Marta Kotarba-Zaczek - Psychoterapia

19/07/2026

11/07/2026

Czasem mam wrażenie, że starożytni Grecy wiedzieli o człowieku więcej, niż chcielibyśmy przyznać. A my próbujemy jedynie odnaleźć drogę z powrotem do tej intuicji: duszy nie da się leczyć bez ciała, a ciała bez duszy.

To zdjęcie jest dla mnie czymś więcej niż kolejnym kadrem z Aten.
Patrzę z kamiennych stopni Teatru Dionizosa. Tu narodził się teatr, który znamy do dziś. Kilkadziesiąt metrów wyżej znajduje się Asklepiejon – sanktuarium boga medycyny Asklepiosa. Nad wszystkim góruje Akropol, centrum religijnego i politycznego życia starożytnych Aten.

Teatr. Świątynia uzdrowienia. Akropol.

Trzy miejsca oddalone od siebie o zaledwie kilkadziesiąt metrów, a opowiadają historię całej greckiej cywilizacji. Sztuka, religia, medycyna i polityka nie funkcjonowały tu osobno. Tworzyły jedną opowieść o człowieku. To właśnie najbardziej mnie porusza.

Między Teatrem Dionizosa a Asklepiejonem istniał głęboki, symboliczny związek. Grecy wierzyli, że Dionizos leczy duszę poprzez sztukę, emocje i katharsis, które rodzi się z przeżycia tragedii. Asklepios natomiast leczy ciało poprzez medycynę, rytuały i... sny, które były ważną częścią procesu uzdrawiania.

Można więc powiedzieć, że już ponad 2400 lat temu Ateńczycy stworzyli coś, co dziś nazwalibyśmy podejściem... psychosomatycznym. Najpierw człowiek siadał na kamiennych stopniach teatru i konfrontował się z losem bohaterów, własnym lękiem, cierpieniem, czy pychą. A zaledwie kilka kroków dalej, szukał uzdrowienia w sanktuarium Asklepiosa.

Teatr staje się tu przestrzenią spotkania z własnym cieniem. Asklepiejon – przestrzenią integracji i uzdrowienia. A Akropol przypomina, że wszystko to dzieje się w szerszym porządku kultury, wspólnoty i tego, co człowieka przekracza.

Lubię myśleć, że nie jest to przypadkowy układ budowli, tylko kamienna mapa starożytnego rozumienia człowieka. I mam wrażenie, że mimo dwóch i pół tysiąca lat rozwoju nauki, wciąż próbujemy na nowo odkryć tę samą prostą prawdę. ❤️

27/06/2026

Ten gorący weekend to podobno idealny moment, żeby wyjechać nad jezioro, schować się w cieniu i... nic nie robić. ☀️

My wybraliśmy nieco inną drogę. Zamiast szukać ochłody, zanurzamy się… w kompleksach. I muszę przyznać, że temperatura dyskusji w niczym nie ustępuje tej za oknem! 😉 Dzisiaj pracujemy z jedną z najważniejszych koncepcji psychologii analitycznej.

Zaczynamy od klasycznej teorii kompleksów C.G. Junga, śledząc jej rozwój – od eksperymentów skojarzeniowych, przez późniejsze modyfikacje (dokonywane przez samego Junga), aż po współczesne modele wykorzystywane w praktyce klinicznej.

Rozmawiamy o tym, jak zmieniało się rozumienie kompleksu – od stosunkowo stabilnej struktury psychicznej do dynamicznego pola organizującego doświadczenie.

Przyglądamy się także koncepcji biegunowości kompleksów, rozwijanej między innymi przez Johna Weira Perry'ego. Pokazuje ona, że kompleks nie jest jednorodną strukturą, lecz zawiera w sobie przeciwstawne tendencje – to, co świadome i nieświadome, jawne i ukryte, dominujące i kompensacyjne. To właśnie napięcie pomiędzy tymi biegunami sprawia, że kompleks pozostaje żywy i zdolny do transformacji.

Kolejnym krokiem jest czteroelementowy model pola kompleksu Ericha Neumanna, który pozwala zobaczyć kompleks jako dynamiczne pole, w którym wzajemnie oddziałują doświadczenia osobiste, afekty, obrazy symboliczne oraz wymiar archetypowy.

Pracujemy również z dwoma współczesnymi sposobami rozumienia kompleksów.

Pierwszy z nich – rozwijany przez Hansa Dieckmanna – pozostaje mocno zakorzeniony w klasycznej tradycji jungowskiej. Dieckmann opisuje psychikę jako system pozostających ze sobą w relacji kompleksów, z kompleksem ego pełniącym funkcję organizującą świadomość. Szczególną uwagę poświęca kompleksom rodzicielskim, pokazując, w jaki sposób doświadczenia związane z matką i ojcem tworzą trwałe wzorce emocjonalne i relacyjne wpływające na sposób przeżywania siebie, innych ludzi oraz relacji terapeutycznej. W tym ujęciu kompleks jest strukturą, którą można rozpoznawać, diagnozować i stopniowo integrować w procesie analitycznym.

Drugie podejście, zaproponowane przez Petera Sandersa i Patricię Skar, wnosi do psychologii analitycznej perspektywę teorii samoorganizacji. Autorzy proponują, aby archetypy rozumieć nie jako całkowicie niezmienne formy psychiczne, lecz jako dynamiczne wzorce organizujące doświadczenie. Kompleks staje się więc tutaj żywym, samoorganizującym się układem emocji, wspomnień i znaczeń, który nieustannie reorganizuje się pod wpływem nowych doświadczeń. Otwiera to niezwykle inspirującą perspektywę myślenia o archetypach jako wzorcach zdolnych do rozwoju i transformacji wraz z rozwojem jednostki i kultury.

To fascynujące obserwować, jak teoria zapoczątkowana przez Junga ponad sto lat temu (!) nadal rozwija się i inspiruje kolejne pokolenia analityków. A dla grupy szkoleniowej to kolejny dzień intensywnej pracy, rozmów i wspólnego odkrywania złożoności ludzkiej psychiki.

26/06/2026

Dzisiaj zakończyłam prowadzenie kursu „Czytanie poezji snów”.

Od neurobiologii snu, przez jungowskie rozumienie symbolu i archetypu, aż po pracę z reverie, aktywną imaginacją i procesem transformacji. Jednak przede wszystkim była to nauka uważnego słuchania psychiki.

Dziękuję wszystkim Uczestnikom za zaufanie, odwagę i gotowość do dzielenia się własnym doświadczeniem. To właśnie Wasze pytania, refleksje i sny sprawiły, że ten kurs stał się żywą przestrzenią dialogu.

23/06/2026

Jung pisał, że dojrzały ojciec nie narzuca swojej siły, lecz chroni życie, aby mogło rozwijać się po swojemu. Ojcom w dniu ich święta, życzymy wszystkiego najlepszego!

20/06/2026

🌿🔥 Między snem a przesileniem 🔥🌿
W weekend miałam przyjemność prowadzić zajęcia z Wprowadzenia do analizy jungowskiej dla uczestników szkolenia psychoterapeutycznego organizowanego przez Polskie Towarzystwo Psychoterapii Integratywnej.

Tym razem spotkaliśmy się w szczególnym momencie roku – pomiędzy Nocą Kupały a pierwszym dniem lata. To czas, który od wieków kojarzony był z ogniem, wodą, snem, miłością i przejściem. Czas, kiedy granice między tym, co świadome i nieświadome, wydają się odrobinę cieńsze.

Nieprzypadkowo rozmawialiśmy właśnie o snach. W tradycji jungowskiej sen nie jest jedynie „produktem mózgu”, ale próbą dialogu psychiki z samą sobą. Obraz senny przychodzi do nas nie po to, by coś wyjaśnić, lecz by coś poruszyć, uruchomić, przekształcić.
Podczas zajęć zastanawialiśmy się nad trzema warstwami działania obrazu sennego:
✨ Warstwą neurokognitywną – gdzie obraz aktywuje sieci skojarzeń, pamięć i wzorce neuronalne.
✨ Warstwą symboliczną – gdzie staje się nośnikiem znaczenia, organizuje doświadczenie i otwiera przestrzeń dla tego, co jeszcze niewypowiedziane.
✨ Warstwą ontologiczną – najtrudniejszą do uchwycenia, ale być może najciekawszą. To poziom, na którym obraz nie tylko coś przedstawia, lecz współtworzy rzeczywistość psychiczną, reorganizując nasze doświadczenie i umożliwiając pojawienie się czegoś nowego.

Jung pisał, że symbole są transformatorami energii psychicznej. W tym sensie sen przypomina trochę ogień Nocy Kupały – nie tylko oświetla ciemność, ale także przemienia to, co do niego wrzucimy.

A może właśnie dlatego ludzie od wieków wierzyli, że sny śnione podczas przesilenia niosą szczególne przesłanie?

Życzę Wam pięknego początku lata, dobrych snów i odwagi, by czasem potraktować nocne obrazy nie jako zagadkę do rozwiązania, ale jako spotkanie z czymś, co próbuje się w nas dopiero narodzić.
🌙✨🔥🌿

20/06/2026

Jungian Training and Being Trained: Letting in the Light by Jan Wiener at Karnac Books

11/06/2026

🌿 Moje życie. Moje wybory. Moja odpowiedzialność. 🌿

Czasem wydaje nam się, że życie zmieniają wielkie decyzje. Tymczasem znacznie częściej kształtują je drobne wybory podejmowane każdego dnia.

To, czy dziś odpocznę czy po raz kolejny przekroczę własne granice. To, czy powiem „tak” temu, co jest zgodne ze mną, czy „tak” temu, czego oczekują inni. To, czy znajdę chwilę na wdzięczność, ruch, rozmowę z bliską osobą, czy też odłożę siebie na później.

W psychoterapii często spotykam osoby, które czekają na moment przełomu. A jednak prawdziwa zmiana najczęściej rodzi się z małych kroków: jednego postawionego ograniczenia, jednej szczerej rozmowy, jednej decyzji, by potraktować siebie z większą życzliwością.

Nie mamy wpływu na wszystko, co przynosi życie. Mamy jednak wpływ na to, jak odpowiadamy na jego wyzwania.

Dlatego warto od czasu do czasu zatrzymać się i zapytać:
✨ Co jest dla mnie naprawdę ważne?
✨ O co chcę dziś zadbać?
✨ Jaki mały krok mogę wykonać w stronę życia, które chcę tworzyć?

Bo przyszłość nie pojawia się nagle. Tworzy się każdego dnia - w naszych wyborach, relacjach, wartościach i sposobie, w jaki traktujemy samych siebie.

🌱 Życie nie musi być idealne, żeby było dobre.
🌱 Nie musi być doskonałe, żeby miało sens.

Wystarczy, że będzie coraz bardziej nasze.