Gabinet Psychoterapii Portum

25/07/2026

Schemat Poszukiwania Aprobaty to kolejny schemat należący do obszaru koncentracji na innych ludziach. Należy do schematów warunkowych, czyli stanowi pewnego rodzaju strategie radzenia sobie. Przejawia się jako przesadne dążenie do uzyskania akceptacji, uznania lub uwagi innych ludzi kosztem rozwoju własnej
tożsamości i zaspokajania autentycznych potrzeb. Osoba z tym schematem buduje poczucie własnej wartości na kruchych fundamentach opinii innych, często nawet niewiele znaczących dla niej osób. Skutkuje to często skupianiem swoich życiowych priorytetów wokół statusu społecznego, osiągnięć, pozycji zawodowej czy atrakcyjnego wyglądu. Niebagatelną rolę odgrywają w tym social media, dzięki którym osoba z tym schematem może budować swój PR-owy wizerunek, nie mający wiele wspólnego z jej autentycznym JA. Osoby te, nawykowo działają w taki sposób, aby przede wszystkim wzbudzić uznanie i podziw innych. Część osób z tym schematem będzie z kolei starało się sprostać oczekiwaniom innych, więc w relacjach będą nadmiarowo dostosowywać się do innych, chcąc być lubianymi i akceptowanymi. Często zdarza się, że osoby z tym schematem podejmują ważne decyzje życiowe, w oparciu o to, jak będą one odebrane czy ocenione przez innych.

Źródłem tego schematu są zwykle zachowania rodziców, oczekujących od swoich dzieci spełniania ich oczekiwań, bez względu na indywidualne preferencje czy zdolności dziecka. Rodzice mogli również przykładać dużą wagę do sukcesów i osiągnięć swoich dzieci, dzięki którym mogli dostawać wiele oznak uznania ze strony otoczenia. Utwierdzali w ten sposób swoje dzieci w przekonaniu, że tylko to ma wartość w życiu, co budzi podziw i zazdrość u innych ludzi, a nie to, co mogłoby być wyrazem autentycznych talentów czy zdolności. W związku z tym, osoby te gdy dorosną, uzależniają swoje poczucie własnej wartości od aprobaty innych.

Celem terapii dla osób z tym schematem będzie odrzucenie fałszywego JA nakierowanego na innych i szukanie prawdziwego siebie, mogącego wyrażać autentyczne emocje i zaspokajać potrzeby bez opierania sie na powierzchownej gratyfikacji ze strony innych.

30/04/2026

"Gdy przestajemy próbować wymuszać przyjemne odczucia, mają one większą swobodę pojawiania się samoczynnie.

Gdy przestajemy stawiać opór odczuciom przykrym, możemy stwierdzić, że odpływają same.

Gdy przestajemy starać się sprawić, aby coś się zdarzyło, możliwe, że stanie przed nami otworem cały świat świeżych i zaskakujacych zdarzeń"

M. Williams, J. Teasdale, Z. Segal i Jon Kabat-Zinn "Świadomą drogą przez depresję. Wolność od chronicznego cierpienia".

30/03/2026

Wypalenie zawodowe jest coraz częściej zauważane i diagnozowane nie tylko w kontekście osobistych predyspozycji czy strategii zarządzania stresem, ale coraz częściej jako efekt dysfunkcji kultury pracy czyli nadmiernego przeciążenia obowiązkami, chronicznego stresu oraz braku możliwości skutecznego łączenia życia osobistego z pracą zawodową. Według najnowszych badań Gallupa i Mindgram, aż 45% Polaków doświadcza wypalenia zawodowego, z czego aż 26% cierpi na jego najcięższą formę.

Choć teoretycznie wypalenie zawodowe jest wpisane do klasyfikacji chorób ICD-11, to jednak nie jako choroba, a jedynie syndrom zawodowy, wynikający z przewlekłego stresu w miejscu pracy. W związku z tym, lekarze nie mogą wypisywać zwolnień z jego powodu. Niemniej jednak, wpływ wypalenia zawodowego został ujęty jako znaczący czynnik mogący prowadzić do poważnych problemów ze zdrowiem fizycznym jak i psychicznym. W porę niezdiagnozowane i nieleczone objawy wypalenia mogą prowadzić m.in. do zaburzeń depresyjnych i lękowych.

Psychoterapia może pomóc pacjentom z wypaleniem zrozumieć jakie ich mechanizmy wewnętrzne przyczyniły się do wystąpienia wypalenia (np. zbyt silne identyfikowanie i angażowanie się w pracę, perfekcjonizm, pracoholizm, trudność z regulacją emocji itp.), a następnie przewartościować swoje życie w taki sposób, aby rola pracownika nie była jedyną i najważniejszą w jego życiu.

23/02/2026

Na depresje chorują Ci, którzy byli silni zbyt długo....
Siła to dać sobie pomóc...

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

03/12/2025

Praca z traumatycznymi doświadczeniami w terapii schematu to proces do którego przygotowujemy pacjenta, przechodzimy przez niego tak długo, jak pacjent będzie tego potrzebował, a następnie domykamy go poprzez pracę własną pacjenta między sesjami. Na każdym z tych etapów realizujemy wspólnie z pacjentem potrzebę zatrzymania się, pogłębienia zrozumienia i przetworzenia traumy, a na koniec zintegrowania tego doświadczenia z całościową historią życia. Terapia schematu dysponuje niezwykle skutecznymi narzędziami do pracy nad traumą wczesnodziecięcą oraz relacyjną. W ostatnim czasie, coraz częściej pojawiają się w niej elementy pracy z ciałem, jako integralną częścią całościowego podejścia do przepracowania traumatycznego doświadczenia. Pacjentom chcącym pogłębić swoją wiedzę na temat tego jak trauma dewastująco oddziałuje na ich układ nerwowy i ciało, zachęcam do sięgnięcia po książkę „Powrót do ciała. Jak odzyskać siebie po doświadczeniu traumy” Sabina Sadecka - terapia traumy, wiedza i miłość. Szczególnie przydatne dla pacjentów mogą być wszystkie techniki regulujące układ nerwowy; reorientowanie, gruntowanie czy wytyczanie własnych granic. Również rzadko podejmowany w książkach temat skrajnego poburzenia układu nerwowego w stanie GHIA czy kończenia reakcji traumatycznej, gdy nasz układ nerwowy utknie w jakimś trudnym doświadczeniu, są niezwykle inspirujące i pomocne dla pacjentów w lepszym rozumieniu reakcji swojego ciała. No i to co niezwykle istotne, czyli język oraz sposób narracji autorki książki, który zaprasza, zachęca do sprawdzenia, zatrzymania się, zwolnienia oraz zadawania sobie pytań i poczekania na odpowiedź. Taka narracja która nie narzuca tempa, pozwala pacjentowi odzyskać sprawczość i świadomość własnych granic, które po doświadczeniu traumy są tak bardzo uszkodzone. Ton autorki jest jak głos korektywnego rodzica z terapii schematu, który koi, wspiera, reguluje i dostraja się do aktualnych potrzeb dziecka. Ta książka daje też nadzieję, tym wszystkim, którzy już od dłuższego czasu są w drodze ku zdrowieniu, w procesie terapeutycznym który wydaje się nie mieć końca. Autorka mówi w niej jasno: „Nie naciskajmy zatem za mocno na zmiany, gdy wyraźnie nie nadszedł jeszcze ich czas. Możliwe, że nadejdzie on wtedy, gdy na chwilę przerwiemy starania”.

13/09/2025

Czy często zdarza Ci się robić tak wiele dla innych, że brakuje Ci czasu dla siebie? Stawiasz potrzeby innych wyżej niż swoje? Albo wychodzisz z założenia, że inni nie poradzą sobie bez Ciebie, w związku z czym przejmujesz nadmierną odpowiedzialność za ich życie? Jesteś osobą wyjątkowo empatyczną i inni często to wykorzystują? Jeśli dodatkowo jest Ci trudno prosić o pomoc i wsparcie dla siebie, to najprawdopodobniej masz schemat Samopoświęcenia. Schemat ten, to jakby nieustanny głos w Twojej głowie przypominający Ci, że "...potrzeby innych są ważniejsze niż Twoje". W związku z tym, powinieneś zapomnieć o sobie i skupić się na innych. Niestety, schemat ten pociąga za sobą olbrzymie koszta, takie jak np. łatwość wchodzenia w relacje z osobami uzależnionymi, objawy psychosomatyczne spowodowane nie wyrażaniem wprost swoich emocji i potrzeb oraz odczuwanie permanentnego gniewu i złości na osoby dla których się poświęcają, co skutkuje pogorszeniem jakości tych relacji. Zdarza się, że dla niektórych osób, wchodzenie w rolę opiekuna, czy tego który się poświęca może być bardzo gratyfikujące i przysparzające mu poczucie sprawstwa i ważności. Niemniej jednak, na dłuższą metę, przynosi więcej bólu i rozczarowania, szczególnie wtedy, gdy inni nie doceniają tego, co osoba z tym schematem dla nich robi. Ponadto, nigdy w wystarczającym stopniu potrzeby takich osób, szczególnie z obszaru troski i opieki, nie są zaspokojone.

30/06/2025

Jednym z najważniejszych narzędzi w Terapii Schematu jest ograniczone, powtórne rodzicielstwo (limited reparenting). Terapeuta stosuje je w procesie terapeutycznym, aby dostarczyć pacjentowi korektywne doświadczenie związane z zaspokojeniem jego emocjonalnych potrzeb, które w dzieciństwie z wielu powodów nie były zaspokojone przez rodziców. To może być zaspokojenie bardzo podstawowych potrzeb, takich jak bezpieczna więź, poczucie akceptacji i zrozumienia, przyjęcie i uznanie emocji, ale i postawienie granic jeśli tego wymaga relacja. Terapeuta stosuje to narzędzie również w celu modelowania pacjentowi, w jaki sposób sam, po zakończonej terapii, może w zdrowy sposób zaspokajać swoje potrzeby emocjonalne w relacjach z innymi ludźmi. Technika ta, ma również swoje ograniczenia i stosowanie jej nie może wykraczać poza pewne etyczne ramy związane z relacją terapeutyczną.