Wyspa Zmian

Zadzwoń Wskazówki dojazdu Strona internetowa

Wyspa Zmian Wyspa Zmian to miejsce gdzie odbywają się warsztaty rozwoju osobistego i warsztaty oraz szkolenia dla nauczycieli. http://wyspa-zmian.pl/

Skupiają się tu ludzie zainteresowani ideą Porozumienia bez Przemocy (Nonviolent Communicatin - NVC). Zapraszamy na warsztaty online i stacjonarne. O tym jak komunikować się z innymi i jak mieć lepszy kontakt ze sobą. Korzystamy z:
Porozumienia bez Przemocy
Mindfulness
Analizy Transakcyjnej

Prowadzimy:
Szkolenia
Warsztaty
Sesje indywidualne

Pracujemy z:
Szkołami i przedszkolami
małymi i średnimi firmami
NGOsami
Osobami fizycznymi

Kiedyś wydawało mi się, że bycie silną to przede wszystkim zaleta.Że warto umieć radzić sobie samodzielnie. Nie poddawać...
30/10/2026

Kiedyś wydawało mi się, że bycie silną to przede wszystkim zaleta.

Że warto umieć radzić sobie samodzielnie. Nie poddawać się trudnościom, szukać rozwiązań, brać odpowiedzialność. A przy tym wszystkim pamiętać jeszcze o innych, zauważać ich potrzeby i być dla nich wsparciem.

I nadal uważam, że to cenne umiejętności.

Ale z czasem zaczęłam dostrzegać, że jest też druga strona tej siły.

Bo kiedy jesteśmy przyzwyczajeni do radzenia sobie, łatwo przeoczyć moment, w którym sami potrzebujemy wsparcia. Czasem trudno nam nawet rozpoznać własne potrzeby. A jeszcze trudniej powiedzieć o nich głośno.

Bywa też, że inni przyzwyczajają się do naszej samodzielności. Skoro zawsze dajemy radę, mogą nie pomyśleć, że tym razem jest inaczej.

Dziś myślę, że siła to nie tylko umiejętność radzenia sobie z trudnościami.

To również umiejętność powiedzenia:
„Jest mi trudno”.
„Potrzebuję pomocy”.
„Nie chcę być z tym sama”.

I że troska o innych wcale nie musi oznaczać odkładania siebie na później.

Można być silną_silnym i jednocześnie potrzebować oparcia w drugim człowieku.

To, czego nie widać: o zmęczeniu byciem silną.

„Czego teraz potrzebujesz?”To pytanie, które często pojawia się w rozmowach o dbaniu o siebie. I choć wydaje się proste,...
28/10/2026

„Czego teraz potrzebujesz?”

To pytanie, które często pojawia się w rozmowach o dbaniu o siebie. I choć wydaje się proste, odpowiedź wcale nie musi być łatwa.

Bywa, że doskonale wiemy, co nam przeszkadza. Czujemy napięcie, zmęczenie, irytację. Mamy ochotę wycofać się z rozmowy albo przeciwnie - wybuchnąć.

Ale kiedy próbujemy zrozumieć, czego właściwie potrzebujemy, to nie zawsze umiemy to nazwać.

Bywa też, że pojawia się jeszcze jedna trudność: przekonanie, że powinniśmy już wiedzieć. Lepiej rozumieć siebie, szybciej znajdować rozwiązania, umieć zadbać o siebie.

A rozpoznawanie własnych potrzeb jest procesem, potrzebujemy czasu, aby się tego nauczyć.

Możemy zacząć od czegoś innego, może prostszego. Od zainteresowania się tym, co właśnie przeżywamy. Bez oceniania siebie i bez presji, że natychmiast trzeba coś z tym zrobić.

Samo zauważenie tego, co się z nami dzieje, może być już ważnym krokiem w dbaniu o siebie.

Mam słabość do Muminków.Mała Mi jest jedną z tych postaci, które bardzo łatwo sprowadzić do jednej cechy: zadziorna, bez...
21/10/2026

Mam słabość do Muminków.

Mała Mi jest jedną z tych postaci, które bardzo łatwo sprowadzić do jednej cechy: zadziorna, bezczelna, pyskata, wybuchowa.

Jest w niej jednak coś więcej.

Ma w sobie złość, bezpośredniość i sprzeciw, czyli dokładnie to, czego wielu z nas uczyło się raczej nie pokazywać.

Bo złość bywa niewygodna. Dla nas samych i dla innych.

A jednak jest ważnym sygnałem. Czasem pierwsza mówi: „hej, coś tu jest nie tak”. Ktoś albo coś przekracza naszą granicę. Coś nam nie odpowiada. Czegoś nie chcemy.

I wtedy nie zawsze chodzi o to, żeby jak najszybciej się uspokoić.

Czasem najpierw warto sprawdzić, co właściwie się wydarzyło.

Mała Mi nie jest specjalnie delikatna. Ale dobrze wie, kiedy czegoś nie chce. I kiedy czegoś chce.

Nie próbuje być wygodna, grzeczna i miła za wszelką cenę.

I to też wydaje mi się ważne.

Bo nie zawsze umiemy stawiać granice spokojnie i idealnie. Nie zawsze potrafimy znaleźć właściwe słowa od razu.

Ale to nie znaczy, że mamy milczeć, dopóki się nie uspokoimy.

Nie każda osoba, która przestała być wygodna i grzeczna, stała się przez to trudna.

I nie trzeba pozbywać się złości, żeby być dobrą osobą.

Może czasem wystarczy nauczyć się ją słyszeć.

I żeby nie zgubić siebie w byciu miłą.

A jak się ma Twoja Mała Mi?

Czy znacie Matrycę NVC (The Pathways to Liberation: Matrix of Self-Assessment)?To narzędzie, które pomaga przyglądać się...
16/10/2026

Czy znacie Matrycę NVC (The Pathways to Liberation: Matrix of Self-Assessment)?

To narzędzie, które pomaga przyglądać się własnej praktyce Porozumienia bez Przemocy, zauważać obszary rozwoju i pogłębiać umiejętności.

25 listopada zapraszam Was na warsztat Matrix NVC: obecność, który poprowadzę wspólnie z Aleksandrą Gołaszewską.

Zaczniemy od obecności – fundamentu, na którym opierają się pozostałe umiejętności NVC.

Będzie dużo praktyki, pracy w parach i małych grupach oraz okazji do przyglądania się własnym doświadczeniom.
Pracujemy online.

Szczegóły:

Online na Zoomie

05/10/2026

Czasem czuję się dokładnie tak.
Nie zniknęłam.
Po prostu chwilowo nie wystawiam głowy.

Uważność nie sprawia, że przestajemy się złościć, bać czy martwić. I nie o to w niej chodzi.Kiedy coś się wydarza, bardz...
03/10/2026

Uważność nie sprawia, że przestajemy się złościć, bać czy martwić. I nie o to w niej chodzi.
Kiedy coś się wydarza, bardzo szybko uruchamia się cały proces: kierujemy uwagę, interpretujemy, czujemy napięcie i reagujemy. Czasem interpretacja zaczyna być przeżywana jak fakt, zanim w ogóle zdążymy to zauważyć.
Praktyka uważności może pomóc zobaczyć ten proces trochę wcześniej.
Nie po to, żeby przestać czuć.
Raczej po to, żeby pojawiło się odrobinę więcej przestrzeni na wybór tego, co zrobię dalej.
To jedna z myśli, które zabrałam z wykładu o neurobiologii uważności.
Uważności to nie sposób na „uspokojenie się”, ale praktyka wracania do kontaktu ze sobą - szczególnie wtedy, kiedy coś nas porusza.

Warto czasem przyjechać wcześniej do pracy.Godzina tylko dla mnie. W Przedszkole leśne w Mariewie
29/09/2026

Warto czasem przyjechać wcześniej do pracy.
Godzina tylko dla mnie.
W Przedszkole leśne w Mariewie

Dziś trochę o uważności od strony mózgu.Wczoraj, na konferencji poświęconej mindfulness, słuchałam świetnego wykładu o n...
18/09/2026

Dziś trochę o uważności od strony mózgu.

Wczoraj, na konferencji poświęconej mindfulness, słuchałam świetnego wykładu o neurobiologii uważności. I jedno zdanie szczególnie ze mną zostało:

„Spokój to stan umysłu, nie stan świata.”

Pomyślałam, że to właściwie bardzo dobrze oddaje coś, co w praktyce uważności jest dla mnie ważne.

Nie ćwiczymy jej po to, żeby życie przestało nas poruszać.

Żeby nie było złości, lęku, napięcia czy trudnych rozmów.

Raczej po to, żeby coraz lepiej zauważać, co się ze mną dzieje, kiedy życie mnie porusza.

I mieć odrobinę więcej przestrzeni na to, co zrobię dalej.

O tym napiszę jeszcze więcej, bo ten wykład zostawił mnie z kilkoma naprawdę ciekawymi wątkami.

Kiedy ktoś pyta: „Co u Ciebie?”, odpowiedź „w porządku” bywa najprostsza.Nie dlatego, że nic się nie dzieje, nie dlatego...
16/09/2026

Kiedy ktoś pyta: „Co u Ciebie?”, odpowiedź „w porządku” bywa najprostsza.

Nie dlatego, że nic się nie dzieje, nie dlatego, że tak na serio jest w porządku. Powiedzenie, jak jest naprawdę, tak w pełni wiąże się z ryzykiem. Nie wiem przecież, co druga osoba zrobi z tym, co usłyszy. Czy zbagatelizuje. Czy zacznie pocieszać. Czy od razu da radę. Czy po prostu zostanie obok.

Więc czasem łatwiej powiedzieć mniej i resztę zostawić dla siebie.

Tylko że wtedy może pojawić się poczucie:
„Nikt tak naprawdę nie wie, jak mi jest.”
"Nikt mnie nie widzi"

A może czasem warto zaryzykować odrobinę więcej odsłonięcia. Nie po to, żeby powiedzieć wszystko. Tylko żeby dać drugiej osobie szansę naprawdę zobaczyć, jak nam jest.

Mam słabość do Muminków.Hatifnatowie zawsze wydawali mi się trochę dziwni. I trochę niepokojący.Do dziś pamiętam fragmen...
07/09/2026

Mam słabość do Muminków.

Hatifnatowie zawsze wydawali mi się trochę dziwni. I trochę niepokojący.

Do dziś pamiętam fragment ze słuchowiska Polskiego Radia Lato Muminków. Mała Mi pyta Włóczykija o nasiona, które właśnie wyciągnął z plecaka. Jej podekscytowanie i jego pełen napięcia głos: „Nasiona Hatifnatów…”. Od razu było wiadomo, że za chwilę wydarzy się coś niezwykłego.

I chyba właśnie tak ich pamiętam, jako istoty, wokół których zawsze jest trochę napięcia, trochę tajemnicy, trochę czegoś nie do końca oswojonego i nie do końca jasnego.

Wędrują bez końca. Są zwykle razem, a jednak trudno powiedzieć, że naprawdę są ze sobą. Jakby bardziej łączył ich wspólny kierunek niż bliskość.

I burza.

To wtedy pojawia się elektryczność. Napięcie. Błysk.

Ten obraz przypomina mi, jak łatwo przyzwyczaić się do życia w intensywności. Jak łatwo ciągle wypatrywać kolejnej "burzy".

Do tego, że ciągle jest coś do zrobienia.
Jakiś problem do rozwiązania.
Kolejne „muszę”.
Coś, co trzyma nas w ruchu.

A kiedy nagle robi się spokojnie, ulga nie zawsze przychodzi od razu.

Czasem robi się po prostu… dziwnie.

Za cicho.
Za pusto.
Jakby czegoś brakowało.

I wtedy zaczynam się zastanawiać, czy czasem nie szukam kolejnej „burzy” tylko dlatego, że intensywność jest bardziej znajoma niż cisza.

Hatifnatowie kojarzą mi się też z nieustannym byciem w drodze.

Można przecież ciągle gdzieś zmierzać.
Do kolejnego celu.
Kolejnego etapu.
Kolejnej rzeczy, która „już na pewno” coś zmieni.

I nigdy nie sprawdzić, jak to jest po prostu być tam, gdzie się jest.

Takie napięcie między ruchem a zatrzymaniem.
Między byciem wśród innych a prawdziwym kontaktem.
Między intensywnością a ciszą.

I zostają mi po nich dwa pytania:

Co, jeśli spokój wydaje się pustką?

I drugie:

Czy potrzebujemy burzy, żeby poczuć, że żyjemy?

Adres

Warsaw
00-028

Telefon

+48501069114

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Wyspa Zmian opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kliniki w pobliżu