Metoda Lowena Stella BRALA - psychoterapia i warsztaty

03/08/2026

Dokładnie tak!

Miłość do obiektu, miłość do własnego życia, a także życia jako takiego prowadzi do wycofania projekcji. Dzięki temu można zadbać o swój obiekt, a uznanie własnej zależności umożliwia self przetrwanie w rzeczywistości. Miłość prowadzi do dbania o przetrwanie obiektu i samego siebie, co wymaga uznania rzeczywistości. Z kolei popęd śmierci znajduje wyraz w pragnieniu zniszczenia lub unicestwienia rzeczywistości życia.

Hanna Segal, Psychoanaliza, literatura i wojna. Pisma z lat 1972-1995. GWP 2005. Str. 68. Tłum. Danuta Golec

Miłość do obiektu, miłość do własnego życia, a także życia jako takiego prowadzi do wycofania projekcji. Dzięki temu można zadbać o swój obiekt, a uznanie własnej zależności umożliwia self przetrwanie w rzeczywistości. Miłość prowadzi do dbania o przetrwanie obiektu i samego siebie, co wymaga uznania rzeczywistości. Z kolei popęd śmierci znajduje wyraz w pragnieniu zniszczenia lub unicestwienia rzeczywistości życia.

Hanna Segal, Psychoanaliza, literatura i wojna. Pisma z lat 1972-1995. GWP 2005. Str. 68. Tłum. Danuta Golec

28/07/2026

Kilka zdań o gniewie...

„(…) świadomość własnej agresji jest bardzo ważna, wręcz konieczna dla zdrowienia osoby, która doświadczyła traumy, umożliwia bowiem realistyczną ocenę życiowych zagrożeń. Świadomość własnego gniewu i przyjmowanie go z powrotem do wewnątrz pozwala na odróżnienie go od rzeczywistych, zewnętrznych zagrożeń, z którymi można wówczas radzić sobie w spokojniejszy, realistyczny sposób: na przykład uświadomienie sobie, że pukanie do drzwi zazwyczaj bywa niegroźne. Gniew stanowi przy tym bardzo mocną formę asertywności, która wspiera odbudowę własnego życia po niszczących zdarzeniach. Gniew wiąże się z potencją i poczuciem wpływu na rzeczywistość; bez niego pozostaje bierność i poczucie klęski. Niektórzy ludzie obok gniewu lub zamiast niego przeżywają jednak dojmujące poczucie żalu.”

Linda Young, Elizabeth Gibb: Trauma I żal (w:) Czym jest trauma. Podejście psychoanalityczne. Pod redakcją Caroline Garland. Oficyna Ingenium. Warszawa 2013
fot Andre Hunter

„(…) świadomość własnej agresji jest bardzo ważna, wręcz konieczna dla zdrowienia osoby, która doświadczyła traumy, umożliwia bowiem realistyczną ocenę życiowych zagrożeń. Świadomość własnego gniewu i przyjmowanie go z powrotem do wewnątrz pozwala na odróżnienie go od rzeczywistych, zewnętrznych zagrożeń, z którymi można wówczas radzić sobie w spokojniejszy, realistyczny sposób: na przykład uświadomienie sobie, że pukanie do drzwi zazwyczaj bywa niegroźne. Gniew stanowi przy tym bardzo mocną formę asertywności, która wspiera odbudowę własnego życia po niszczących zdarzeniach. Gniew wiąże się z potencją i poczuciem wpływu na rzeczywistość; bez niego pozostaje bierność i poczucie klęski. Niektórzy ludzie obok gniewu lub zamiast niego przeżywają jednak dojmujące poczucie żalu.”

Linda Young, Elizabeth Gibb: Trauma I żal (w:) Czym jest trauma. Podejście psychoanalityczne. Pod redakcją Caroline Garland. Oficyna Ingenium. Warszawa 2013
fot Andre Hunter

27/07/2026

Tak!

Gdzieś w sytuacji analitycznej - pod warstwami nerwicy, psychozy i tym podobnych - skrywa się osoba, która próbuje się urodzić. Wydaje mi się, że rola analityka nie polega na demonstrowaniu wszystkich tych neurotycznych i psychotycznych mechanizmów. Nie powiem chyba niczego dziwnego, gdy stwierdzę, że tak jak Michał Anioł, Leonardo, Picasso, Szekspir i inni potrafili uwolnić te warstwy materiału, odsłonić formy przypominające nam o prawdziwym życiu, tak analityk wykonuje podobną pracę - próbuje pomóc dziecku w znalezieniu dorosłego, który skrywa się w nim, a także pokazać, że dorosła osoba ciągle pozostaje dzieckiem. Tych dwoje może żyć w zgodzie nie tylko po to, by stali się nieodróżnialni, ale by ich współpraca była twórcza i przynosiła korzyści.

Bion, W.R. (1987/2013) Seminaria kliniczne i inne prace. Przeł. D. Golec. Warszawa: Oficyna Ingenium.

Gdzieś w sytuacji analitycznej - pod warstwami nerwicy, psychozy i tym podobnych - skrywa się osoba, która próbuje się urodzić. Wydaje mi się, że rola analityka nie polega na demonstrowaniu wszystkich tych neurotycznych i psychotycznych mechanizmów. Nie powiem chyba niczego dziwnego, gdy stwierdzę, że tak jak Michał Anioł, Leonardo, Picasso, Szekspir i inni potrafili uwolnić te warstwy materiału, odsłonić formy przypominające nam o prawdziwym życiu, tak analityk wykonuje podobną pracę - próbuje pomóc dziecku w znalezieniu dorosłego, który skrywa się w nim, a także pokazać, że dorosła osoba ciągle pozostaje dzieckiem. Tych dwoje może żyć w zgodzie nie tylko po to, by stali się nieodróżnialni, ale by ich współpraca była twórcza i przynosiła korzyści.

Bion, W.R. (1987/2013) Seminaria kliniczne i inne prace. Przeł. D. Golec. Warszawa: Oficyna Ingenium.

17/07/2026

Z cyklu piątki z Hanną Segal:
Segal o zaburzeniach symbolizacji.

Cytaty pochodzą z książki H. Segal „Marzenia senne, wyobraźnia i sztuka”

Więcej ciekawych przemyśleń Hanny Segal na temat jej życia oraz pracy klinicznej znajdziecie w książce wydawnictwa ISPHS J.M. Quinodoz "Rozmowy z Hanną Segal. Jej wpływ na psychoanalizę".
https://ksiegarnia.isphs.pl/product/rozmowy-z-hanna-segal/

14/07/2026

Czy dzieciństwo naprawdę zostaje z nami na całe życie?
Coraz więcej badań pokazuje, że tak.
Niekorzystne doświadczenia z dzieciństwa (Adverse Childhood Experiences – ACEs) to trudne lub traumatyczne wydarzenia, które mają miejsce przed ukończeniem 18. roku życia. Mogą wpływać nie tylko na nasze emocje i relacje, ale również na zdrowie fizyczne – nawet wiele lat później.
Klasyczna skala ACEs obejmuje 10 kategorii niekorzystnych doświadczeń, podzielonych na trzy grupy.
1. Przemoc • przemoc fizyczna, • przemoc emocjonalna (wyzwiska, poniżanie, zastraszanie, odrzucanie), • przemoc seksualna.
2. Zaniedbanie • zaniedbanie fizyczne, • zaniedbanie emocjonalne.
3. Dysfunkcje w rodzinie • bycie świadkiem przemocy domowej, • życie z osobą uzależnioną, • życie z osobą chorującą psychicznie lub po próbie samobójczej, • rozwód, separacja lub porzucenie przez rodziców, • uwięzienie członka rodziny.
To jednak nie wszystko. Doświadczenia takie jak skrajne ubóstwo, bezdomność, przewlekłe poczucie zagrożenia czy ciągła niepewność również mogą pozostawić trwały ślad w rozwijającym się układzie nerwowym.
Co ważne, te doświadczenia są bardzo powszechne. Większość z nas doświadczyła przynajmniej jednego z nich. Im więcej takich doświadczeń i im dłużej trwały, tym większe statystyczne ryzyko problemów zdrowotnych w dorosłości.
Co na ten temat mówią badania? O tym opowiem w kolejnych postach.
Pamiętaj jednak o jednym: przeszłość wpływa na nas, ale nie musi definiować naszej przyszłości. Mózg i układ nerwowy zachowują zdolność do zmiany przez całe życie. Bezpieczne relacje, psychoterapia, praca z ciałem i stopniowe odzyskiwanie poczucia bezpieczeństwa mogą realnie wspierać proces zdrowienia.
To, co zrobisz z tą historią dzisiaj, może zmienić bardzo wiele.
Pozdrawiam, Stella Brala Psycholog | Certyfikowana psychoterapeutka w nurcie Alexandra Lowena | Analityczka Więzi
Post przygotowany na podstawie materiału „About Adverse Childhood Experiences”.

13/07/2026

Dokładnie tak!
Dlatego psychoterapia uwzględniająca to co się dzieje w ciele jest tak ważna bo wpływa głęboko na układ nerwowy

12/07/2026

Dokładnie tak! Oczy są niesamowitym nośnikiem naszych stanów, nierzadko nieświadomych...

"Winnicott opisywał lustrzaną rolę matki w kontekście pozwalanie dziecku na to, aby ujrzało samo siebie. Matka spogląda w oczy dziecka, a wówczas „to, jak ona wygląda, ma związek z tym, co widzi w dziecku”. Od samego początku trzyma swoje dziecko w umyśle jako całą osobę dlatego właśnie, spoglądając matczyną twarz, niemowlę widzi wtedy siebie. Gdy jednak brakuje owej niezbędnej lustrzanej komunikacji, niemowlęta „patrzą i nie widzą siebie”."

„Wstyd i zazdrość” Phil Mollon Oficyna Ingenium 2024
fot Dewang

"Winnicott opisywał lustrzaną rolę matki w kontekście pozwalanie dziecku na to, aby ujrzało samo siebie. Matka spogląda w oczy dziecka, a wówczas „to, jak ona wygląda, ma związek z tym, co widzi w dziecku”. Od samego początku trzyma swoje dziecko w umyśle jako całą osobę dlatego właśnie, spoglądając matczyną twarz, niemowlę widzi wtedy siebie. Gdy jednak brakuje owej niezbędnej lustrzanej komunikacji, niemowlęta „patrzą i nie widzą siebie”."

„Wstyd i zazdrość” Phil Mollon Oficyna Ingenium 2024
fot Dewang

03/07/2026

15/06/2026

Gdy głód polega na nadmiarze...

Karolina Rychter: [W swojej książce] pokazuje pan, że nie tylko nadmiar złych emocji, nienawiści, frustracji, ale w ogóle wszelki nadmiar jest groźny.
prof. Andrzej Leder: Ta myśl wywodzi się z freudowskiego rozumienia traumy, wedle którego jest ona takim rodzajem nadmiaru energii, który rozrywa całą strukturę psychiczną. W tym sensie nadmiar fundamentalnie rozrywa każdą strukturę. Tylko bardzo mocne struktury są zdolne rozprowadzać nadmiar, szczególnie, jeżeli ten nadmiar jest bardzo duży. W książce Caparrósa ("Głód"), jest mowa o tym, że w krajach bogatych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, głód w pewnym sensie polega na nadmiarze. Biedni ludzie w tych społeczeństwach spożywają nadmiar kalorii i on ich zabija. Inaczej niż ci – wyższa część klasy średniej i oligarchie – którzy mają aparat symboliczny pozwalający im rozprowadzać nadmiar, stawiać mu granice, przekierowywać go, dokonywać sublimacji. Na przykład w postaci nowej kuchni francuskiej, w której je się bardzo mało czegoś bardzo wyrafinowanego. To jest taki, powiedziałbym, bardzo obrazowy przykład tego, jak działa nadmiar i jak może być zorganizowany dyspozytyw chronienia się przed nim. Katastrofa klimatyczna jest też do pewnego stopnia działaniem nadmiaru. Nadmiar produkowanej energii, której nie można rozprowadzić, powoduje, że zaczynamy się gotować.

fragment rozmowy dla culture pl

fot Zoshua Colah

Karolina Rychter: [W swojej książce] pokazuje pan, że nie tylko nadmiar złych emocji, nienawiści, frustracji, ale w ogóle wszelki nadmiar jest groźny.
prof. Andrzej Leder: Ta myśl wywodzi się z freudowskiego rozumienia traumy, wedle którego jest ona takim rodzajem nadmiaru energii, który rozrywa całą strukturę psychiczną. W tym sensie nadmiar fundamentalnie rozrywa każdą strukturę. Tylko bardzo mocne struktury są zdolne rozprowadzać nadmiar, szczególnie, jeżeli ten nadmiar jest bardzo duży. W książce Caparrósa ("Głód"), jest mowa o tym, że w krajach bogatych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, głód w pewnym sensie polega na nadmiarze. Biedni ludzie w tych społeczeństwach spożywają nadmiar kalorii i on ich zabija. Inaczej niż ci – wyższa część klasy średniej i oligarchie – którzy mają aparat symboliczny pozwalający im rozprowadzać nadmiar, stawiać mu granice, przekierowywać go, dokonywać sublimacji. Na przykład w postaci nowej kuchni francuskiej, w której je się bardzo mało czegoś bardzo wyrafinowanego. To jest taki, powiedziałbym, bardzo obrazowy przykład tego, jak działa nadmiar i jak może być zorganizowany dyspozytyw chronienia się przed nim. Katastrofa klimatyczna jest też do pewnego stopnia działaniem nadmiaru. Nadmiar produkowanej energii, której nie można rozprowadzić, powoduje, że zaczynamy się gotować.

fragment rozmowy dla culture pl

fot Zoshua Colah

11/06/2026

Dziękuję za twoją otwartość, szeroką perspektywę. Do zobaczenia kiedyś..

Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Victora Yaloma. Jego praca na rzecz psychoterapii, dialogu, pracy z grupami i budowania profesjonalnej wspólnoty pozostawiła trwały ślad w życiu wielu terapeutów na całym świecie.
Pociesza nas to, że spotkania się kończą, lecz ślady, które zostawiamy w sobie nawzajem, pozostają.

Myśli kierujemy dziś do jego bliskich, przyjaciół i wszystkich, których poruszył swoją obecnością.

Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Victora Yaloma. Jego praca na rzecz psychoterapii, dialogu, pracy z grupami i budowania profesjonalnej wspólnoty pozostawiła trwały ślad w życiu wielu terapeutów na całym świecie.
Pociesza nas to, że spotkania się kończą, lecz ślady, które zostawiamy w sobie nawzajem, pozostają.

Myśli kierujemy dziś do jego bliskich, przyjaciół i wszystkich, których poruszył swoją obecnością.