Nowy Rozdział - Gabinet Psychoterapii Izabela Bojarska

18/07/2026

Doskonała odpowiedź na „Prawy do lewego” 30 lat później, w sam raz na sezon weselny ❤️

Babie Lato 2026 w składzie: Natalia Grosiak, BELA, KathiaProjekt s...

02/07/2026

27/06/2026

26/06/2026

Zima, wiosna i lato w Krakowie 🌞 Przede mną ostatnie w tym roku akademickim zajęcia z terapii PTSD i metod relaksacyjnych. Jak zawsze z ekscytacją czekam na wspólny czas, wymiany i inspiracje 🫶 Do zobaczenia jutro, Grupo!

23/06/2026

„Wypowiadamy bezrefleksyjnie tyle słów: „Jak ci leci?”, „Miło cię widzieć”, „Dzięki za ostatnie spotkanie”, „Do widzenia, miłego weekendu”, „Dobrego dnia”, „Wesołych świąt!”, (…) „Jaka dziś ładna pogoda”, ale to wszystko oznacza przecież tylko: „Mam pokojowe zamiary. Nie planuję cię zabić, zjeść ani ukraść twoich rzeczy czy zagarnąć twoich współplemieńców”. Właściwie chodzi o to, by dawać sobie nawzajem pozytywne wzmocnienia, ogrzać trochę powietrze między dwojgiem ludzi.” Nina Lykke, „Ostatnie stadium”. Co myślicie o small talkach?

14/06/2026

"(...) Ale czasem wcale nie musiałyśmy ze sobą rozmawiać. Wystarczały drgnienie oka, ruch górnej wargi, wzruszenie ramion. Potrafiła przetłumaczyć najlżejsze uniesienie moich brwi na cały akapit opinii o danej osobie. Ja miałam łatwiejsze zadanie – ona wszystkie uczucia miała na wierzchu.”
Tara Menon, "Pod wodą”

Piękna historia dziewczęcej przyjaźni, pomnik zmieniającej się natury i opowieść o stracie. Wielokrotnie wraca do mnie podczas lektury „Dzikich bezdroży smutku” Francisa Wellera, po które (ponownie dzięki Anna Dziewit Meller) sięgnęłam tuż po. Obie z serca polecam.

Litografia: Édouard Vuillard, The Two Sisters-in-Law, 1899

07/06/2026

Gatunkiem, po który w ostatnich latach sięgam najczęściej, jest kryminał (6 pozycji od początku roku), jednak raz na jakiś czas trafiam na tę jedną powieść, po przeczytaniu której – zgodnie z nie do końca jasnym dla mnie prawem – przychodzą kolejne, coraz to piękniejsze (potem okienko się zamyka i wracam do kryminałów). W zeszłym roku zaczęło się od „Żądła” Paula Murraya, potem było „Do perfekcji” Vincenzo Latronico, a na koniec „Iloraz szczęścia” Angie Kim (wszystkie polecam 🫶). Tym razem Tą Pierwszą okazała się powieść „Gdzie są dorośli” Niny Lykke, którą zobaczyłam w rolce Książka o relacjach dorosłych dzieci z rodzicami i rodziców z dorosłymi dziećmi. O kulturze terapeutycznej i pamięci. O „boomerskiej odlejce”, ale też „zdrowym rozsądku” starszego pokolenia – w jakich proporcjach, pozostaje ocenić osobie czytającej. Bonusem jest zawód głównej bohaterki, kobiety po sześćdziesiątce (zgadnijcie jaki). Niedługa, gęsta, do pauzowania i rozmyślania. Pierwsza książka norweskiej pisarki, po którą sięgnęłam, na pewno przeczytam też pozostałe (dzięki mamy dostęp do jeszcze kilku wydanych po polsku). PS Na tej fali zaczęłam „Pod wodą” Tary Menon, też z polecenia , za mną dopiero kilkadziesiąt stron, ale już jest przepięknie.

03/06/2026

100% tak!! 👏🏻

Czas spojrzeć prawdzie w oczy.
Machanie hantelkami w domu to w moim wykonaniu żaden trening siłowy.
Pięćdziesiątka na karku więc czas zrobić to porządnie.
Poszłam na siłownię. Mam trenerkę, która wie co robi i wie co ja mam robić, żeby wzmacniać mięśnie i nie zrobić sobie krzywdy.

Nie lubię siłowni 🙄 i wiedziałam to od zawsze. To nie pierwsze podejście i nie zamierzam jej polubić. Ale wiadomo, nigdy nie mów nigdy, więc kto wie 😅
Nie zamierzam też z niej rezygnować. Bo mięśnie będą zanikać, a to nie jest najlepszy plan na resztę życia.

Na szczęście nie muszę lubić tego, co sprawia, że idę w dobrą stronę. Po prostu będę ćwiczyć mięśnie i amen. Bez lubienia i bez nienawidzenia. Bez dramy przed, że jestem biedna i że muszę. Bo nie muszę.
I bez fajerwerków po, że wreszcie koniec na parę dni. Zrobione, odfajkowane.

To na co będę czekać i czego będę wypatrywać to siła. Chcę być silna. Bo silne mięśnie to dłuższe życie i sprawność.
Taki mam plan.

Wdech wydech
Nie wszystko musi być super.
A godzinny dyskomfort na siłowni schowa się głęboko gdy pojawi się siła.

20/04/2026

„Okazało się, że żeby zrozumieć zwrot ku samodoskonaleniu i obsesję pracy nad sobą, trzeba przyjrzeć się temu, jak rozpadają się nasze więzi i poczucie wspólnotowości, przez co z siebie samych czynimy nowe bóstwa. Z własnych deficytów i obszarów do przepracowania tkamy naszą nową tożsamość, budulec interakcji z innymi ludźmi. W pogoni za naprawianiem swoich przywar i wznoszeniem się na wyżyny uduchowienia często gubimy punkt odniesienia, jakim jest nasza potrzeba więzi, bycia rozpoznanym w czyichś oczach i objętym przez czyjś umysł.” K**a Wojtkiewicz w punkt w „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej” 🫶 Zdjęcie zagadkowego domu zrobiłam podczas ostatniego pobytu na Podlasiu

17/02/2026

Cytat pochodzi z broszury „Redukcja szkód w kontekście chemseksu: podręcznik szkoleniowy” autorstwa Antoniosa Pouliosa, przetłumaczonego przez Michała Muskałę i Michała Pawlęgę, który jest dostępny nieodpłatnie na stronie Lambdy. Polecam zarówno osobom użytkującym, jak i świadczącym im wsparcie.