Gabinet Psychoterapii Analitycznej Dorota Kozak

29/12/2022

"Każdy się może pomylić – rzekł jeż schodząc z ryżowej szczotki. Na pewno był mało usatysfakcjonowany a i może jego wrażliwe miejsca trochę zostały nadwątlone. Tak się możesz poczuć, gdy pomylisz psychoterapeutę z psychologiem albo psychiatrą. Jak to - wykrzyknie większość ludzi - przecież to to samo!....
Brak wiedzy na temat, czym zajmuje się który specjalista z tytułem zaczynającym się na: psy...jest zatrważający. Mniej więcej co drugi mój pacjent rozpoczyna opowieść o sobie od słów: byłem z tym u takiej pani psycholog, ale mi nie pomogła. Tak. Bo nie mogła pomóc. Bo psycholog nie ma kwalifikacji do psychoterapii. ....
A teraz do rzeczy: dlaczego prawdziwy psychoterapeuta to nie psycholog.
Mity. Co jest prawdą a co fałszem, na temat psychoterapii i psychologii.

𝙋𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙞𝙖 𝙩𝙤 𝙨𝙥𝙚𝙘𝙟𝙖𝙡𝙞𝙯𝙖𝙘𝙟𝙖 𝙖𝙡𝙗𝙤 𝙪𝙨ł𝙪𝙜𝙖 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜𝙞𝙘𝙯𝙣𝙖 – 𝙁𝙖ł𝙨𝙯
Psychoterapia to odrębny, wolny zawód, oparty na innej dyscyplinie naukowej – psychoterapii - nabywany w toku specjalistycznego kształcenia, które rozpoczyna się po zakończeniu studiów
wyższych, zwłaszcza w naukach humanistycznych czy społecznych. Psycholodzy nie mają przygotowania do prowadzenia psychoterapii, nawet jeśli im się tak wydaje.

𝙎𝙩𝙪𝙙𝙞𝙖 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜𝙞𝙘𝙯𝙣𝙚 𝙥𝙧𝙯𝙮𝙜𝙤𝙩𝙤𝙬𝙪𝙟ą 𝙙𝙤 𝙯𝙖𝙬𝙤𝙙𝙪 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙚𝙪𝙩𝙮– 𝙁𝙖ł𝙨𝙯
Na studiach psychologicznych nawet przedmioty, które ewentualnie mogłyby być zgodne z wymogami kształcenia psychoterapeuty, najczęściej są nauczane przez naukowców, a nie klinicystów, albo treściowo nie są związane z psychoterapią, więc są zazwyczaj bezużyteczne. Podczas kształcenia psychoterapeutycznego psychologów trzeba uczyć od zera, tak samo jak absolwentów innych studiów.
Jako wieloletni nauczyciel psychoterapii i psycholog z wykształcenia stwierdzam też, że dodatkowo wielu z nich trzeba reedukować w zakresie fatalnych nawyków w kontaktach z ludźmi: używania żargonu psychologicznego, intelektualizacji, wymądrzania się, wywyższania oraz tendencji do pouczania.

𝙋𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜 𝙢𝙤ż𝙚 𝙯𝙤𝙨𝙩𝙖ć 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙚𝙪𝙩ą – 𝙋𝙧𝙖𝙬𝙙𝙖
Tak jak inni absolwenci studiów wyższych, pod warunkiem, że będzie miał predyspozycje, dostanie się do szkoły psychoterapii i ukończy specjalistyczne wieloletnie (4-10 lat) kształcenie składające się z własnej psychoterapii, szkolenia praktycznego i teoretycznego, praktyki pod superwizją i stażu klinicznego. Podobnie psycholog może być lekarzem – jeśli tylko ukończy studia medyczne.

𝙋𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙚𝙪𝙩𝙖 𝙥𝙤 𝙨𝙩𝙪𝙙𝙞𝙖𝙘𝙝 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜𝙞𝙘𝙯𝙣𝙮𝙘𝙝 𝙟𝙚𝙨𝙩 𝙡𝙚𝙥𝙨𝙯𝙮𝙢 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙚𝙪𝙩ą 𝙣𝙞ż 𝙥𝙤 𝙞𝙣𝙣𝙮𝙘𝙝 𝙨𝙩𝙪𝙙𝙞𝙖𝙘𝙝 – 𝙁𝙖ł𝙨𝙯
Badania przeprowadzone na ten temat w 2011 roku wykazały, że ani skutecznością ani kompetencjami psychoterapeutycznymi psychoterapeuci-psycholodzy nie różnią się od niepsychologów. Co więcej, istotną statystycznie różnicą było to, że po sesji z nie-psychologiem pacjenci czuli się silniejsi niż po sesji z psychologiem. Ten wynik jest spójny z innymi badaniami (amerykańskimi) prowadzonymi od wielu lat. Dlatego nie powinno być faworyzowania psychologów ani absolwentów innych studiów w dostępie do kształcenia w zawodzie psychoterapeuty.

𝙋𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙚𝙪𝙩𝙖 𝙣𝙞𝙚 𝙢𝙤ż𝙚 𝙥𝙧𝙤𝙬𝙖𝙙𝙯𝙞ć 𝙙𝙞𝙖𝙜𝙣𝙤𝙯𝙮 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜𝙞𝙘𝙯𝙣𝙚𝙟 – 𝙋𝙧𝙖𝙬𝙙𝙖
Chyba że ukończy studia psychologiczne, nauczy się wykonywać testy i ewentualnie uzyska specjalistyczne uprawnienia do np. badania psychometrycznego kandydatów na operatorów suwnic.

𝘿𝙞𝙖𝙜𝙣𝙤𝙯𝙖 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙡𝙤𝙜𝙞𝙘𝙯𝙣𝙖 𝙥𝙤𝙬𝙞𝙣𝙣𝙖 𝙗𝙮ć 𝙥𝙤𝙙𝙨𝙩𝙖𝙬ą 𝙥𝙨𝙮𝙘𝙝𝙤𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙞𝙞 - 𝙁𝙖ł𝙨𝙯
Są to dwa różne rodzaje diagnozy wykonywane przez specjalistów o odmiennych, niepokrywających się kompetencjach. Zwięźle: diagnoza psychologiczna jest nieprzydatna w psychoterapii i na odwrót. Wyjątkiem jest diagnoza neuropsychologiczna, gdzie neuropsycholog konsultuje pacjenta
skierowanego przez psychoterapeutę, np. z powodu podejrzenia choroby neurologicznej.

𝙍𝙚𝙖𝙨𝙪𝙢𝙪𝙟ą𝙘: psychoterapeuta to odrębny zawód, polegający na szeroko pojętym leczeniu zaburzeń i problemów psychicznych metodami psychoterapeutycznymi, wymagający około 7 letniego specjalistycznego szkolenia, które zaczyna się po zakończeniu studiów magisterskich, a psycholog to absolwent pięcioletnich studiów magisterskich, zaczynających się po maturze, przygotowany do prowadzenia diagnostyki, badań naukowych, doradztwa i prostych form pomocy ludziom zwanych pomocą psychologiczną.

✴️ Fragmenty artykułu "Dramat jeża na szczotce, czyli jak nie pomylić psychoterapeuty z psychologiem" Mileny Karlińskiej-Nehrebeckiej

http://www.pocieszka.pl/index.php?page=jez_art&menu=terap&item=prof_art

Za:

07/05/2021

Janina Bąk głośno, odważnie, szczerze o swoich zmaganiach z Chad.
Cała rozmowa w komentarzu czytajcie. To bardzo ważne wyznanie.

„Mam 15 lat doświadczenia w słuchaniu zdań, których nikt nie powinien nigdy usłyszeć. A na pewno nie osoba w kryzysie… Przede wszystkim mam wrażenie, że w tym kraju gramy w teleturniej pod tytułem „Kto ma gorzej?”. „Czujesz się zmęczona, mając jedno dziecko? Jak będziesz mieć dwójkę, to dopiero zobaczysz!”, „Stresuje cię egzamin ósmoklasisty? Poczekaj na liceum, tam to dopiero jest trudno!”, „Masz depresję? A ja robotę straciłam i pies mi umarł, a mimo to potrafię wstać z łóżka i nie wymyślam”. To jest taki plebiscyt, kto ma ciężej i kto ma prawo czuć się źle, a kto nie.

I cały katalog idiotycznych rad. Masz depresję? Jedz orzechy. Zaburzenia lękowe? Kup sobie psa i chodź z nim na spacery. To jest spłycanie problemu – ktoś mówi, że cierpi, szuka pomocy u specjalistów i w lekach, a wmawia mu się, że wystarczy, żeby zjadł soczewicę albo trzy razy podskoczył na lewej nodze. Ostatnio zaś widziałam reakcję wręcz kuriozalną. Moja koleżanka zamieściła bardzo szczery wpis o tym, że walczy z depresją, obecnie ma ekstremalnie trudny czas. Ktoś jej napisał, że ma po prostu za dużo wolnego czasu i niech sobie adoptuje dwójkę dzieci, to nie będzie miała czasu na depresję. I ta osoba komentująca napisała to zupełnie na serio!

Nigdy nie powiedzielibyśmy osobie chorującej onkologicznie, żeby wzięła się w garść, to wyzdrowieje. Nie tłumaczymy osobie ze złamaną nogą, że wymyśla, bo gdyby tylko chciała i miała silną wolę, toby zaczęła chodzić. Dlaczego więc robimy to wobec osób chorujących psychicznie?

Uważajmy na to, co mówimy, bo pewnych zdań nie da się wymazać. Gdy nie wiemy, jak się zachować, to zawsze możemy po prostu spytać wprost: „Jak ci mogę pomóc?”, albo zapewnić: „Jeśli potrzebujesz – jestem”. Ja bardzo doceniam każdą, nawet najmniejszą deklarację wsparcia. Te osoby tworzą moją osobistą siatkę bezpieczeństwa, podobną do takich, jakie wiesza się pod mostami, z których najczęściej skaczą samobójcy. To oczywiście metafora, ale myślę, że trafna. Powtórzę raz jeszcze: pamiętajmy o tym, że choroby psychiczne mogą być śmiertelne.”

Rozmawiała Anna Dziewit Meller WO maj 2021

06/05/2021

📌 6 maja 1856 r. w morawskim miasteczku Freiberg, przyszedł na świat Zygmunt Freud.

📚 "Burze wokół Freuda nie powinny nikogo dziwić. Było mu w końcu pisane, jak sam stwierdził z przekorną satysfakcją, 'spędzać ludzkości sen z powiek'. Podstawowe zadanie psychoanalizy (...) polega na 'trzeźwej walce z demonem' - demonem irracjonalności.

Dodał jednak, że właśnie za sprawą tego trzeźwego podejścia, redukującego demona do 'zrozumiałego przedmiotu badań naukowych', jego koncepcje dotyczące natury ludzkiej wydają się tym bardziej niepokojące i niemożliwe do przyjęcia.

Nic dziwnego, że ludzkość broniła się przed przesłaniem Freuda, gniewnie mu zaprzeczając. Dziś powszechnie używamy Freudowskiego języka, bez względu na to, czy uznajemy Freuda, czy też nie. Mówimy o wyparciu i projekcji, nerwicy, ambiwalencji, rywalizacji rodzeństwa. Historyk nazywa nasze czasy wiekiem narcyzmu, a wszyscy utrzymują, że wiedzą o co mu chodzi.

Takie gładko brzmiące werbalne wyrazy poparcia miewały jednak często bardziej niszczycielskie skutki niż najbardziej gwałtowne odrzucenie Freudowskich koncepcji. Stanowią mniej lub bardziej świadomą próbę odarcia myśli Freuda z jej pozbawionego sentymentów realizmu. Freud nieraz powtarzał, że z wrogami da sobie radę, niepokoją go natomiast przyjaciele" (s. 15).

P. Gay (2012). "Freud. Życie na miarę epoki". Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka.

Grafika: Michalina Włodarczyk

04/05/2021

"Ze wszystkich myśli obronnych stosowanych przez ofiary przemocy psychicznej, najbardziej nieprawdziwa jest ta, że 'od tego się nie umiera'.
Od wyzwisk, nękania i poniżania przez najbliższą osobę niezauważalnie, ale nieuchronnie umiera dusza - i sprawcy, i ofiary.
Dlaczego ofiary tego nie czują, dlaczego mają potrzebę samooszukiwania?
Bo kiedyś ich - albo ich matek - godność została złamana. Doświadczyły, że dziewczynka, kobieta to ktoś gorszy, kto ma się podporządkować i nie ma dla niej innej drogi. Czasem są po swojemu dumne, że potrafią to znieść."

Zofia Milska - Wrzosińska
fot Christian Lue

30/04/2021

„Trzeba by przy okazji – także dla siebie – pogrzebać kulturową figurę 'Matki Polki', która w kobietach rodzi ogromne napięcie i ciągłe poczucie niedoskonałości.
Prowadzi też do myślenia, że sam fakt urodzenia dziecka czyni z człowieka matkę, a to jest dosyć ciężka praca i musi trwać. Poza tym wiąże się z myśleniem o macierzyństwie jako stanie uświęconym. Co jest dalekie od rzeczywistości.
I wiąże się też z czwartym przykazaniem: 'czcij ojca swego i matkę swoją'. Nie kochaj. Nie szanuj. Czcij - jak Boga. W związku z tym dorosłe dzieci boją się ocenić swoich rodziców trzeźwo, skrytykować czy nawet sobie powiedzieć: nie lubimy ich, bo oni są tak zasadniczo różni od nas i np. nie lubią innych ludzi. Powiedzenie matce czy ojcu, że są wredni, to komunikat, który ich krzywdzi, bo oni nie mają zasobów, żeby sobie z tym poradzić. Ale jeśli się to przepracuje wewnątrz, zyskuje się poczucie niezwykłej mocy i można niezbyt fortunne doświadczenia relacji z własnymi rodzicami przekuć w coś, co badacze nazywają wzrostem postraumatycznym.”

Katarzyna Schier, Kryzysowe relacje dzieci z rodzicami, tygodnik Polityka
fot: Marina Khrapova

23/03/2021

09/02/2021

Niewyrażone emocje nigdy nie umierają. Zostają zakopane żywcem, aby powrócić później w znacznie gorszej postaci.

Sigmund Freud

06/02/2021

Jakiś czas temu udało mi się ceryfikować