30/10/2026
Kiedyś wydawało mi się, że bycie silną to przede wszystkim zaleta.
Że warto umieć radzić sobie samodzielnie. Nie poddawać się trudnościom, szukać rozwiązań, brać odpowiedzialność. A przy tym wszystkim pamiętać jeszcze o innych, zauważać ich potrzeby i być dla nich wsparciem.
I nadal uważam, że to cenne umiejętności.
Ale z czasem zaczęłam dostrzegać, że jest też druga strona tej siły.
Bo kiedy jesteśmy przyzwyczajeni do radzenia sobie, łatwo przeoczyć moment, w którym sami potrzebujemy wsparcia. Czasem trudno nam nawet rozpoznać własne potrzeby. A jeszcze trudniej powiedzieć o nich głośno.
Bywa też, że inni przyzwyczajają się do naszej samodzielności. Skoro zawsze dajemy radę, mogą nie pomyśleć, że tym razem jest inaczej.
Dziś myślę, że siła to nie tylko umiejętność radzenia sobie z trudnościami.
To również umiejętność powiedzenia:
„Jest mi trudno”.
„Potrzebuję pomocy”.
„Nie chcę być z tym sama”.
I że troska o innych wcale nie musi oznaczać odkładania siebie na później.
Można być silną_silnym i jednocześnie potrzebować oparcia w drugim człowieku.
To, czego nie widać: o zmęczeniu byciem silną.