Koło Naukowe Psychologii Dziecka- SWPS Warszawa

08/04/2026

Hej! 👋 Dzisiaj nie tylko dla miłośników psychologii, ale także obecnych i przyszłych rodziców.

Czy wiesz, że u przedszkolaków „wybuchy złości” rzadko są oznaką „złego zachowania”? Znacznie częściej wynikają z tego, że dzieci nie mają jeszcze w pełni rozwiniętych umiejętności regulowania emocji.

🧠 W wieku przedszkolnym mózg dziecka intensywnie się rozwija, a zdolność do samoregulacji dopiero się kształtuje. Obejmuje ona m.in. kontrolę impulsów, radzenie sobie z frustracją oraz umiejętność odraczania reakcji. Dzieci uczą się tego stopniowo – poprzez doświadczenia, obserwację dorosłych i wsparcie ze strony otoczenia. Kluczową rolę odgrywają tu rozwój języka (który pozwala nazwać emocje), uwagi oraz procesów poznawczych, takich jak planowanie czy przewidywanie konsekwencji.
Warto pamiętać, że trudne zachowania – takie jak krzyk, płacz czy napady złości – są często formą komunikacji. Dziecko mówi nimi: „Nie radzę sobie”, „Jest mi za trudno”, „Potrzebuję pomocy”. Z perspektywy psychologii to naturalny etap rozwoju, a nie celowe działanie przeciwko dorosłym.

❓Jak możemy wspierać dzieci w tym procesie?
- nazywając emocje („Widzę, że jesteś zdenerwowany”),
- pomagając je zrozumieć i akceptować,
- modelując spokojne, adekwatne reakcje,
- wprowadzając jasne i konsekwentne granice,
- ucząc prostych strategii radzenia sobie (np. głębokie oddychanie, przerwa na wyciszenie).

Badania podkreślają, że ciepła, wspierająca relacja z dorosłym jest fundamentem rozwoju regulacji emocji. To właśnie w kontakcie z opiekunem dziecko uczy się, jak radzić sobie z trudnymi uczuciami – najpierw wspólnie, a z czasem coraz bardziej samodzielnie.

Źródła:
https://www.apa.org/topics/parenting/managing-preschool-aggression[[1]]({{https://www.apa.org/topics/parenting/managing-preschool-aggression}})
https://www.apa.org/topics/parenting/emotion-regulation[[2]]({{https://www.apa.org/topics/parenting/emotion-regulation}})

29/03/2026

Za nami inspirujące spotkanie eksperckie naszego Koła Psychologii Dziecka z Panią Agnieszką Dąbrowską – psycholożką dziecięcą i młodzieżową oraz psychoterapeutką, poświęcone tematowi „Kryzys emocjonalny dziecka. Przyczyny i strategie zaradcze.” 🧠💬

Podczas spotkania mieliśmy okazję nie tylko poszerzyć swoją wiedzę, ale również zadać pytania w trakcie sesji Q&A, na które Pani Agnieszka udzieliła nam praktycznych odpowiedzi.

Serdecznie dziękujemy za poświęcony czas, ogrom wiedzy i inspirującą rozmowę! 🤍

Nie możemy się doczekać kolejnych spotkań eksperckich! 📚✨

26/03/2026

Hej, dzisiejsza dotyczy Światowego Dnia Zespołu Downa, który obchodziliśmy w zeszłym tygodniu 21.03. Data nie jest przypadkowa, ponieważ symbolizuje potrojenie (trisomię) 21. chromosomu, czyli przyczynę zespołu Downa.

🧦 Symbolem tego dnia są kolorowe skarpetki nie do pary. Wiele osób zastanawia się, dlaczego właśnie one stały się symbolem Światowego Dnia Zespołu Downa. Odpowiedź jest prosta: chromosomy, które są odpowiedzialne za zespół Downa, swoim kształtem przypominają właśnie skarpetki, a kolorowe, niepasujące do siebie pary symbolizują różnorodność i wyjątkowość każdej osoby.

Nie ma jednej, „typowej” historii: każda osoba rozwija się inaczej, ma swoje tempo, mocne strony i wyzwania. U osób z zespołem Downa w codziennym funkcjonowaniu może pojawiać się trudność w nauce, spowodowana niepełnosprawnością intelektualną (zazwyczaj w stopniu lekkim lub umiarkowanym). Dodatkowym wyzwaniem są choroby współistniejące, najczęściej wady serca, które dotyczą prawie połowy dzieci. Charakterystyczne dla osób z zespołem Downa jest również obniżone napięcie mięśniowe, dlatego bardzo ważne jest wsparcie fizjoterapeutyczne. To, jak wygląda ich codzienność, w dużej mierze zależy od środowiska, wsparcia jakie otrzymują oraz możliwości jakie są przed nimi otwierane.

Z perspektywy psychologii dziecka szczególnie ważne jest, aby nie skupiać się wyłącznie na trudnościach, ale dostrzegać potencjał i budować przestrzeń, w której dziecko może się rozwijać na swoich zasadach.

Czasem naprawdę niewiele trzeba, aby okazać wsparcie. Wystarczy więcej cierpliwości, uważności i otwartości na drugiego człowieka. To właśnie takie codzienne, drobne rzeczy tworzą bardziej wspierające i inkluzyjne środowisko.

Bo różnorodność to coś, co nas nie dzieli – tylko wzbogaca 💛

Nawet jeśli 21 marca już za nami, to dobra okazja, żeby przypomnieć sobie, jak ważna jest codzienna uważność, język, którego używamy i nasze podejście do inności.

Bibliografia:
https://ozdrowiedziecka.org/2026/03/18/zespol-downa-wspolczesne-spojrzenie-na-trisomie-21/

23/03/2026

Hej! Dziś poruszamy temat, który wielu dorosłych omija - a dzieci i tak się z nim spotykają. Jak rozmawiać z dziećmi o trudnych wydarzeniach na świecie? 🌍 To nasza dzisiejsza .

Kiedy na świecie dzieje się coś trudnego - wojna, katastrofa, kryzys - naturalnym odruchem dorosłych jest chęć „uchronienia” dziecka przed tym tematem. Problem w tym, że dzieci i tak słyszą, widzą i czują więcej, niż nam się wydaje. Cisza nie usuwa lęku, a często go tylko pogłębia.

To nie sama obecność trudnych informacji najbardziej obciąża dziecko, ale sposób, w jaki dorosły o nich mówi. Chaotyczne, nie przefiltrowane rozmowy o wojnie wiążą się z wyższym poziomem stresu pourazowego u dzieci, podczas gdy spokojne, dostosowane do wieku wyjaśnienia mogą działać ochronnie.

Dziecko nie potrzebuje wszystkich faktów - potrzebuje regulacji emocji. To oznacza, że ważniejsze od „wyjaśnienia świata” jest obecność, spokój i gotowość na pytania.

Co ciekawe, badania pokazują też, że nawet jeśli rodzic sam doświadcza silnego stresu, to wspierająca rozmowa i nazywanie emocji mogą realnie chronić dziecko przed jego skutkami.
Unikanie tematu często wynika z dobrych intencji - ale może prowadzić do tego, że dziecko zostaje samo ze swoimi wyobrażeniami. A te bywają znacznie bardziej przerażające niż rzeczywistość.

Rozmowa nie musi być idealna, nie musi zawierać wszystkich odpowiedzi. Ale powinna dawać jedno doświadczenie: „mogę zapytać i ktoś mnie wysłucha”.

To właśnie ono buduje poczucie bezpieczeństwa - nawet w świecie, który nie zawsze jest bezpieczny.

📚 Chcesz zgłębić temat?
Buhnick Atzil O, Shorer M, Bar Frid S, Kloss O, Lev-Ari L. "Let's talk about war": The associations of children's traumatic stress with their parents' war-related dialogue style and emotional socialization during war.

https://unicef.pl/o-nas/aktualnosci/dla-rodzicow/jak-rozmawiac-z-dzieckiem-o-konfliktach-i-wojnach-na-swiecie?gad_source=1&gad_campaignid=23604365032&gbraid=0AAAAADo7zrtfFtEBc332GzJAsZGJKsmV2&gclid=CjwKCAjwg_nNBhAGEiwAiYPYA2zKko8DFy4ffIs8dq-XPJAXk_dImOGyh6LIS535lvJ-ZUHGu4VfyxoC2lwQAvD_BwE

Natalia Pijet

20/03/2026

Hejka!! 🐻

Dziś przychodzę do Was z dotyczącą rozwijania umiejętności społecznych u dzieci. Ten temat jest bardzo ważny, ponieważ pomaga dzieciom budować trwałe przyjaźnie oraz adekwatnie zachowywać się w sytuacjach społecznych.

Chciałabym polecić książkę „Kształtowanie umiejętności małego dziecka” autorstwa McGinnis, która stanowi praktyczny przewodnik do prowadzenia Treningu Umiejętności Społecznych (TUS) według podejścia Arnolda Goldsteina, opartego na uczeniu dzieci konkretnych umiejętności społecznych poprzez modelowanie, ćwiczenie w scenkach oraz wzmacnianie pożądanych zachowań. Pożądanym efektem jest generalizacja umiejętności, czyli sytuacja, w której dziecko przenosi to czego się nauczyło na zajęciach do codziennych sytuacji życiowych.

Dlaczego TUS jest tak wartościową formą pracy z dziećmi?
Przede wszystkim to metoda oparta na badaniach naukowych. Przykładowo, badania Smogorzewskiej i Szumskiego (2015) wykazały skuteczność programów takich jak „Play Time/Social Time”, który poprzez wspólną zabawę uczy dzieci współpracy i budowania relacji, oraz „I Can Problem Solve”, rozwijającego umiejętność rozumienia emocji i samodzielnego rozwiązywania konfliktów u dzieci w wieku przedszkolnym.

Książka McGinnis to bardzo praktyczne narzędzie, w którym znajdziemy:
🌟 konkretne kroki potrzebne do nabywania danej umiejętności społecznej,
🌟 propozycje prac domowych utrwalających nowe umiejętności,
🌟 szczegółowy schemat prowadzenia zajęć TUS,
🌟 wskazówki dotyczące tworzenia i prowadzenia grupy dzieci.

To świetna pozycja dla osób, którzy chcą rozwijać swoje kompetencje w obszarze grupowych zajęć z dziećmi.

Weronika 🐻

Bibliografia
McGinnis, E. (red.) (2014). Kształtowanie umiejętności małego dziecka. Instytut ,,Amity’’.
Smogorzewska, J., Szumski, G. (2015). Rozwijanie kompetencji społecznych dzieci przedszkolnych. Teoria-Metodyka-Efekty. Wydawnictwo Naukowe PWN.

17/03/2026

Hej, dzisiejsza dotyczy kynoterapii, czyli inaczej dogoterapii. 🐕

Choć psy towarzyszą ludziom od dawna, termin “animaloterapia” pojawił się stosunkowo niedawno. Amerykański psychiatra Boris Levinson jako pierwszy użył tego terminu. Zauważył, że jego pacjent poczuł się znacznie lepiej po kontakcie z psem.

Oto kilka ciekawostek na temat dogoterapii:
* To nie jest zwykła zabawa. Terapia z udziałem psa to profesjonalna metoda, która wspomaga leczenie, edukację i rehabilitację osób w każdym wieku - od dzieci po osoby starsze.
* Badania pokazują, że kontakt z psem, taki jak dotyk czy wspólna zabawa, powoduje spadek poziomu kortyzolu, który w nadmiarze negatywnie wpływa na koncentrację oraz zwiększa napięcie emocjonalne. W tym samym czasie obserwuje się wzrost wydzielania serotoniny i oksytocyny, które odpowiadają za dobre samopoczucie.
* Terapia z udziałem psa jest z powodzeniem stosowana u osób z zespołem Downa, autyzmem, ADHD, porażeniem mózgowym, a także u pacjentów z chorobą Alzheimera czy Parkinsona.

Kynoterapia nie zastępuje oddziaływań psychologicznych, logopedycznych czy rehabilitacyjnych, ale stanowi ich wartościowe uzupełnienie, co może znacząco zwiększyć efektywność terapii dzieci z różnymi trudnościami.

Karolina

Bibliografia: Steciak, A. (2017). Dogoterapia jako forma wspomagania rozwoju człowieka. Zeszyty Studenckiego Ruchu Naukowego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, 26(1).

12/03/2026

Hej! 🐉

Na wiosenny wieczór mamy dla Was

Jeśli szukacie animacji, która potrafi jednocześnie wzruszać, rozbawić do rozpuku i niesie ważne przesłanie dla dzieci (i dorosłych!) – koniecznie obejrzyjcie „Jak wytresować smoka”!
Główny bohater to Czkawka – młody wiking, który dorasta w społeczności, gdzie od pokoleń walczy się ze smokami. Problem w tym, że Czkawka zupełnie nie pasuje do obrazu typowego wojownika. Jest wrażliwy, ciekawy świata i… zadaje zbyt wiele pytań. A kiedy pewnego dnia spotyka smoka o imieniu Szczerbatek, odkrywa coś, co podważa wszystko, w co wierzyła jego wioska.

Film w piękny i przystępny sposób porusza ważne tematy: przełamywanie stereotypów, odwagę by myśleć inaczej niż inni, zdobywanie zaufania oraz siłę empatii. Pokazuje też, jak łatwo bać się tego, czego nie rozumiemy.

Nasza bajka jest świetnym punktem zaczepienia do rozmów z dziećmi o tym:
Czy zawsze warto robić to, czego oczekują od nas inni?
Skąd biorą się uprzedzenia i strach przed „innym”?
Dlaczego empatia i próba zrozumienia drugiej strony są tak ważne?

„Jak wytresować smoka” przypomina, że prawdziwa odwaga nie zawsze polega na walce. Czasem jest nią zatrzymanie się, zadanie pytania i spróbowanie zrozumieć kogoś, kto wydaje się zupełnie inny niż my.

Zachęcamy do wspólnego seansu i rozmowy po filmie – dzieci często widzą w nim rzeczy, które dorosłym łatwo umykają.

Iza

23/02/2026

Cześć! Dzisiejsza dotyczy (paradoksalnie) ciekawego zagadnienia, a mianowicie… nudy :)

Dlaczego ,,nicnierobienie’’ jest w porządku, a nawet korzystne dla dzieci?

Nuda bywa postrzegana jako wróg produktywności i lenistwo, jednak z perspektywy neurobiologii i psychologii poznawczej chwile, w których dziecko „nic nie robi”, są kluczowe dla optymalnego funkcjonowania jego układu nerwowego. Pełni ona istotną rolę i jest jak najbardziej potrzebna w rozwoju dziecka.

Gdy nic nie robimy i odpoczywamy nasz mózg przechodzi w tak zwany “tryb domyślny” gdzie aktywują się obszary mózgu nazywane “siecią spoczynkową” (z ang. Default Mode Network, DMN).
Można powiedzieć, że nuda jest stanem przejściowym, który zmusza mózg do przełączenia się na aktywność wewnętrzną.
Odpoczynek więc nie jest brakiem aktywności, lecz procesem promującym uczenie się: to wtedy mózg porządkuje nowo zdobytą wiedzę, przetwarza wspomnienia, czy konsoliduje nowe informacje. Według badań istnieje pozytywna korelacja między aktywnością DMN a zdolnością do wymyślania nieszablonowych i kreatywnych pomysłów (Beaty i in., 2014).

Nuda zmusza dziecko do eksploracji własnych zasobów wewnętrznych! Choć nuda bywa nieprzyjemna, pełni ważną funkcję w rozwoju samoregulacji. Badania Anderson i Perone z 2024 roku wykazują, że doświadczanie nudy w bezpiecznym środowisku pozwala dzieciom wypracowywać własne strategie radzenia sobie z napięciem i poszukiwania sensownych aktywności bez stymulacji z zewnątrz. Zamiast natychmiast „ratować” dziecko ekranem czy nowymi zajęciami pozaszkolnymi, powinniśmy pozwolić mu na trening odporności psychicznej.

Pozwolenie dziecku na „nicnierobienie” to podarowanie mu przestrzeni na rozwój kreatywności, konsolidację pamięci i naukę regulacji emocji. Nuda to nie brak aktywności, tylko czas, w którym mózg buduje swoją “tożsamość”, więc nie musimy jej się tak bardzo bać. :)

Bibliografia:

Anderson, A. J., & Perone, S. (2024). The kids are bored: Trait boredom in early childhood and links to self-regulation, coping strategies, and parent–child interactions. Journal of Experimental Child Psychology, 243, 105919–105919.

Azarias FR, Almeida GHDR, de Melo LF, Rici REG, Maria DA. The Journey of the Default Mode Network: Development, Function, and Impact on Mental Health. Biology (Basel). 2025 Apr 10;14(4):395.

Beaty RE, Benedek M, Wilkins RW, Jauk E, Fink A, Silvia PJ, Hodges DA, Koschutnig K, Neubauer AC. Creativity and the default network: A functional connectivity analysis of the creative brain at rest. Neuropsychologia. 2014 Nov;64:92-8.

Danckert, J., & Merrifield, C. (2018). Boredom, sustained attention and the default mode network. Experimental Brain Research, 236(9), 2507–2518.

Luo, W., Liu, B., Tang, Y., Huang, J., & Wu, J. (2024). Rest to Promote Learning: A Brain Default Mode Network Perspective. Behavioral Sciences, 14(4), 349.

19/02/2026

Cześć!
🌟Dzisiaj specjalna – „Czarna książka kolorów”, która w Polsce ukazała się dzięki Wydawnictwu Widnokrąg, a w 2007 roku zdobyła nagrodę Bologna Ragazzi Award w kategorii Nowe Horyzonty na jednym z najważniejszych festiwali książek dla dzieci✨

🌑Książka opowiada o tym, jak Tomek – niewidomy chłopiec – postrzega kolory, czyli coś, co dla większości z nas jest oczywiste. Dla niego i wielu innych, barwy mogą być smakami, zapachami, dźwiękami, a nawet emocjami.

🌘Oprócz nieszablonowych opisów kolorów, wewnątrz niemal w całości czarnego tomu znajdziemy zdania w alfabecie Braille’a oraz specjalne ilustracje, które można wyczuć pod palcami.

🌗Z pewnością taki odbiór pomoże dzieciom, nie tylko, poszerzyć swoje horyzonty, ale również lepiej zrozumieć perspektywę kogoś, kto odbiera rzeczywistość w sposób wykraczający poza zmysł wzroku.

🌖„Czarna książka kolorów” jest istotną pozycją w nauce dostrzegania potrzeb oraz różnorodności ludzi. Dla ambitnych uczniów, w lekturze znajdziemy rozpisany alfabet Braille’a.

🌕Na stronie wydawnictwa możemy przeczytać, że został tam udostępniony scenariusz lekcji dla nauczycieli i bibliotekarzy. Zawiera on ćwiczenia pomagające wprowadzić dzieci w tematykę świata i doświadczeń osób niewidzących.

/Filip Augustyński

12/02/2026

Kochani, witamy po sesyjnej przerwie😃- Dziś poruszamy trudniejszy, ale niezwykle istotny temat regresji jako odpowiedzi na trudne doświadczenia i traumę – to nasza dzisiejsza .

Kiedy rozwój cofa się przez lęk: Regresja traumatyczna

W obliczu wydarzeń, które przekraczają zdolności adaptacyjne dziecka (takich jak przemoc, nagła strata czy wypadki), psychika szuka ratunku. Dlaczego dziecko, które już kontrolowało sferę fizjologiczną, nagle wraca do pieluch? Lub dlaczego przestało mówić, mimo że wcześniej budowało zdania?

Powrót do „bezpiecznej bazy”: Regresja to nieświadoma próba powrotu do etapu rozwoju, w którym dziecko czuło się chronione i zaopiekowane przez dorosłych.

Przeciążenie układu nerwowego: Trauma powoduje, że mózg przechodzi w tryb przetrwania (walcz/uciekaj/zamroź). Funkcje wyższe, nabyte niedawno, zostają „wyłączone”, by oszczędzać energię na radzenie sobie z ogromnym stresem.

Utrata poczucia sprawstwa: Dziecko poprzez zachowania niemowlęce komunikuje bezradność, której nie potrafi ubrać w słowa.

Zrozumienie, że regresja nie jest „złośliwością” ani „lenistwem”, ale objawem bólu psychicznego, jest pierwszym krokiem do skutecznej pomocy terapeutycznej.

Chcesz zgłębić temat traumy i regresji? Polecamy te źródła:
http://www.sztukaleczenia.pl/pub/2014/3-4/sztuka_leczenia_55-70.pdf
https://poradnia-harmonia.pl/regres-w-rozwoju-u-dziecka/

/Natalia Pijet

22/01/2026

Hej!
Przychodzę do Was dzisiaj z książki Garry’ego L. Landretha pt. „Terapia zabawą”. Od jakiegoś czasu interesuję się tematem zabawy wykorzystywanej w celach terapeutycznych.
Zapytałam o to zagadnienie mojego wykładowcę psychologii rozwojowej i w ten sposób w moje ręce trafiła ta wspaniała książka. Już po przeczytaniu samego wstępu wiedziałam, że jest warta mojego czasu, ponieważ powstała wskutek prawdziwej miłości i szacunku, jakimi autor darzy dzieci.

Landreth zwraca uwagę czytelnika na to, jak wielu rzeczy możemy nauczyć się od dzieci, jeśli tylko pozwolimy im być naszymi nauczycielami. Autor pisze: „Tak mało wiem o subtelnych zawiłościach dzieciństwa. Dlatego pozwolę, aby dzieci mnie uczyły” (Landreth, 2012, za: Andruszko, 2016). Dzieci mogą stać się inspiracją dla dorosłego, który już dawno zapomniał, jak to jest być dzieckiem - myśleć, zachwycać się i chłonąć świat tak jak one.

Autor wprowadza czytelnika w świat zabawy, przedstawia nam jej różne odsłony i zwraca uwagę na znaczenie, jakie ma ona dla najmłodszych. Jak zauważa Landreth: „W odróżnieniu od dorosłych, których naturalnym środkiem komunikacji jest werbalizacja, naturalnym środkiem komunikacji dzieci jest zabawa i aktywność” (Landreth, 2012, za: Andruszko, 2016).

Dla kogo jest ta książka? Uważam, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Pozycja ta jest przepełniona wskazówkami dla psychologów i psychoterapeutów – porusza temat wyznaczania granic w terapii z dziećmi, znaczenia relacji terapeutycznej oraz cech, jakie powinien mieć dobry psychoterapeuta dziecięcy. Odpowiada również na pytania „Co zrobić, jeśli…”.
Znajdziemy w niej studia przypadków, dzięki którym można dostrzec, jak teoria przekłada się na praktykę w gabinecie. Rodzice pełnią ogromną rolę w życiu dziecka, dlatego im również autor poświęcił oddzielny rozdział.

Właściwie każdy, kto na co dzień pracuje z dziećmi – w tym także animatorzy i nauczyciele – powinien sięgnąć po tę książkę. Jest ona skarbnicą wiedzy o potrzebach dziecka i pozwala zrozumieć sygnały, jakie wysyła ono podczas zabawy.

Z całego serca zachęcam do lektury!

Basia

19/01/2026

Hejka!
Dziś przychodzimy do Was z kolejną

Chcemy poruszyć bardzo ważny i aktualny temat – wpływ elektroniki na dzieci.

Wszyscy pewnie nie raz zastanawialiśmy się, jaki wpływ na rozwój dziecka ma nadużywanie elektroniki. Tablety, telefony czy komputery stały się nieodłącznym elementem codzienności – dzieci od najmłodszych lat poznają świat właśnie przez ekrany, jednocześnie ucząc się, jak w nim funkcjonować. Nic więc dziwnego, że pojawia się pytanie: jak korzystanie z elektroniki wpływa na rozwój młodego człowieka, jego naukę oraz relacje społeczne?

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę dzieli się z nami podcastem, który w przystępny sposób porusza ten temat. Odcinek pokazuje, jakie trudności i wyzwania może nieść ze sobą zbyt wczesne lub nadmierne korzystanie z elektroniki, ale jednocześnie pomaga lepiej zrozumieć, jakie konsekwencje może to mieć w dalszym rozwoju dziecka. Znajdziemy tam także konkretne wskazówki dla rodziców i opiekunów dotyczące tego, jak wprowadzać elektronikę do życia dziecka w bardziej świadomy i bezpieczny sposób.

Warto pamiętać, że – jak podkreślają twórcy podcastu – elektronika nie ma wyłącznie negatywnego wpływu. Odpowiednio wykorzystywana może wspierać naukę, rozwijać zainteresowania dziecka oraz ułatwiać kontakt z innymi. Kluczowe jest więc świadome i zrównoważone korzystanie z technologii, dostosowane do wieku i potrzeb dziecka.

Co ważne, warto też zaznaczyć, że problem nadmiernego korzystania z elektroniki nie dotyczy wyłącznie dzieci i młodzieży – dorośli również są na niego narażeni, a nasze własne nawyki często stają się wzorem dla najmłodszych.

Zapraszamy do odsłuchania:
https://youtu.be/3XdGw8GCH2s

Oliwia

Tematem podcastu jest to, w jaki sposób z urządzeń korzystają małe dzieci. Maciej Kępka rozmawiał z dr Magdaleną Rowicką, która jest psychologiem, pracowniki...