Monika Machnicka psycholog-psychoterapeuta

19/09/2026

Najspokojniejsze chwile mają czasem cztery łapy 🐾

Zwierzę może stać się ważną częścią naszej codzienności: przynosi bliskość, wprowadza rytm dnia, zachęca do ruchu i sprawia, że w trudniejszym czasie obok nas jest żywa, ciepła obecność.

Kontakt z pupilem może sprzyjać wyciszeniu, zmniejszać odczuwany stres i dawać poczucie więzi. Opieka nad nim oznacza też codzienne rytuały - spacer, karmienie, zabawę, troskę - które potrafią porządkować dzień i przywracać poczucie celu.

Pies może dodatkowo otwierać drzwi do kontaktu z innymi ludźmi. Krótkie rozmowy podczas spacerów, znajome twarze spotykane na tej samej trasie, wspólny temat z drugim opiekunem. Niewielkie rzeczy, które mogą mieć duże znaczenie, szczególnie wtedy, gdy samotność zaczyna zajmować zbyt dużo miejsca.

Warto pamiętać również o drugiej stronie tej relacji. Zwierzę potrzebuje stałej opieki, uwagi i odpowiedzialności. Decyzja o adopcji powinna więc uwzględniać nasze aktualne możliwości - także emocjonalne i organizacyjne.

O tym, dlaczego więź z pupilem może być tak cenna dla zdrowia psychicznego, mówiłam dla Dzień Dobry TVN.

Artykuł:
https://dziendobry.tvn.pl/dom/zwierzeta/silna-wiez-z-pupilem-pomaga-zdrowiu-psychicznemu-psycholog-nie-ma-zludzen-st7961869

A Twój pupil? Co wnosi do Twojej codzienności? 🐕🐈

________

15/09/2026

Miłość do dorosłego dziecka nie oznacza rezygnacji z własnych granic.

Rodzic może kochać bezwarunkowo, ale nie musi bezwarunkowo akceptować każdego zachowania. Ma prawo powiedzieć: „nie”, „nie zgadzam się”, „nie chcę, żebyś tak mnie traktował/a”.

Kiedy dziecko dorasta, zmienia się również rola rodzica. Wspieranie nie powinno oznaczać ciągłego ratowania, naprawiania błędów ani przejmowania odpowiedzialności za konsekwencje decyzji dorosłego syna czy córki.

Czasem najtrudniejszym przejawem miłości jest właśnie pozwolenie dorosłemu dziecku, aby samo zmierzyło się ze skutkami swoich wyborów.

Granica może brzmieć:

„Kocham Cię, ale nie pozwolę Ci mnie krzywdzić.”
„Jestem obok, ale nie rozwiążę tego za Ciebie.”
„Mogę Cię wesprzeć, ale odpowiedzialność należy do Ciebie.”

Stawianie granic nie oznacza odrzucenia. Może być sposobem na budowanie relacji, w której jest miejsce zarówno na bliskość, jak i autonomię.

Bo dorosłe dziecko nadal jest naszym dzieckiem.
Ale nie jest już dzieckiem, za którego życie jesteśmy odpowiedzialni.

13/09/2026

Kiedy nastolatek wraca do domu pod wpływem alkoholu, rodzic może czuć jednocześnie strach, złość, rozczarowanie i bezradność. W takiej chwili łatwo powiedzieć o kilka zdań za dużo.

W pierwszej kolejności warto sprawdzić, czy dziecko jest bezpieczne i czy jego stan nie wymaga pomocy medycznej. Na poważną rozmowę przyjdzie czas później - kiedy nastolatek będzie trzeźwy i będzie w stanie rzeczywiście w niej uczestniczyć.

Krzyk, zawstydzanie czy przesłuchanie mogą sprawić, że następnym razem dziecko zrobi wszystko, żeby podobną sytuację ukryć. Spokojna reakcja nie oznacza pobłażania. Nadal można jasno nazwać przekroczone granice, ustalić konsekwencje i porozmawiać o odpowiedzialności.

Warto też dowiedzieć się, co właściwie się wydarzyło. Czy była to jednorazowa sytuacja? Presja grupy? Próba zaimponowania innym? A może alkohol zaczyna pojawiać się częściej?

Napisałam o tym szerzej dla Dzień Dobry TVN - między innymi o tym, jak reagować bez eskalowania sytuacji i jak przeprowadzić późniejszą rozmowę z nastolatkiem.

Cały artykuł:
https://dziendobry.tvn.pl/parenting/nastolatek-wrocil-pijany-do-domu-jak-reagowac-st7826749

To, jak zareagujemy dziś, może mieć znaczenie dla tego, czy nastolatek przyjdzie do nas również wtedy, gdy kolejny raz znajdzie się w trudnej sytuacji.

Monika Machnicka
psycholog • psychoterapeuta

________

09/09/2026

Dziecko może potrzebować dużo więcej czasu niż dorosły, żeby odnaleźć się w nowej rodzinnej sytuacji.

Niechęć wobec nowego partnera rodzica może wynikać z lęku przed zmianą, obawy o utratę uwagi mamy lub taty albo z poczucia lojalności wobec drugiego rodzica.

W takiej sytuacji szczególnie ważne jest, czego nie robić:

Nie zmuszać do akceptacji.
Nie ignorować uczuć dziecka.
Nie wciągać go w konflikty dorosłych.
Nie porównywać nowego partnera z drugim rodzicem.

Dziecko potrzebuje przestrzeni, żeby oswoić zmianę we własnym tempie. Warto słuchać, nazywać to, co się dzieje, i jasno pokazywać, że jego miejsce w relacji z rodzicem pozostaje ważne. 🤍

Więcej na ten temat przeczytasz w artykule Dzień Dobry TVN z moim komentarzem:

https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/dziecko-nie-lubi-nowego-partnera-rodzica-co-robic-by-poprawic-te-relacje-st7246481

Monika Machnicka
psycholog • psychoterapeuta

_______

07/09/2026

Szacuje się, że na depresję cierpi w Polsce ponad półtora miliona osób. Spora część z nich zmaga się z tzw. depresją wysokofunkcjonującą.
– Trudność w diagnozowaniu polega na tym, że objawy nie pasują do potocznego obrazu choroby. Taka osoba nie wycofuje się z życia, nie przestaje działać, nawet często się uśmiecha i spełnia oczekiwania innych. Nierzadko też pomniejsza swoje cierpienie. „Przecież daję radę, inni mają gorzej, nie mam powodu, by narzekać” – zauważa ekspertka [psycholożka i psychoterapeutka Monika Machnicka].
Tymczasem depresja wysokofunkcjonująca to zdradliwa, poważna choroba, bywa że śmiertelna. Zwłaszcza niezauważona może prowadzić do poważnych konsekwencji: – Wypalenia emocjonalnego, zaburzeń lękowych, problemów psychosomatycznych, uzależnień, pogorszenia relacji z bliskimi, a nawet myśli samobójczych – wymienia psychoterapeutka. (…)
– Wiele osób nie pamięta już, jak to jest doświadczać lekkości, spontanicznej radości czy głębokiego odprężenia. Depresja zlewa się z osobowością i codziennością – zauważa Monika Machnicka.
Z jej doświadczeń wynika, że osoby w tym stanie są chwalone za zaradność, obowiązkowość i odporność, co paradoksalnie wzmacnia destrukcyjny mechanizm: „im gorzej się czuję, tym bardziej muszę się starać”. Dlatego tak istotne jest, by nie ignorować sygnałów choroby.
– Zaniepokoić powinny: chroniczne zmęczenie niewspółmierne do wysiłku, trudności ze snem i koncentracją, drażliwość, zobojętnienie emocjonalne, utrata radości z rzeczy, które wcześniej były ważne, a także poczucie, że nigdy nie jest się wystarczająco dobrym – wylicza psycholożka.
Proces leczenia zaczyna się od przyznania przed sobą, że coś jest nie tak. Od uznania, że cierpienie nie musi być spektakularne ani widoczne, by było realne. Wsparciem może być wtedy psychoterapia, która pozwala przyjrzeć się destrukcyjnym schematom. Czasem wskazana jest również konsultacja psychiatryczna oraz leki.

Anna Korytowska, Czym jest depresja wysokofunkcjonująca. Historie zmagań i zdrowienia, Tygodnik Powszechny nr 07/2026.

fot Andraz Lazic

04/09/2026

Można kochać i jednocześnie mieć dość tego, co dzieje się w relacji.

Silne przywiązanie nie sprawia, że znika żal, rozczarowanie, utrata zaufania czy zmęczenie kolejnymi konfliktami. Czasem właśnie dlatego tak trudno podjąć decyzję - uczucia ciągną w jedną stronę, a codzienność coraz wyraźniej pokazuje coś innego.

Warto wtedy przyjrzeć się temu, co podtrzymuje emocjonalną huśtawkę: dawnym doświadczeniom, niezaspokojonym potrzebom, sposobowi komunikacji i temu, czy obie osoby rzeczywiście chcą coś zmienić.

O skrajnych emocjach w związku, trudności z odejściem i pytaniu „zostać czy odejść?” opowiadam szerzej w artykule Dzień Dobry TVN.

Pełny artykuł: https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/zwiazki-i-seks/kocham-go-i-tak-samo-nienawidze-jak-radzic-sobie-ze-skrajnymi-emocjami-w-zwiazku-st7359527

Monika Machnicka
psycholog • psychoterapeuta

31/08/2026

Możesz wiedzieć, że ta relacja Cię rani - i nadal nie umieć odejść.

W relacji przemocowej decyzja o rozstaniu bywa dużo bardziej skomplikowana, niż widzą osoby stojące obok. Pojawia się lęk przed samotnością, utrata wiary we własne decyzje, przywiązanie, poczucie winy, a czasem również nadzieja, że partner wreszcie się zmieni.

Z czasem granice mogą przesuwać się tak powoli, że kontrola, poniżanie, manipulowanie czy odbieranie pewności siebie stają się częścią codzienności.

Dlatego pytanie: „Dlaczego po prostu nie odejdziesz?” potrafi boleć bardziej, niż pomaga.

Warto zamiast niego zapytać:

„Co sprawia, że tak trudno Ci teraz wybrać siebie?”

O uzależnieniu od partnera, mechanizmach, które zatrzymują w krzywdzącej relacji, oraz o tym, skąd może brać się trudność w odejściu, opowiedziałam również w artykule dla Dzień Dobry TVN:

https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/zwiazki-i-seks/przemocowy-zwiazek-a-uzaleznienie-od-partnera-dlaczego-wciaz-tkwimy-w-zlych-relacjach-st7359935

Zapisz ten post albo wyślij go komuś, komu ta treść może być potrzebna.

Monika Machnicka
psycholog • psychoterapeuta

__________________

28/08/2026

Są osoby, które niemal automatycznie zauważają, czego potrzebują inni. Odbierają telefon, przejmują obowiązki, łagodzą konflikty, organizują, wspierają. Z czasem coraz trudniej im jednak odpowiedzieć na jedno proste pytanie: czego potrzebuję ja?

Syndrom Atlasa wiąże się z nadmiernym poczuciem odpowiedzialności za innych, trudnością w odmawianiu i odsuwaniem własnych granic na dalszy plan.

Pomaganie może dawać poczucie wartości, bezpieczeństwa czy kontroli. Problem pojawia się wtedy, gdy własne potrzeby regularnie przegrywają z potrzebami wszystkich dookoła 🤷‍♀️

Warto czasem sprawdzić:
Czy naprawdę chcę to zrobić, czy czuję, że muszę? 🤔

Granica nie odbiera wrażliwości. Pozwala zachować miejsce również dla siebie.

Więcej na ten temat przeczytasz w artykule Dzień Dobry TVN z moim komentarzem:
https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/stawiasz-problemy-innych-ponad-swoje-to-moze-byc-wazny-sygnal-st7809878

Monika Machnicka
psycholog • psychoterapeuta

______________



relacje emocje samoświadomość zdrowiepsychiczne dbamosiebie

25/08/2026

Macierzyństwo potrafi przynieść ogromną miłość, a jednocześnie bardzo mocno zmienić
codzienność.
Czasem pojawia się więc tęsknota za tym, co było wcześniej: większą swobodą,
spontanicznością, spokojem, spotkaniami z przyjaciółmi czy zwyczajną chwilą tylko dla
siebie.
I naprawdę można cieszyć się z bycia mamą, a jednocześnie tęsknić za dawnym rytmem
życia. Te uczucia mogą istnieć obok siebie i wcale nie mówią nic złego o relacji z dzieckiem.
W rozmowie dla Dzień Dobry TVN opowiadam o tym, skąd bierze się taka tęsknota i co
może pomóc odzyskać trochę więcej równowagi oraz przestrzeni dla siebie.
Cały artykuł:

https://dziendobry.tvn.pl/parenting/dlaczego-tesknie-za-zyciem-sprzed-ciazy-psycholog-odpowiada-st7167846

25/08/2026