Maja Pisarek Psycholog

03/09/2026

Już niebawem rozpoczynamy kolejną edycję Studiów podyplomowych w Gdańsku - Psychotraumatologia specjalistyczna. Kto się jeszcze nie zdecydował - zapraszamy :)
Genialni prowadzący, praktycy. Jakość - myślę, że nie trzeba reklamować.
Zapraszamy :)

ads_click Cel studiów Celem kształcenia na Studiach Podyplomowych Psychotraumatologia specjalistyczna jest uzyskanie przez uczestników praktycznych kompetencji do pracy w instytucjach, których zadaniem i celem jest diagnostyka, opiniowanie oraz oddziaływanie psychologiczne i społeczne wobec os...

31/08/2026

Już jest!

Nagranie z wtorkowego webinaru "Co łączy Traumę, ADHD i Uzależnienie" dostępne na YT Stowarzyszenia Zebra. Kto nie był - śmiało klikajcie :)
Jestem ciekawa Waszych refleksji na temat tego wystąpienia, dajcie znać w komentarzu.
Tulę

Co łączy ADHD, traumę i uzależnienia? Dlaczego tak trudno zatrzymać...

22/07/2026

Mam to!
Po dwóch latach szkolenia stałam się „Psychoterapeutą w trakcie szkolenia!”
Co to oznacza?
Ża za mną dwa lata szkolenia uprawniające mnie do prowadzenia całościowej psychoterapii w nurcie integracyjnym, a przede mną kolejne dwa lata do statusu „Psychoterapeuta w trakcie certyfikacji”.

A dla mnie wewnętrznie?
Dużo więcej spokoju, dojrzałości, praktyki i rozumienia.
Zdecydowanie inne spojrzenie na nurty, które do tej pory omijałam wielkim łukiem (tak, przeprosiny z psychodynamiczną… )
Ponad wszystko chęć na więcej, ale już nie na każdy jeden kurs, szkolenie… więcej doświadczania.
Ot taka zmiana :)

Ahoj przygodo, lecę dalej :) po „głębiej” :)
Tulę

19/07/2026

Przepiękne chwile w Wiśle pozwoliły mi nieco się zatrzymać. Przy potoku, w lesie, na szczycie.

Barania była pierwszą górą, którą poznałam świadomie, ucząc się uważności, spokoju i czerpania endorfin z natury.

Wczoraj weszłam tam po raz pierwszy w moim drugim życiu, po chorobie nowotworowej. Było to bardzo wzruszające, poczuć siłę nóg, które nie zapomniały jak się to robi. Poczuć siłę rąk, które nie zapomniały podpierać się na kijkach. Poczuć równy oddech, który nadal służy mi dzielnie w wędrówce.

Zaufanie do siebie, do swojego ciała, że daje radę, to takie proste i trudne zarazem. Zaufanie do swojej głowy, że nie spłata figla i nie powie - nie nie, już nie dasz rady.

I tak, Barania to nie Everest, nie jest czymś niezwykłym dla wielu. Ale piszę ten post właśnie po to, aby każdy wiedział, że może być dumny z każdego swojego szczytu - pagórka za domem czy schodka w domu.
Wystarczy to tylko docenić. Zatrzymać się i na moment i popodziwiać swoją siłę.

Więc tak, jestem dumna z tego, że się nie poddaję, jak to mówi mój facet - niezłomna.

Jeśli jesteś teraz w miejscu, w którym widzisz podnóże góry i totalny brak siły na wejście na nią, wiedz, że to jest ok. Ale masz wybór. Możesz nie wierzyć w siebie i nie ruszać z miejsca. Wtedy będzie tak jak jest, nic się nie zmieni, a czasem może nawet pogorszy. Ale jeśli włożysz wysiłek, staranie, to dasz sobie szansę na zobaczenie innej perspektywy, na odzyskanie wiary w siebie, swoje ciało, swoją głowę.

Nie, nie zawsze się udaje, mimo starań. Ale bez próbowania dajesz sobie gwarancję niepowodzenia lub tkwienia w tym, co masz teraz trudnego.

Powoli, krok za krokiem, z uwagą i troską do siebie. Do przodu!
Tulę

29/05/2026

Co właściwie dostajesz w „Krok po kroku". Konkretnie.

Pięć modułów, dwie godziny nagrań rozłożonych na krótkie lekcje.
Pierwsze trzy idą po fundamentach — co dzieje się w Twoim ciele, kiedy się stresujesz, jak działają na Ciebie techniki relaksacyjne (oddech, medytacja, wizualizacja, rozluźnianie mięśni), jak regulować lęk i złość zamiast je wypierać. Czwarty moduł to praca z natłokiem myśli, ze spiralą zamartwiania.
Piąty — jak zbudować nawyki, żeby to nie była jednorazowa ulga, tylko zmiana, która zostaje.

Karty pracy w każdym module. Nie kolejny PDF do schowania w folderze — realne, do wypełniania, do zaznaczania, do wracania.

Robisz to w swoim tempie. Nie ma presji.

Dla kogo to jest. Dla kobiet, które wiedzą, że nie są w kryzysie wymagającym terapii, ale czują, że tak dalej już nie chcą. Dla tych, które próbowały aplikacji, książek, weekendowych warsztatów — i nic nie zostało. Dla tych, które wolą pracować systemowo, krok po kroku, niż gasić pożar po pożarze.

Dla kogo to nie jest. Kiedy jesteś w aktywnym kryzysie psychicznym, kurs nie zastąpi terapii i kontaktu z psychiatrą — wtedy do mnie nie po kurs, tylko po kontakt do dobrego specjalisty. Kiedy szukasz „magicznego rozwiązania w siedem dni", ten kurs uczciwie nie jest taki.

Możesz wziąć kolejną tabletkę przeciwbólową.
Możesz też nauczyć się instrukcji obsługi do siebie.

Cena startowa 250 zł (regularna 350 zł). Link w bio.

Tulę

Twórca obrazu: Michał Kielczyk

27/05/2026

Lęk, strach, niepokój — używamy tych słów wymiennie, ale to nie to samo. A różnica zmienia wszystko.

**Strach** to reakcja na konkretne, obecne zagrożenie. Pies pokazuje zęby — boisz się. Ma początek i koniec.

**Lęk** to reakcja na zagrożenie wyobrażone albo niejasne. „A co, jeśli jutro to się wydarzy". Lęk żywi się przyszłością i niepewnością.

**Niepokój** to ten cichszy kuzyn — niezbyt ostry, ale stale obecny. Mglisty. „Coś jest nie tak, ale nie wiem co".

Po co ta gimnastyka pojęciowa? Bo każdy z wymienionych wyżej stanów potrzebuje innego narzędzia.
Strach ucisza fakt — sprawdzasz, czy pies jest na smyczy.
Lęk ucisza ekspozycja — robienie tego, czego się boisz, w bezpiecznym tempie, malutkimi krokami.
Niepokój ucisza zatrzymanie i nazwanie — „co właściwie czuję, czego mi brakuje".

Najczęściej w gabinecie słyszę „mam stres", a okazuje się, że to przewlekły niepokój, który nie ma w sobie żadnego stresu — ma w sobie głód.

Co Ty masz dziś — strach, lęk, niepokój?

Tulę

20/05/2026

Ktoś Ci kiedyś powiedział, że jesteś niewystarczająca?

Może nie tymi słowami. Może tonem, spojrzeniem, milczeniem w niewłaściwym momencie. Może porównaniem do siostry, koleżanki, do tego „jakbyś tylko chciała". Może po prostu nigdy nie usłyszałaś, że jesteś wystarczająca taka, jaka jesteś.
Kiedy się słyszy takie zdanie wystarczająco długo, przestaje być zdaniem z zewnątrz. Staje się głosem w głowie. Wstaje z Tobą rano. Komentuje, co masz na sobie. Ocenia, co dziś zrobiłaś. Mówi, że gdybyś bardziej się postarała, byłoby lepiej.
Najtrudniejszą pacjentką, jaką miałam, byłam ja sama dziesięć lat temu. Z dokładnie takim głosem.
Praca z wewnętrznym krytykiem nie polega na tym, żeby go uciszyć. On nie odejdzie od Ciebie na komendę. Najpierw trzeba usłyszeć — czego się tak naprawdę boi, przed kim kiedyś chciał Cię ochronić. A potem, łagodnie, zacząć mu odpowiadać innym głosem. Swoim własnym. Dorosłym.
Możesz dalej wierzyć, że gdybyś tylko była lepsza, krytyk by zniknął. Możesz też zacząć rozumieć, że krytyk nie zniknie po tym, jak osiągniesz wszystko — bo on nie potrzebuje Twoich osiągnięć.

Potrzebuje, żebyś zadbała o jego lęki.

Jakim zdaniem mówi do Ciebie najczęściej?
Tulę

Obraz stworzony przez Michała Kielczyka