HomiPsyche Samanta Rode

Strona główna
Polska
Warsaw
HomiPsyche Samanta Rode

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: praktyka

🌿 Psychoterapia Gestalt, czyli rozumienie procesu, w jaki tworzysz swoje życie 🌿 Za każdym klientem widzę jednostkę z unikalnymi doświadczeniami i potrzebami.

Zdecydowałam się zostać psychoterapeutką z głębokiego przekonania, że każdy człowiek zasługuje na wsparcie i przestrzeń do zrozumienia siebie. Mój własny proces osobistej transformacji, doświadczenia życiowe i zainteresowanie psychologią zainspirowały mnie do poszukiwania głębszego znaczenia dla ludzkich doświadczeń. W psychoterapii znalazłam unikalne narzędzia, które pozwalają mi pomagać ludziom odkrywać i zrozumieć siebie, radzić sobie z trudnościami życiowymi, oraz rozwijać się jako jednostki. To nie tylko praca, ale prawdziwe powołanie - uczestniczyć w podróży odkrywania ukrytych potencjałów i wspierać ludzi w ich dążeniu do lepszego samopoczucia emocjonalnego. Praca jako psychoterapeutka daje mi możliwość budowania zaufania, wspierania w trudnych chwilach, i być świadkiem wzrostu i zmiany. To dla mnie niezwykle satysfakcjonujące i pełne sensu zajęcie, które łączy naukę, empatię i ludzką głębię.

04/11/2026

👉 Piszesz wiadomość. Czytasz ją jeszcze raz. Zmieniasz jedno zdanie, potem kolejne. W końcu kasujesz wszystko.

👉 Albo od kilku dni układasz w głowie rozmowę, która jeszcze się nie wydarzyła. Próbujesz przewidzieć odpowiedź. Zastanawiasz się, czy to dobry moment, czy druga osoba będzie miała przestrzeń, żeby Cię usłyszeć.

Czasem trudno jest znaleźć właściwe słowa, a czasem są one już gotowe, tylko nie wiemy, co wydarzy się, kiedy je wypowiemy.

💭 „Chciałbym, żebyś został*”.
💭 „Nie zgadzam się”.
💭 „To mnie zabolało”.
💭 „Nie chcę tego dalej”.

Takie zdania mogą odsłaniać coś ważnego: nasze pragnienia, różnice, rozczarowania, decyzje.

✔️ Kiedy pozostają niewypowiedziane, wciąż możemy wyobrażać sobie różne odpowiedzi.
✔️ Kiedy je wypowiadamy, spotykamy się z rzeczywistą reakcją drugiego człowieka. Nie możemy z góry wiedzieć, jaka ona będzie.

Możemy obawiać się odrzucenia, konfliktu czy niezrozumienia. 😶‍🌫️ Możemy też zastanawiać się, czy nasze słowa nie zranią kogoś albo czy sami dobrze rozumiemy to, co chcemy przekazać.

Nie każde odkładanie rozmowy jest unikaniem. 🫣 Niekiedy potrzebujemy czasu, żeby zrozumieć, co czujemy i co chcemy powiedzieć. Innym razem milczenie chroni nas w sytuacji, w której mówienie mogłoby być niebezpieczne. 🛡️ Bywa też, że zwlekamy, choć cena niewypowiedzenia czegoś staje się dla nas coraz większa.

Nie istnieje jedna odpowiedź na pytanie, czy lepiej powiedzieć, czy przemilczeć. 🪧 Możemy jednak przyjrzeć się temu, co ryzykujemy, kiedy powiemy coś na głos.

Czasem długo szukamy słów, bo trudno nam przyjąć, że nie wiemy, jak druga osoba na nie odpowie.

📩 Jeśli ten tekst pomógł Ci lepiej zrozumieć własne milczenie, możesz udostępnić go dalej. Być może ktoś też potrzebuje tak na nie spojrzeć.

02/11/2026

Co dzieje się między nami, kiedy mówimy?

💭 „Możesz zostać?”
💭 „Rób, jak chcesz”.
💭 „Nic się nie stało”.
💭 „Okej”.

To zwykłe zdania. 🗣️ Słyszymy je w domach, w pracy, w rozmowach z bliskimi, a jednak rozmowa rzadko sprowadza się do wymiany informacji.

👉 Kiedy pytam „możesz zostać?”, mogę pytać o Twój czas. Mogę też pokazywać, że zależy mi na Twojej obecności, choć niełatwo mi powiedzieć to wprost.

👉 Kiedy odpowiadam „okej”, mogę wyrażać zgodę, kończyć rozmowę albo potrzebować chwili, żeby zrozumieć to, co usłyszałam.

Nie da się odczytać tych znaczeń z samych słów. 🔎 Nie warto zakładać, że wiemy, co ktoś „naprawdę” miał na myśli. Czasem „okej” znaczy po prostu „okej”.

W rozmowie spotykają się co najmniej dwie perspektywy: to, co chcę przekazać i to, co Ty słyszysz. 🤝 Znaczenie ma historia naszej znajomości, aktualna sytuacja, nasze oczekiwania i sposób, w jaki na siebie reagujemy.

Słowa mogą coś między nami zmieniać.

➡️ Kiedy proszę o pomoc, ujawniam, że jej potrzebuję.
➡️ Kiedy składam obietnicę, powstaje pewne zobowiązanie.
➡️ Kiedy przepraszam, mogę rozpocząć rozmowę o tym, co się wydarzyło, choć same przeprosiny nie cofają skutków mojego działania.

Czasem jedno zdanie otwiera rozmowę, na którą długo nie było miejsca. Innym razem wypowiadamy wiele słów, a mimo to trudno nam zrozumieć, co jest ważne dla drugiej osoby.

Nie zawsze jest to kwestia źle dobranych słów. 🤔 Możemy mówić uważnie, a mimo to zostać niezrozumiani. Możemy też nie mieć jeszcze słów na coś, co dopiero zaczynamy przeżywać.

W listopadzie będziemy przyglądać się słowom: tym kierowanym do innych i do siebie, usłyszanym, zapamiętanym, przemilczanym. Temu, co mogą zmieniać i temu, czego nie potrafią za nas zrobić.

💚 Obserwuj mój profil, jeśli chcesz przyjrzeć się temu, jak słowa wpływają na Twoje relacje z innymi i ze sobą.

28/10/2026

💭 „Potrzebuję częściej odpoczywać”.
💭 „Potrzebuję częściej spotykać się z ludźmi”.
💭 „Potrzebuję lepiej organizować swój czas”.
💭 „Potrzebuję zadbać o siebie”.

Czasem mówimy o swoich potrzebach językiem, który brzmi zaskakująco podobnie do listy rzeczy, jakie powinniśmy robić.

👉 Powin****m więcej spać. Regularnie ćwiczyć. Mieć bogatsze życie towarzyskie. Rozwijać się. Lepiej odpoczywać. Umieć stawiać granice.

Nawet odpoczynek może stać się kolejnym zadaniem do wykonania.

Nie ma nic złego w tym, że korzystamy z wiedzy, rad innych ludzi czy społecznych wzorców. 🎯 Nie wszystko, co jest dla nas ważne, musi od razu pojawiać się jako wyraźna potrzeba.

Jednak czasem warto przyjrzeć się temu, skąd bierze się nasze „potrzebuję”.

🔎 Czy rzeczywiście brakuje mi kontaktu z ludźmi, czy raczej martwię się, że moje życie towarzyskie nie wygląda tak, jak powinno?
🔎 Czy chcę odpocząć, czy próbuję odpoczywać we właściwy sposób?
🔎 Czy potrzebuję zmiany, czy trudno mi wytrzymać myśl, że stoję w miejscu?

Nie zawsze znajdziemy jednoznaczną odpowiedź.

Możemy jednocześnie czegoś pragnąć i mieć poczucie, że właśnie tego powinniśmy pragnąć. Możemy też wiedzieć, że coś jest dla nas ważne, choć w tej chwili wcale nie mamy na to ochoty.

Nasze potrzeby nie powstają w oderwaniu od świata. 🧲 Kształtują się również wśród oczekiwań, wartości, relacji i wyobrażeń o dobrym życiu.

Nie chodzi o to, żeby odrzucić wszystkie powinności i odnaleźć gdzieś pod nimi swoje „prawdziwe ja”, ale o możliwość zatrzymania się przy tym, co uznajemy za potrzebne.

💭 Czy to, czego od siebie oczekuję, ma dla mnie znaczenie w życiu, które rzeczywiście przeżywam?
💭 Czy może przede wszystkim próbuję sprostać wyobrażeniu o tym, jak powinno wyglądać moje życie?

📌 Zapisz ten post i wróć do tych pytań, kiedy kolejne „potrzebuję” zacznie brzmieć podejrzanie podobnie do „powin****m”.

26/10/2026

Nie każdą potrzebę można zaspokoić.

👉 Możemy potrzebować rozmowy z kimś, kogo już nie ma. Chcieć odzyskać czas, którego nie da się cofnąć. Potrzebować miłości od osoby, która nie potrafi albo nie chce nas kochać w taki sposób, jakiego pragniemy. Chcieć naprawić coś, czego nie da się już zmienić.

Nie na każdą potrzebę rzeczywistość może odpowiedzieć, a przecież samo rozpoznanie tego, czego potrzebujemy, nie sprawia, że potrzeba znika.

✔️ Mogę wiedzieć, że ktoś do mnie nie wróci i nadal za nim tęsknić.
✔️ Mogę rozumieć, że druga osoba nie da mi tego, czego od niej pragnę i nadal tego chcieć.
✔️ Mogę wiedzieć, że nie odzyskam czegoś, co stracił*m i wciąż odczuwać brak.

Czasem właśnie tutaj pojawia się szczególnie trudne doświadczenie: spotkanie z granicami tego, na co mamy wpływ.

Możemy próbować szukać innych możliwości. Możemy odkrywać nowe sposoby odpowiadania na to, czego potrzebujemy, ale nie wszystko ma zamiennik. ↕️ Nie każdą stratę można czymś wypełnić. Nie każdą relację można zastąpić inną. Nie każda potrzeba znajdzie odpowiedź, która przyniesie ukojenie.

Nie musi to oznaczać, że niewystarczająco się staraliśmy albo że nie potrafimy o siebie zadbać. 🧘‍♀️ Czasem pozostaje frustracja, smutek, złość albo żal po tym, że coś nie wydarzyło się tak, jak potrzebowaliśmy.

Nie zawsze trzeba od razu szukać w tym sensu. 🔎 Nie zawsze trzeba zamieniać stratę w lekcję, a niezaspokojoną potrzebę w zadanie do rozwiązania.

Być może czasem możemy jedynie uznać, że czegoś nadal potrzebujemy, choć nie możemy tego otrzymać i że to, czego nie możemy dostać, nie przestaje mieć dla nas znaczenia.

💚 Obserwuj mój profil, jeśli chcesz dalej przyglądać się potrzebom także tam, gdzie nie ma prostych odpowiedzi ani możliwości, żeby wszystko naprawić.

21/10/2026

Mogę potrzebować Twojej obecności, kiedy jest mi trudno. Chcieć, żebyś mnie wysłuchał*, przytulił*, został* ze mną trochę dłużej.

Mogę potrzebować rozmowy właśnie wtedy, kiedy Ty potrzebujesz ciszy. Bliskości, kiedy Ty potrzebujesz przestrzeni. Wsparcia, którego w tej chwili nie możesz mi dać.

I wtedy spotykają się dwa doświadczenia. 🌿

Moja potrzeba nie przestaje być ważna tylko dlatego, że Ty nie możesz na nią odpowiedzieć, ale Twoje „nie” również nie przestaje być ważne dlatego, że ja czegoś bardzo potrzebuję.

To bywa trudne. 🤯 Zwłaszcza kiedy odmowa dotyka czegoś, na czym naprawdę nam zależy. Kiedy pojawia się rozczarowanie, smutek, złość albo poczucie osamotnienia.

Można wtedy usłyszeć w cudzym „nie” coś więcej:

💭 „Nie jestem ważn*”.
💭 „Gdyby mnie kochał*, zrobiłby to dla mnie”.
💭 „Nie powin***m w ogóle prosić”.

A przecież odmowa nie zawsze mówi o wartości naszej potrzeby ani o tym, ile znaczymy dla drugiego człowieka. 🍃 Czasem mówi o jego możliwościach, ograniczeniach, potrzebach albo wyborze. Nie oznacza to, że w relacjach nie mamy wobec siebie żadnych zobowiązań.

Bliskość wiąże się również z odpowiedzialnością, troską i gotowością do odpowiadania sobie nawzajem, ale nawet w bliskiej relacji nie zawsze możemy dać sobie wszystko, czego potrzebujemy.

Kontakt nie polega na tym, że jedno z nas przestaje istnieć jako odrębna osoba. 🌀

W takich momentach szczególnie wyraźnie spotykamy się z tym, że jesteśmy razem, ale nie jesteśmy jednym, że mogę czegoś od Ciebie potrzebować, a Ty możesz nie móc mi tego dać i że oboje możemy pozostać przy swoim doświadczeniu, próbując zobaczyć, co jest między nami możliwe.

A Tobie co przychodzi trudniej?

1️⃣ powiedzieć komuś, czego potrzebujesz,
2️⃣ przyjąć odpowiedź inną niż ta, na którą liczysz

Zostaw w komentarzu 1 albo 2.

19/10/2026

Chcę usłyszeć Twój głos. Chcę, żebyś był* blisko. Żebyś to właśnie Ty mnie zobaczył*, zrozumiał*, przytulił*.

Czasem trudno przyznać, jak duże znaczenie może mieć dla nas drugi człowiek. 💭 Chcielibyśmy być samodzielni. Umieć ukoić się sami. Nie uzależniać swojego samopoczucia od czyjejś obecności czy odpowiedzi, ale nie żyjemy poza relacjami.

Od początku życia potrzebujemy innych ludzi. 🤝 Także w dorosłości bliskość, wsparcie i poczucie, że ktoś nas widzi i rozumie, mogą mieć dla nas ogromne znaczenie.

👉 To, że czyjaś obecność pomaga mi poczuć się bezpieczniej, nie oznacza, że jestem niedojrzał*.

Jednocześnie bywają relacje, w których nieobecność albo odmowa drugiej osoby staje się czymś więcej niż bolesnym doświadczeniem. ⛓️‍💥 Jakby wraz z jej odpowiedzią rozstrzygało się, czy jestem ważn*, czy mogę sobie ufać, czy w ogóle mam na czym się oprzeć.

Nie chodzi o to, by taką zależność szybko ocenić. Warto raczej zapytać, jak mi w niej jest.

💭 Czy mogę czegoś potrzebować i powiedzieć o tym drugiej osobie?
💭 Czy jest miejsce na jej odrębność, na odpowiedź inną niż ta, której pragnę?
💭 Co dzieje się ze mną, kiedy jej nie ma?
💭 Czy poza tą relacją pozostają jeszcze inne miejsca, ludzie i doświadczenia, w których mogę znajdować oparcie?

„Potrzebuję Cię” nie musi oznaczać: „bez Ciebie nie istnieję”.

Może być po prostu prawdziwym zdaniem wypowiedzianym do kogoś, kto jest dla mnie ważny, a to, jak spotkamy się z tą potrzebą, pozostaje już częścią naszej relacji.

✍️ Co jest dla Ciebie trudniejsze: powiedzieć „potrzebuję Cię” czy przyjąć, że druga osoba może odpowiedzieć inaczej, niż chcesz?

14/10/2026

Czasem orientujemy się:

👉 że potrzebujemy odpoczynku, dopiero gdy trudno nam już zrobić cokolwiek więcej,
👉 źe potrzebujemy przestrzeni, kiedy czyjaś obecność zaczyna nas drażnić,
👉 że jesteśmy głodni, kiedy trudno nam się skupić,
👉 że brakuje nam kontaktu, kiedy samotność staje się dotkliwa.

„Dlaczego nie zauważył*m tego wcześniej?”

Tylko czy wcześniej rzeczywiście było to tak samo wyraźne? 🤔

W ciągu dnia wiele rzeczy domaga się naszej uwagi. Praca, obowiązki, rozmowy, inni ludzie, to, co pilne i sprawy, których nie możemy odłożyć. Nie wszystko może być w centrum naszego doświadczenia jednocześnie.

Zdarza się, że potrzeba pozostaje na dalszym planie, dopóki nie stanie się wyraźniejsza.

🔎 Czasem ją zauważamy, ale nie mamy możliwości na nią odpowiedzieć.
🔎 Czasem świadomie wybieramy coś innego, wiedząc, że będzie się to wiązało z pewnym kosztem.

Nie każda niezaspokojona potrzeba prowadzi do kryzysu. Nie każde zmęczenie czy rozdrażnienie oznacza też, że coś przez długi czas ignorowaliśmy. 🧠 Jednak bywa, że dopiero silna frustracja, tęsknota czy wyczerpanie sprawiają, że coś, co pozostawało w tle, zaczyna zajmować coraz więcej miejsca.

Może więc warto przyjrzeć się nie tylko temu, czego teraz potrzebujemy, ale również warunkom, w których ta potrzeba stawała się wyraźniejsza.

💭 Co wcześniej zajmowało naszą uwagę?
💭 Czy było miejsce na to, co się pojawiało?
💭 Czy mieliśmy możliwość na to odpowiedzieć?
💭 Co dzieje się w naszym życiu, że czasem dopiero bardzo silne doświadczenie pozwala nam się przy czymś zatrzymać?

📌 Zapisz ten post na moment, kiedy znowu pojawi się myśl: „Dlaczego nie zauważył*m tego wcześniej?

Adres

Mikołaja Kopernika 30 Lok. 15
Warsaw
00-336

Strona internetowa

http://www.homipsyche.pl/

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy HomiPsyche Samanta Rode opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.