nie ma, może warto byłoby skupić się na miejscach w Tychach, które naprawdę wymagają poprawy.

Bo takich miejsc w naszym mieście niestety nadal nie brakuje.

A osoby z niepełnosprawnościami naprawdę potrzebują konkretnych działań, a nie nieustannego szukania sensacji tam, gdzie wszystko działa tak, jak powinno.

Udostępniam zdjęcie z Google Street View, żeby każdy mógł sam zobaczyć, jak wygląda to miejsce w praktyce.

13/03/2026

Dostępność tylko na papierze? Nie tędy droga.

W sprawie przebudowy ul. Grota-Roweckiego w Tychach po raz kolejny wraca temat dostępności dla osób z niepełnosprawnościami. I niestety znów okazuje się, że niektórzy chętnie zabierają głos, ale nie analizują dokładnie skutków swoich pomysłów.

Pan Ireneusz Sieńko, który w poprzednich wyborach kandydował do Rady Miasta z listy Polska 2050, postanowił wypowiedzieć się na temat tego, jak powinno wyglądać rozwiązanie przy miejscu parkingowym dla osób z niepełnosprawnościami.

Problem w tym, że pokazany przez niego wariant nie rozwiązuje problemu, a może go jeszcze pogłębić.

Na moim szkicu widać to bardzo wyraźnie:
🟢 zielone strzałki pokazują, jak takie rozwiązanie powinno wyglądać prawidłowo — wyjazd i wjazd na chodnik powinien być możliwy z przodu samochodu, w sposób logiczny, prosty i bezpieczny.
🔴 czerwony wariant, o którym mowa, oznacza w praktyce konieczność manewrowania z prawej strony samochodu, co w tym miejscu nie stanowi żadnego realnego udogodnienia.

I trzeba to powiedzieć wprost:
jeżeli pan Sieńko publicznie doradza, jak powinno wyglądać takie rozwiązanie, to najpierw powinien je bardzo dokładnie przemyśleć.

Bo tutaj nie chodzi o zwykły komentarz w internecie.
Tutaj chodzi o bezpieczeństwo osób z niepełnosprawnościami.

Proponowanie rozwiązania, w którym osoba poruszająca się na wózku miałaby wjeżdżać na chodnik z prawej strony samochodu, jest rozwiązaniem nietrafionym i niebezpiecznym. Taki układ w praktyce może zmuszać kierowcę na wózku do wykonywania nielogicznych i ryzykownych manewrów, a w efekcie narażać go na niebezpieczeństwo.

Jeżeli ktoś zabiera głos w sprawie udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami, to musi rozumieć konsekwencje swoich słów.
Bo źle przemyślana „rada” w takim miejscu nie jest niewinną opinią — może prowadzić do sytuacji, w której osoba z niepełnosprawnością będzie realnie zagrożona.

Co więcej, kiedy wcześniej opisywałam na portalu problemy związane z krawężnikami, pan Sieńko nie widział problemu. Dziś znów przedstawia pomysł, który w praktyce nie rozwiązuje sprawy tak, jak powinien.

Każdy, kto chce o tym poczytać więcej, może cofnąć się w historii portalu i znaleźć dokładny opis tamtego zdarzenia.

W tej sprawie apeluję również do MZUiM Tychy, aby bardzo dokładnie przemyślał ewentualną poprawkę i nie wprowadzał rozwiązań pozornych, które dobrze wyglądają tylko na papierze, ale w rzeczywistości nie zapewniają osobom z niepełnosprawnościami bezpiecznego i logicznego dostępu do chodnika.

Dostępność to nie statystyka, nie formalność i nie temat do powierzchownych komentarzy.
Dostępność to realne bezpieczeństwo człowieka.

I właśnie dlatego takie sprawy trzeba nazywać po imieniu.