Fizjoterapia Ogrodniczak

18/08/2026

Takie krótkie, wieczorne przemyślenia...

Dzisiaj w postaci cytatu.

Niebawem więcej o tej książce, jak ją skończę czytać :) Ten cytat ze strony 147 jest, wg mnie, bardzo mądry.

22/06/2026

Takie krótkie, wieczorne przemyślenia...

Lubię czasami zaczynać spotkanie fizjoterapeutyczne pytaniem "Jak moce?" To takie szerokie, otwarte zagadanie... Każdy odpowie w kierunku, który uzna za ważny.

Lubię też to pytanie: "A co by było, gdybyś obudził się dzisiaj tylko z tym, za co podziękowałeś Bogu wczoraj?"

Wg mnie, to co łączy te dwa pytania to dostrzeganie więcej.

Miałam dziś taką ciekawą rozmowę w gabinecie, że chyba nie ma takich domów, rodzin, relacji takich pudrowo-brokatowo-srebrzystych. Wszystko jest takie "trochę" - trochę inne, trochę nieciekawe, trochę fajne.

Każdy ma jakieś swoje objawy - trochę trudne, trochę fajne. Ale każdy ma jakieś moce! Nawet SUPERmoce. Czasami ich nie widzimy, a widzą je inni. Miłe, jak nam je wskażą.
Dobrze, od czasu do czasu, uświadomić sobie te supermoce np. fizyczne:
- coś Ciebie na pewno nie boli,
- nie jesteś przypięty do żadnej aparatury,
- mówisz i inni rozumieją,
- możesz zmienić miejsce stania/ siedzenia,
- czujesz, że chcesz iść do toalety,
- gryziesz i połykasz jedzenie,
- możesz oczami spojrzeć i widzisz,
- wdychasz i wydychasz powietrze, nawet jak śpisz.

Bo w sumie jest za co dziękować, nie?

03/05/2026

Miniony weekend był wyjątkowy w Toruniu. W sobotę otwarte warsztaty dla wszystkich, którzy chcą poćwiczyć terapię manualną na kręgosłupie lędźwiowym, a w niedzielę warsztaty master dla tych, którzy powinni to umieć, bo już mieli przyjemność uczyć się metody Kaltenborna-Evjentha.
W niedzielę dodatkowo goście na warsztatach - ortopeda i neurochirurg - czego chcieć więcej?!

Dwa dni słuchania, praktykowania technik, ciekawych spotkań, bogatych dyskusji i ... dobrej kawy ;)
Jestem wdzięczna, że mogłam w tym uczestniczyć. Tu kilka zdjęć, a po więcej odsyłam tu:
Kaltenborn-Evjenth Orthopaedic Manual Therapy Poland - KEOMT Poland

17/03/2026

Piękny czas, ważny temat, niesamowici ludzie. Smętowo - wiadomo! 😍 Dziękuję.

12/03/2026

Gdy najlepszy z najlepszych ma urodziny, to jest co świętować!

Najlepszy nauczyciel terapii manualnej w Polsce, terapeuta o ogromnej wiedzy, zdolnościach nauczania, cierpliwości i pokorze.
Tak, mam nadzieję, że to czyta, ale nadal te słowa nie są przesadzone, ani interesowne.
Terapia Manualna - Mirosław Dębski - takich ludzi świat fizjoterapii potrzebuje, a wtedy także spotkania przy zdalnym torcie są przyjemnością.
Cieszę się, że miałam i mam szczęście uczyć się od takiego Mistrza!

05/03/2026

Takie krótkie, wieczorne przemyślenia...

Widok tego zdjęcia mnie dobrze nastraja - to resztka śniegu - przebrzydłego, okropnego śniegu, który zniknął! Tyle z niego zostało - ha! wiosna-zima 1-0!

Wszystko mija...

Ale są takie objawy, które nie mijają... Co z tymi? - nazywanymi - przewlekłe...
Nudne, monotonne, zabierają ogrom energii, rodzina i znajomi najpierw są nimi przejęci, później lekko znudzeni, później zniecierpliwieni, stopniowo się przyzwyczajają, się na nich "odczulają".

Myślę o długich bólach, o trwałych niesprawnościach, o postępujących niesprawnościach, o tych nie modyfikowalnych stanach, gdzie możemy co prawda próbować pomóc, ale nie wycofamy ich. One nie pasują do dzisiejszej "pozytywnej narracji" - myślenia optymistycznego - "będzie dobrze". A jak nie będzie?
To coś więcej niż sprint, to już maraton, nawet ultramaraton.

Określony, rozwiązywalny problem - usprawnianie - walka wygrana!
Jest - sukces!

Określony, nie do końca rozwiązywalny problem - usprawnianie - dalszy problem - usprawnianie - dalszy problem - usprawnianie - dalszy problem - usprawnianie... no i lipa... gdzie ten sukces? A jak już nie będzie dobrze?
Zależy, co uznać za sukces...

Śnieg znikł. Jest sukces. Ale przyjdzie to pioruństwo na pewno jeszcze nie raz. Jak nie teraz, to następnej zimy... Póki co - jest świetnie.

Lubię w stanach przewlekłych widzieć dzisiaj - dzisiaj, nie koniecznie jutro. Dzisiaj jest jakoś. To już sukces. Mała miarka. Umiarkowane oczekiwania. Dziś się udało - wstać, udało się lepiej siedzieć, udało się przejść 10 kroków, udało się wziąć 1 tabl. mniej, udało się ubrać jedną skarpetę bez pomocy, udało się pościelić łóżko, udało się lepiej wypróżnić, udało się przejść wokoło bloku, udało się iść z kijami, ... udało się nie zwariować i nadal się chce jutra....

Dziś - coś na pewno się udało ;) I jutro może też się coś uda. To będzie kolejny sukces.

21/02/2026

Uważam, że fantastyczny wpis!

Jakby ktoś szukał dobrych miejsc do ćwiczeń, nie tylko dla dzieci/ młodzieży, ale i dla dorosłych, to takie miejsca i takich ludzi (Trenera) też znajdzie w Nowem.

"Każdego dnia wybierasz, kim się staniesz."

Na środku stoi chłopak. Sam. Przed nim dwie drogi, jedna tonie w chłodnym półmroku, druga rozświetlona jest ciepłym światłem. To nie jest tylko wybór miejsca. To wybór przyszłości.

Po lewej stronie widać przestrzeń, w której czuć wysiłek, determinację i rozwój. To symbol sportu, każdej dyscypliny, która uczy charakteru. To pot, który buduje siłę. To zmęczenie, które daje satysfakcję. To trener, który wymaga. To zasady, które kształtują. Nieważne, czy to boks, piłka nożna, lekkoatletyka czy siłownia. Sport to droga, która uczy wytrwałości, szacunku i wiary w siebie.

Po drugiej stronie widać grupę, która wybrała łatwiejszą ścieżkę. Bez wysiłku. Bez celu. Bez planu. To droga, która k**i szybkim „tu i teraz”, ale nie prowadzi donikąd.

Chłopak stoi pomiędzy nimi, tak jak każdy z nas w pewnym momencie życia. Nikt nie podejmie tej decyzji za niego. Nikt nie przejdzie tej drogi w jego imieniu.

„Twój Wybór” to nie tylko napis. To przypomnienie. Każdego dnia wybierasz, kim się staniesz. Wybierasz dyscyplinę zamiast wymówek. Wybierasz rozwój zamiast stagnacji. Wybierasz prawdziwą drogę tę, która może jest trudniejsza, ale prowadzi do siły, dumy i przyszłości, na którą zapracujesz sam.

Bo droga nie definiuje się sama. To Ty ją definiujesz.

20/02/2026

Bobowo - od teraz kojarzyć będę z świetną grupą, którzy chyba dla żartu jedynie, nazwała się "Seniorami".
Dziękuję za zaproszenie. Bardzo miły czas. Tym razem "Pogadaliśmy o kręgosłupie".
P.S. Maks się nie przeziębił ;)

Kilka zdjęć poniżej, a ten link do grupy z Bobowa.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100037288483704

29/12/2025

Takie krótkie, wieczorne przemyślenia...

Cel (fizjoterapii, postępowania, życia) - nie musi być w pełni od razu sprecyzowany. Może być krótki - na razie tylko coś, mało. Ale coś....
Mam przyjemność pracować z takim Pacjentem, który z reguły na pytanie " I jak moce, jak się Pan ma?" - odpowiada - "Żyję". To już coś, prawda?

Miałam ostatnio piękne spotkanie z Pacjentem, który walczy, naprawdę, On to wie, ja to widzę... Mamy takie mikro-mikro sukcesy, ale takie nie widoczne na zewnątrz. I komentarz osoby postronnej - "trochę gorzej Pan chodzi, nie?" No można by wszystkie wulgarne słowa sobie na raz przypomnieć i je powiedzieć za głośno... Jak nie masz zamiaru ciągnąć w górę, to lepiej zamilknąć. Bo tych małych sukcesów czasami nie widać, ale są i kosztują najczęściej ogrom pracy.

Czasami nie ma sił na wielkie cele, wtedy ten jeden kamień dalej, jeden krok dalej, jeszcze jeden dzień walki, jedna mała zmiana...

W tym Międzyświęciu (od dziś wiem, że to czas, nie miejsce ;) ) życzę nam wszystkim wytrwałości do kroków i nadziei, że będzie lepiej. Bo będzie.