DROGA SERCA

31/10/2026

Wstrząsające!

Rozmowa z byłym biegłym sądowym w sprawie Andrzeja Samsona.

Ogromny szacunek za Pana pracę i odwagę!

Wesprzyj projekt " W świetle dziennym" :https://patronite.pl/-W-sw...

27/10/2026

https://youtu.be/XMv09DRsN5s?is=XKrDhARnGlT8wYqv

Instrumental: https://www.youtube.com/watch?v=3FXMsoTTcogWokal: ht...

11/10/2026

‼️

https://www.facebook.com/100080698055454/posts/1141197815246810/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

04/10/2026

https://www.facebook.com/100083547783688/posts/1087351280726455/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

Wojna zaprowadziła go do hiszpańskiego obozu. Po wojnie został lekarzem, który potrafił godzinami słuchać swoich pacjentów. Antoni Kępiński był jednym z najbardziej niezwykłych krakowskich psychiatrów XX wieku.

Urodził się 16 listopada 1918 roku. Studiował medycynę, ale jego młodość przerwała wojna. Po klęsce września 1939 roku znalazł się poza Polską. Próbował przedostać się na Zachód. W czasie przeprawy przez Pireneje został zatrzymany przez hiszpańskie władze i trafił do obozu internowania w Miranda de Ebro. Nie był to niemiecki obóz koncentracyjny. Miranda de Ebro była obozem utworzonym przez władze frankistowskiej Hiszpanii dla cudzoziemców, w tym żołnierzy państw walczących z III Rzeszą. Warunki były bardzo trudne: przepełnienie, niedożywienie, problemy sanitarne i choroby.

Kępiński spędził tam część wojny. Polscy więźniowie Mirandy zostali zwolnieni w 1943 roku w wyniku działań polskich władz i ewakuowani do Wielkiej Brytanii.

W Wielkiej Brytanii Kępiński kontynuował naukę. Ostatecznie ukończył studia medyczne w Edynburgu i po wojnie wrócił do Polski. Związał się z Krakowem i tutejszą psychiatrią. Z czasem został kierownikiem Kliniki Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Krakowie.

Właśnie w Krakowie powstała najważniejsza część jego dorobku. Kępiński nie traktował pacjenta wyłącznie jako przypadku medycznego. Interesował się jego przeżyciami, relacjami z innymi ludźmi, lękiem, samotnością i sposobem, w jaki człowiek doświadcza własnej choroby. Jego prace dotyczyły między innymi poznawania chorego, psychopatologii, etyki i relacji między lekarzem a pacjentem.

Szczególne miejsce zajęli w jego pracy ludzie, którzy przeżyli obozy koncentracyjne. Od połowy lat 50. Kępiński wraz ze Stanisławem Kłodzińskim prowadził badania nad psychicznymi skutkami pobytu w obozach. Opisywał tak zwany syndrom KZ, czyli zespół objawów występujących u części byłych więźniów. Obserwowano między innymi lęk, zaburzenia snu, stany depresyjne, poczucie winy z powodu przeżycia, a także silne reakcje na bodźce kojarzące się z obozową przeszłością.

I tutaj jego własna wojna nabiera szczególnego znaczenia. Kępiński nie analizował traumy wyłącznie z pozycji lekarza czy naukowca. Sam był człowiekiem, który przeszedł przez internowanie i znał doświadczenie wojennego lęku.

Chorował na szpiczaka. Mimo ciężkiej choroby nadal pracował. Zmarł 8 czerwca 1972 roku w Krakowie, mając zaledwie 53 lata. Był wówczas profesorem nadzwyczajnym psychiatrii i kierownikiem Kliniki Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Krakowie.

Po jego śmierci pozostały książki, między innymi „Poznanie chorego”, „Melancholia”, „Psychopatie” i „Rytm życia”. Jego sposób patrzenia na pacjenta przez dziesięciolecia pozostawał ważnym punktem odniesienia dla polskich psychiatrów.

Antoni Kępiński przeżył wojnę, internowanie i ciężką chorobę. A jednak w pamięci wielu pacjentów nie pozostał przede wszystkim jako człowiek, który sam wiele przeszedł. Pozostał jako lekarz, który próbował zrozumieć drugiego człowieka.

13/09/2026

‼️

Czy OnlyFans to naprawdę „łatwe pieniądze”, które dają wolność fina...

25/08/2026

https://www.facebook.com/100065207584236/posts/1431035819079991/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

Co właściwie robimy, kiedy mówimy o człowieku: „jest chory psychicznie”? Opisujemy jego stan – czy może czasami kończymy w ten sposób rozmowę?

R.D. Laing miał odwagę zadać właśnie takie pytanie. Szkocki psychiatra, autor „Podzielonego ja”, próbował zrozumieć od środka doświadczenie osób diagnozowanych ze schizofrenią. Nie chciał widzieć wyłącznie objawów. Chciał wiedzieć, czy za pozornym chaosem kryje się jakaś logika, lęk, historia i próba obrony własnego „ja”.

W 1965 roku współtworzył londyński Kingsley Hall - wspólnotę, w której ludzie przechodzący kryzysy psychiczne i terapeuci mieli żyć razem, bez klasycznej szpitalnej hierarchii.

Nie wszystkie pomysły Lainga przetrwały próbę czasu. Niektóre były zbyt radykalne, inne wręcz niebezpiecznie romantyzowały psychozę. Ale jedno pytanie zostało: czy można naprawdę pomóc człowiekowi, jeśli wcześniej nie spróbuje się zrozumieć świata, w którym on sam żyje?

Jeśli chcesz wejść jeszcze głębiej w historię psychiatry, który zamiast pytać tylko „co ci jest?”, zaczął pytać „co ci się właściwie przydarzyło?”, zajrzyj do linku w komentarzu – Laing potrafi nieźle poprzestawiać meble w głowie.

21/08/2026

https://www.facebook.com/100045278984076/posts/1571851081000843/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

Tadeusz Pulcyn: Jakie są założenia terapii psychodynamicznej?
Bożena Maciek-Haściło: Najpierw zaznaczmy, że ta terapia wywodzi się z tradycji psychoanalitycznej, ale w jej współczesnym ujęciu (które jest mi bliskie) akcent przesunął się z interpretacji zachowań pacjenta w stronę doświadczenia tego, co się pojawia w relacji terapeutycznej. Centrum procesu terapeutycznego staje się więc doświadczenie więzi między pacjentem a terapeutą. Dlatego w pracy zawodowej często odwołuję się do teorii relacji z obiektem oraz teorii przywiązania, a także do współczesnej neuropsychologii afektu, zwłaszcza do dokonań w tym zakresie Allana Schore’a. Te podejścia – zbadane pod względem efektywności – stosuję od wielu lat w terapii osób z problemem uzależnienia.
W terapii psychodynamicznej zakładamy, że aktualne doświadczenia pacjenta są w dużym stopniu powtórzeniem wczesnych, często nieuświadomionych wzorców relacyjnych. To właśnie one – ukształtowane w okresie, gdy rozwijał się mózg – stanowią matrycę, zgodnie z którą wchodzimy potem w relacje, realizujemy potrzeby, regulujemy emocje. Celem terapii – indywidualnej czy grupowej – jest jednak nie tyle „rozumienie” przeszłości i jej „przerabianie”, ile doświadczanie tych wzorców i ich korekta, rozpoznawanie własnych reakcji, emocji, potrzeb oraz ich wyrażanie w relacjach. W pracy z osobami z uzależnieniem – od substancji psychoaktywnych czy zachowań kompulsywnych – chodzi przede wszystkim o stworzenie bezpiecznej przestrzeni, w której pacjenci mogą doświadczyć redukcji lęku, regulacji bolesnych emocji i współobecności. Zbudowanie takiej przestrzeni terapeutycznej jest niezbędne dla procesu zmiany, dlatego że – najczęściej – mało bezpieczny system przywiązania naszych pacjentów wycofuje ich z relacji, skazując na samotność i izolację, zaś doświadczenie bezpiecznej więzi staje się fundamentem zmiany i procesu zdrowienia.

TP: Czy terapia uzależnień zawsze ma kontekst psychodynamiczny?
BMH: Tak, jeśli rozumiemy ją w duchu teorii więzi. Philip Flores (amerykański psycholog) wskazuje, że uzależnienie jest próbą samoregulacji w warunkach braku emocjonalnego bezpieczeństwa i osamotnienia. Traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa – zaniedbanie, przemoc, emocjonalna niedostępność opiekunów – zakłócają rozwój zdolności do samoregulacji i rozumienia własnych reakcji oraz sięgania po pomoc, a przede wszystkim – kierowania się w stronę innych ludzi. Substancja lub zachowanie kompulsywne stają się wtedy substytutem figury przywiązania, czyli kogoś bliskiego, rodzica lub opiekuna, a więc czymś, co koi, stabilizuje, daje złudne poczucie bezpieczeństwa i wpływu. Wielu pacjentów mówi: „kiedy piję, czuję się sobą” albo: „alkohol mnie chroni”. Używanie substancji, a w konsekwencji uzależnienie, zaspokaja – w efekcie wielu traumatycznych doświadczeń relacyjnych – potrzebę bliskości, a samotność w relacjach z ludźmi staje się podstawowym doświadczeniem osób z problemem uzależnienia.

fragment rozmowy dla strategiejst

08/08/2026

https://www.facebook.com/61586251176855/posts/122133455565208372/?mibextid=rS40aB7S9Ucbxw6v

Zapraszamy do 🟠 KOLEKTYW-u ADHD 🟣
- rocznej grupy rozwojowo-terapeutycznej dla dorosłych z diagnozą ADHD lub w jej trakcie.

"Nie stworzyłyśmy tej grupy po to, żeby uczyć, jak „naprawić ADHD”. Wiemy natomiast, że warto stworzyć miejsce, w którym można na chwilę przestać udawać. Zdjąć maski. Lepiej zrozumieć siebie. Zobaczyć, że nie jest się jedyną osobą, która doświadcza chaosu, przeciążenia, trudności w regulacji emocji, poczucia bycia „za dużo” albo „nie dość”.

Kolektyw ADHD powstał z potrzeby stworzenia bezpiecznej przestrzeni/miejsca, w którym nie trzeba niczego udowadniać ani dopasowywać się za wszelką cenę. Miejsca, w którym można spotkać osoby z podobnymi doświadczeniami, poczuć zrozumienie i przez rok wspólnie przyglądać się sobie, swoim relacjom i codziennemu funkcjonowaniu.

KOLEKTYW ADHD to:
• roczny program rozwojowo-terapeutyczny,
• START - 5 września 2026 roku,
• Spotykamy się co dwa tygodnie, w soboty, w godzinach 10:00–14:00,
• Każde spotkanie trwa 4 godziny i składa się z dwóch części ~
🟣 Pierwsza część ma charakter warsztatowy. Będziemy pracować nad tematami, które wniosą uczestnicy – tym, co jest dla Was ważne tu i teraz. Nie przygotowałyśmy zamkniętego programu, bo wierzymy, że najlepszym przewodnikiem są Wasze doświadczenia i codzienne wyzwania.
🟠 Druga część to praca terapeutyczna w kręgu. To przestrzeń na emocje, relacje, doświadczenia i to, co wydarza się pomiędzy ludźmi w tu i teraz.. Będziemy uczyć się korzystać z grupy jako miejsca wsparcia, budowania zaufania, autentyczności i lepszego rozumienia siebie.
🟣 To NIE będzie kolejny kurs pełen gotowych porad i list typu „10 sposobów na ADHD”.
🟠 Będziemy wspólnie szukać odpowiedzi na pytania:
• Jak żyć bardziej po swojemu, a nie tylko spełniać oczekiwania innych?
• Jak budować bliskie i satysfakcjonujące relacje, kiedy ADHD wpływa na komunikację, emocje i codzienne funkcjonowanie?
• Jak mówić o swoich potrzebach i jednocześnie lepiej rozumieć potrzeby innych?
• Jak odnaleźć się w związku romantycznym, utrzymać tę relację, a nie pozostać na etapie wiecznych dopaminujących podbojów ?
• Jak rozumieć w jaki sposób moje ADHD wpływa na seksualność, bliskość, pożądanie i intymność?
• Jak pracować i wykonywać codzienne obowiązki, nie żyjąc w ciągłym poczuciu zaległości, presji i winy?
• Jak rozpoznawać przeciążenie, zanim organizm powie „dość”, i skuteczniej się regenerować?
• Jak przestać prowadzić nieustanną walkę ze sobą i rozwijać wobec siebie więcej łagodności, współczucia oraz życzliwości?
• Jak zaakceptować siebie – także te części, które przez lata wydawały się „nie takie” – i odkrywać własne zasoby zamiast koncentrować się wyłącznie na trudnościach?
• Jak dawać sobie wsparcie poprzez nabywanie umiejętności, dzięki którym będę lepiej regulować emocje, budować relacje, realizować swoje obowiązki i tworzyć życie bardziej zgodne z tym, kim naprawdę jestem?
• Jak być rodzicem i wychowywać dzieci mając samemu ADHD? Kiedy zazwyczaj nasze dzieci też mają ADHD?! 😉
• Jak troszczyć się o swe emocje, radzić sobie lepiej z napięciem, przeciążeniem lub objawami ADHD 🆓️ bez sięgania po substancje psychoaktywne lub kompulsywne zachowania?

🟠 Program adresowany jest do osób, które chcą uczestniczyć w całym rocznym procesie. Wierzymy, że prawdziwa zmiana wymaga czasu, budowania zaufania i poczucia bezpieczeństwa w grupie.
🟣 Koszt udziału: • 150 zł za jedno spotkanie / 300 zł miesięcznie.
🟠 Przed rozpoczęciem programu zapraszamy na spotkanie kwalifikacyjne - koszt: 150 zł, podczas którego wspólnie sprawdzimy, czy ta grupa będzie odpowiednim miejscem właśnie dla Ciebie.

Program prowadzą:
• Marta Budek – pedagożka, psychoterapeutka humanistyczna, certyfikowana specjalistka psychoterapii uzależnień, seksuolożka.
• Asia Kwiatkowska – pedagożka, certyfikowana specjalistka psychoterapii uzależnień, trenerka DBT, w trakcie studiów podyplomowych z seksuologii.
Obue prowadzące od lat pracuj indywidualnie i grupowo z osobami neuroróżnorodnymi.
"W naszej pracy najważniejsze są relacja, autentyczność, bezpieczeństwo i szacunek dla indywidualnej historii każdego człowieka. Same doświadczamy ADHD. Wiemy, jak to jest. Jesli czujesz, że to miejsce dla Ciebie - odezwij się!
Jeśli masz wątpliwości - tez się odezwij 😉!

‼️Zostały już tylko 4 wolne miejsca‼️

📞 663 656 238 / 570 523 203
📧 [email protected]
📍 NeuroSploty – Ośrodek Diagnozy i Psychoterapii - Warszawa Śródmieście (blisko Kina Femina).
🟣🟠🟣

19/07/2026

Leczy depresję od 35 lat: objawy są te same, ale podłoże już zupełnie inne

Jej objawy nie zmieniają się od stuleci, ale podłoże już tak. W ciągu ostatnich 30 lat przeszliśmy od depresji nakazów i zakazów, przez depresję wynikającą z nadmiaru możliwości i presji samorealizacji, do depresji związanej z przeciążeniem informacyjnym i fragmentacją doświadczen...