Malgorzata Smykiewicz Psychoterapia Gestalt

02/07/2026

Fairbairn zakwestionował założenie Freuda, że zasadniczą motywacją w życiu jest przyjemność, i zaproponował inny punkt wyjścia: libido nie szuka przyjemności, lecz obiektów. Zasadniczym bodźcem motywacyjnym w życiu człowieka nie jest gratyfikacja ani rozładowywanie napięcia przez wykorzystanie innych do tego celu, lecz więzi z innymi jako cel sam w sobie.
U Freuda niemowlę działa jako samodzielny organizm, a inni stają się ważni tylko przez swoją funkcję w zaspokajaniu jego potrzeb. Fairbairn zaś twierdził, że niemowlę jest predysponowane do interakcji ze środowiskiem ludzkim. Założenie, że libido szuka obiektów, wydawało mi się ekonomiczniejszym i bardziej przekonywującym schematem wyjaśniającym obserwowaną przez Freuda powszechność przymusu powtarzania. Libido jest lepkie, ponieważ to lepkość, a nie plastyczność stanowi jego prawdziwą naturę. Dziecko przywiązuje się do rodziców poprzez wszystkie formy kontaktu, jakie mu zapewniają, a formy te stają się na całe życie wzorcami przywiązania i łączności z innymi ludźmi.

„Freud i inni” Stephen Mitchell, Margaret Black Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

fot Priscilla du Preez

09/10/2025

"(…) narcyzm rozwija się za sprawą negowania własnych uczuć. Chociaż zaprzeczanie dotyczy wszystkich uczuć, najsilniej blokowane są smutek i lęk. Wyróżniają się one tym, że ujawniając je, jednostka czuje się odsłonięta i narażona na atak. Wyrażanie smutku prowadzi do uświadomienia sobie straty i wzbudza tęsknotę. Jeśli tęsknimy za inną osobą lub jej potrzebujemy, wystawiamy się na niebezpieczeństwo odrzucenia lub upokorzenia. Wyzbycie się pragnień lub ich negowanie to obrona przed możliwym zranieniem. Podobny cel ma negowanie lęku. Kiedy ktoś nie czuje strachu, to nie naraża się na krzywdę; nikt go nie może zranić. Negowanie smutku i lęku pozwala nam prezentować obraz osoby niezależnej, odważnej i silnej. Ten obraz ukrywa naszą wrażliwość przed nami samymi i przed otoczeniem. Jest on jednak tylko fasadą i nie ma mocy sprawczej. W samym obrazie nie kryje się żadna siła – znaleźć ją można tylko w uczuciach."

Alexander Lowen, Narcyzm. Zaprzeczenie prawdziwemu Ja, przeł. Paweł Luboński, Wyd. Czarna Owca, Warszawa 2021, s. 93.

fot Mary Anne Twimbers

24/06/2025

22/06/2025

Nie interesuje mnie, czy ktoś mówi, że ma ADHD, depresję, pracoholizm, seksoholizm, uzależnienie od pornografii, bulimię czy Hashimoto.

To tylko język objawów.

Nazwy, które zakrywają pytanie, które naprawdę ma znaczenie:

„Gdzie boli?”

Bo objawy nie są wrogiem. One są listami od ciała. Krzykiem duszy.

Nie chodzi o to, by je tłumić.

Chodzi o to, by zrozumieć, dlaczego się pojawiły.

Zadaniem terapeuty nie jest leczenie etykiety.
Zadaniem terapeuty jest odnaleźć ból, który kryje się pod objawem.

Czasem to ból dzieciństwa.

Czasem to ból pokolenia.

A czasem — ból całego narodu.

Na wykładzie, na którym padło wiele zdań o traumie, Hashimoto głownie dotyczącym kobiet , bezpłodności współczesnych ludzi, o kobietach, które nie mogą donosić ciąży, o mężczyznach, którzy się nie mogą odnaleźć, o ciele, które zaczyna walczyć samo ze sobą — jedno zdanie wybrzmiało najmocniej:

„Czasami przez całe życie nie wiesz, że nosisz w sobie nie swój ból – tylko ból twojego narodu, twojej matki, twojego dziadka.”
Ile pokoleń Polaków musiało tłumić złość, żeby przetrwać?

Ile musiało udawać, że nie czuje?
Ile razy wolność trzeba było chować w sercu, bo mówienie własnym językiem groziło śmiercią?

To wszystko zostaje.

W ciele.

W reakcjach autoimmunologicznych.

W braku dzieci.

W nadmiernej kontroli.

W nieustannym poczuciu winy.

To nie są tylko sprawy jednostki.

To są traumy narodowe, dziedziczone jak kolor oczu.

Polska przez wieki walczyła o prawo, by być sobą.

Dziś wiele osób przez lata nie może poczuć wolności – tylko wciąż walczy z demonami przeszłości, czując się nieustannie zagrożonymi.

I właśnie dlatego czasem idzie się na wykład, czy słucha się rozmowy – nie dla wielu mądrych zdań, ale dla jednego, które trafia prosto w serce.

Które budzi pamięć, której się nie znało.
Bo uzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się samotność w bólu swojego życia, rodziny czy narodu.

Gabor Mate
/by Magdalena Malgorzata Kos

22/06/2025

"Ludzie zawsze intuicyjnie czuli, że ciało i umysł są niepodzielne. Współcześnie doszło jednak do niefortunnego rozłamu miedzy tym, co podpowiada nam organizm, a tym, co umysł uważa za prawdę. Ku własnej zgubie, zwykle kierujemy się drugim z tych dwóch źródeł informacji."

Gabor Mate, „Kiedy ciało mówi nie”
fot Lucrezia Cornelos

02/03/2025

“Ja to Ja, Ty to Ty. Ja jestem odpowiedzialny za moje życie, Ty za Twoje. Nie jestem na tym świecie, by spełniać Twoje oczekiwania, ani Ty, by spełniać moje. Jeśli nasze drogi się skrzyżują to wspaniale, ale jeśli tak się nie stanie, to każdy z nas będzie kroczył swoją własną ścieżką. Bo nie będę kochał siebie samego, jeśli zdradzę siebie samego dla ciebie, ani nie pokocham cię, jeśli będziesz taki, jak ja chcę, a nie taki jaki naprawdę jesteś. Ja to Ja, Ty to Ty”

Fritz Perls

09/01/2025